O Partido Comunista de Xordania (PCX; en árabe: الحزب الشیوعی الاردنی, romanizado: al-Hizb al-Shuyu'i al-Urduni) é un partido comunista fundado en Xordania en 1951. O seu secretario xeral é actualmente Saud Qubailat. Publica un xornal político chamado al-Jamahir (الجماهير, "As masas").

Historia En xuño de 1952, os comunistas palestinos de Cisxordania, entón organizados na Liga Palestina de Liberación Nacional, uníronse ao PCX. Nos vindieros anos o principal baluarte do partido atoparíase en Cisxordania. A dirección do partido era predominantemente palestina. Antes de unirse ao través da creación do PCX, os comunistas palestinos opuxéronse á anexión de Cisxordania por Xordania. Con todo, en 1951, esa política cambiou e o PCX recoñeceu o territorio como parte de Xordania.

Os líderes máis destacados durante a primeira etapa do partido foron Fu'ad Nassar, Fahmi al-Salfiti e Fa'iq Warrad. O PCX gañou influencia entre os intelectuais urbanos de Naplusa e Xerusalén. O partido gañou especial apoio na aldea de Salfit, nos arredores de Naplusa. Tamén estaba activo en Ramala, Belén e entre os refuxiados dos arredores de Xericó. O principal órgano do partido foi al-Muqawamah ash-Shabiya (المقاومة الشعبية, "Resistencia Popular"), unha publicación mensual.

O partido enfrontouse á dura represión por parte do Estado xordano. O 29 de decembro de 1951, Fu'ad Nasser foi detido e condenado a dez anos de prisión. En 1953, o Estado aprobou unha lexislación que condenou aos cadros do PCX ao traballo forzado. Con todo, o partido seguiu levando a cabo o seu traballo de forma clandestina.

O partido creou organizacións de masas, como a Asociación da Xuventude Democrática e os Partidarios da Paz. En maio de 1954, o partido participou nas eleccións dese ano a través da acabada de formar Fronte Nacional. Nesas eleccións, a Fronte Nacional gañou un escano no parlamento, Abd al-Qadir Salih de Naplusa.

O partido alcanzou o pico da súa influencia en 1956-1957, despois da crise de Suez e durante as mobilizacións contra o Tratado Anglo-Xordano. Nas eleccións de 1956, a Fronte Nacional obtivo tres escanos. Salih mantivo o seu asento, Fa'iq Warrad gañou en Ramala e Yaqub Ziyadin gañou un asento en Xerusalén. Tras as eleccións, houbo unha breve apertura para o partido. Salih foi nomeado Ministro de Agricultura no goberno de Naplusa. Varios prisioneiros, como Fu'ad Nassar, foron liberados do cárcere. A prensa do partido contaba con liberdade de distribución. O seu principal opoñente nese momento era o Partido Ba'ath, que tamén buscaba facer incursións entre os sectores seculares.

Con todo, a nova liberdade non sería moi duradeira. En xaneiro de 1957, Hussein de Xordania atacou duramente ao partido e acusou aos comunistas de colaborar co estado de Israel. Ziyadin e Warrad foron arrestados polo goberno despois da eliminación das súas inmunidades parlamentarias. Foron condenados a 19 e 16 anos de prisión, respectivamente. As actividades do partido case se detiveron, agás a formación interna dos cadros e a publicación de al-Muqawamah ash-Shabiya.

A mediados da década de 1960, o Departamento de Estado dos Estados Unidos estimou que o partido contaba cuns 500 membros.

Mentres tanto, o partido sufría de divisións internas. O Secretario Xeral interino en Amán, Fahmi al-Salfiti, encabezou a sección dereitista do partido. Apoiou a colaboración coa dinastía haxemita. Opúxose vehementemente á loita guerrilleira e defendeu que o rei Hussein debía tomar o papel principal na loita contra Israel. A fracción al-Salfiti apoiou a resolución 242 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas. Al-Salfiti opúxose á dirección exiliada, dirixida polo secretario xeral do partido, Fu'ad Nassar.

Despois da Guerra do Seis Días (5—10 de xuño de 1967), a organización do partido en Cisxordania foi dirixida por Na'im al-Ashhab, Suleiman Al Najjab, 'Arabi 'Awwad e máis tarde por Bashir Barghuti. En Cisxordania, o partido comezou a publicar al-Watan (الوطن, "A Patria"). Baixo o goberno de al-Ashhab, os comunistas de Cisxordania mantivéronse cautelosos respecto á loita armada, alegando que era prematura nas condicións existentes. Porén, o cambio da situación política de Cisxordania obrigaría aos activistas locais a revisar as súas posicións. As posicións proxordanas do partido e as súas ideas ambiguas en torno á loita armada comezaron a resultar cada vez máis problemáticas. Os comunistas de Cisxordania fóronse achegando ao movemento de liberación palestino. Xa no 1973, os comunistas de Cisxordania apoiaron a formación dun Estado palestino independente de Cisxordania e Gaza. Estes acontecementos tensaron as relacións entre os comunistas de Cisxordania e os dirixentes oficiais do Partido en Amán.

En marzo de 1970, cando Fu'ad Nassar estaba no exilio, creou unha milicia armada para os comunistas palestinos, as Forzas de al-Ansar. En teoría, as forzas de al-Ansar permanecerían baixo a supervisión do PCX, o Partido Comunista Sirio e o Partido Comunista Iraquí. Na práctica, o grupo non desempeñou un papel importante, en gran parte por mor da pasividade e a traizón do PCX respecto á causa Palestina. A estrutura disolveuse en 1975.

Nese mesmo ano, os comunistas de Cisxordania dividíronse en dúas organizacións separadas. A rama pro-Salfiti formou a Organización da Mocidade Comunista Palestina. O grupo que permaneceu no PCX foi reorganizado co nome de Organización Comunista Palestina, e concedeuselle un lugar autónomo dentro do partido.

O 10 de febreiro de 1982, tras un longo debate, a Organización Comunista Palestina separouse do PCX. O Partido Comunista Palestino constituíuse como partido separado, fusionando a rama do PCX en Cisxordania e a Organización Comunista Palestina en Gaza.

O PCX permaneceu na clandestinidade até 1993.

En maio de 2006, o partido organizou unha "Conferencia pola Unidade dos Comunistas Xordanos", fusionando sectores que se foran do partido. Con todo, a escisión principal, o Partido dos Traballadores Comunistas de Xordania, non asistiu. Finalmente reuníronse en 2008.

Notas

Véxase tamén

Categoría:Partidos políticos de Xordania Categoría:Partidos comunistas