O comunismo no Brasil existiu polo menos desde a década de 1920. O movemento deu lugar a varias faccións e levantamentos de esquerda. Encarnouse nos movementos sociais, diversos partidos políticos e nas obras intelectuais de diversos autores marxistas. Actualmente, hai sete partidos políticos oficialmente rexistrados en Brasil que din ser comunistas ou comunistas adxacentes: Partido Comunista Brasileiro (PCB), Partido Comunista de Brasil (PCdoB), Partido da Causa dos Traballadores (PCO), Partido do Socialismo e a Liberdade (PSOL), Partido Socialista Unido dos Traballadores (PSTU), Partido dos Traballadores (PT) e Unidade Popular (UP). Ademais, varios partidos comunistas en Brasil teñen as súas propias ás xuvenís: por exemplo, a Unión de Mozos Comunistas de PCB (União dá Juventude Comunista, UJC); a Unión de Mozos Socialistas de PCdoB ( dá Juventude Socialista, UJS); e a Rebelión-Revolución Socialista da PSTU () Tamén hai múltiples partidos comunistas que aínda non se rexistraron oficialmente no Tribunal Superior Electoral de Brasil. En particular, o Partido Comunista Revolucionario (PCR), coa súa á xuvenil, Unión de Mozos Rebeldes (União dá Juventude Rebelião, UJR).
Historia Finais do século XIX e principios do XX Sábese que as organizacións de traballadores en Brasil existen desde o século XIX. A primeira folga coñecida de empregados asalariados ocorreu en 1858, aínda que as revoltas de escravos relacionadas coas condicións de traballo estiveran sucedendo antes: a escravitude só foi abolida en Brasil en 1888. Aínda que falta información debido ao trato social dos escravos nese momento, sábese que moitas desas revoltas terminaron coa represión policial.
O 8 de xaneiro de 1858, un total de 80 tipógrafos de 3 publicacións diarias (Xornal do Commercio, Correio Mercantil [pt] e Diário do Rio de Janeiro [pt]) negáronse a traballar simultaneamente. Os traballadores publicaron un boletín, titulado Xornal dous Typographos, no que sinalaban as súas demandas de mellores salarios á luz do aumento dos prezos dos alimentos. Explicaron ademais que a folga foi o último recurso despois de que se lles negou un aumento en múltiples ocasións, xa que non viran un aumento no salario desde 1855. O resultado da folga dos tipógrafos non se coñece; durou polo menos até o 12 de marzo de 1858, a data do último número de Xornal dous Typographos antes de que se vendese. En 1890, o primeiro partido político socialista autodeclarado de Brasil estableceuse en Rio Grande do Sul, a saber, o Partido Operário do Rio Grande do Sul. Pedía, entre outras cousas, os dereitos da muller e o fin dos dereitos de herdanza. A principios do século XX abundaban as folgas, polo xeral en interese de mellores salarios e xornadas de traballo máis curtas. Por exemplo, a xornada de traballo de 8 horas foi unha das propostas do Primeiro Congreso dos Traballadores Brasileiros celebrado en abril de 1906. En outubro, os traballadores inspirados por esa proposta participaron na folga de 21 días en Porto Alegre logrando un éxito parcial ao reducir a súa xornada de traballo de 11 a 9 horas. Con todo, as folgas atopáronse máis comunmente coa represión policial e, mesmo cando conduciron con éxito a novos acordos, os propietarios de empresas simplemente poderían decidir non honralos ou reverter calquera dos cambios despois dalgún tempo. Despois da abolición da escravitude en Brasil en 1888, os produtores de café viron a inmigración como unha fonte de man de obra barata para satisfacer as demandas de produción. Con todo, os inmigrantes trouxeron consigo ideais de anarquismo e socialismo, que os terratenientes consideraron indesexables. En 1907, o deputado federal Adolfo Gordo promulgou o Decreto N.1.641, que se coñeceu como a Lei Adolfo Gordo ou a primeira "Lei de Expulsión de Estranxeiros", que permite a expulsión dos inmigrantes do país por vagancia ou simplemente "comprometer a tranquilidade pública". Esta e outras leis de Gordo convertéronse noutra ferramenta para que os capitalistas suprimisen as folgas e os movementos obreiros. Ideológicamente, non todos os traballadores revolucionarios se autoidentificaron como comunistas ou socialistas; moitos foron considerados anarquistas, que rexeitaron a idea dos partidos políticos, e no seu lugar preferiron a acción directa ou organización a través dos sindicatos. A teoría política e a literatura non sempre eran accesibles no Brasil, ben porque non estaban traducidas ao portugués, ben porque o texto portugués non era axeitado para os traballadores con pouca ou ningunha educación formal. Como tal, moitos nese momento eran simplemente anticapitalistas, apoiando unha revolución sen considerar completamente o que viría despois de calquera acción revolucionaria.
Primeira Guerra Mundial e a Revolución Rusa
En xullo de 1914, comezou a Primeira Guerra Mundial. Aínda que o Brasil non viu un conflito directo, os efectos da guerra foron rapidamente sentidos polos seus cidadáns. A economía de Brasil (como o foi durante décadas) dependía da exportación de café; en 1914 a nación controlaba ao redor do 80% das exportacións de café do mundo. Co advenimiento da guerra, a demanda de café caeu drasticamente. Ademais, o bloqueo de Gran Bretaña, dirixido a evitar a axuda ás Potencias Centrais de países neutrais como Brasil, obstaculizou con éxito o comercio cunha gran parte de Europa, empeorando as exportacións de café de Brasil. Pola contra, en determinadas industrias, como a téxtil, os beneficios disparáronse. Coa guerra, os produtos que antes se importaban agora tiñan que ser producidos en Brasil, e mesmo se exportaban nalgúns casos. Con todo, os traballadores non percibían eses beneficios; pola contra, o aumento da demanda significaba xornadas de traballo máis longas, de até 16 horas, sen aumento da remuneración. Ademais, coa crecente demanda de alimentos nos países belixerantes, o Brasil comezou a exportar en gran medida cultivos e carne que, á súa vez, causaron escaseza e un aumento masivo dos prezos a nivel local. Entre 1914 e 1919, os prezos case se triplicaron, crecendo un 185%.
Neste contexto, con peores condicións de traballo, un maior custo de vida e unha diminución do poder adquisitivo, os traballadores atopábanse nun punto historicamente baixo. Isto culminou coa folga xeral de 1917, que comezou no distrito de Mooca de São Paulo a principios de xuño e estendeuse por todo Brasil nos días seguintes. No seu apoxeo, viu a case 44 mil traballadores golpeando simultaneamente. As manifestacións ocorreron case a diario, protestando polos baixos salarios, o traballo infantil, os altos alugueres e os prezos dos alimentos, entre outros temas.[a][b] Foron organizados polos propios traballadores, co apoio de dirixentes sindicais, anarquistas e socialistas. Ademais, as mulleres desempeñaron un papel importante na organización das folgas. Ademais de ser eles mesmos traballadores, polo xeral tamén se encargaban das finanzas domésticas. Así viron de primeira man os prezos cada vez maiores dos bens. Os traballadores brasileiros, incluídos os anarquistas, miraron con entusiasmo a recente Revolución Rusa. No xornal de Alagoas A Semana Social, en marzo de 1917, Antônio Canellas [pt] escribiu: "si o mal xenio da burguesía non o impide", entón Brasil tamén vería "a ramificación da xenerosa árbore que acaba de xurdir en Rusia: a árbore da liberdade". En novembro de 1918, esta inspiración púxose en acción, nunha insurrección anarquista errada. Tamén neste contexto naceu o sentimento anticomunista. Desenvolvido a partir do medo das elites da acción revolucionaria do proletariado, levou aos xornais brasileiros da época a denunciar a Vladimir Lenin como un fuxido e ladrón. Astrojildo Pereira, un dos maiores entusiastas da Revolución Rusa en Brasil, escribiría aos xornais baixo pseudónimos para combater o encadre hostil do evento.
Primeiros partidos comunistas O 2 de marzo de 1919 fundouse a Internacional Comunista e déronse 21 condicións para a súa admisión. Entre eles, que "calquera partido que busque afiliación debe chamarse o Partido Comunista do país en cuestión". Poucos días despois, coñeceuse a noticia da fundación do primeiro autoproclamado Partido Comunista do Brasil (PCdoB) o 9 de marzo de 1919, aberto a "anarquistas, socialistas e todos os que aceptaron o comunismo social". Fundado polo anarquista José Oiticica e delegados de Río de Janeiro, Rio Grande do Sul, São Paulo e Alagoas, o partido tivo importantes influencias libertarias; os anarquistas nese momento non se deron conta plenamente das súas diferenzas ideolóxicas cos bolxeviques, e a propia Revolución Rusa pode ser vista como un movemento anarquista. Este primeiro partido foi de curta duración, marcando o inicio da división entre comunistas e anarquistas. Moitas folgas continuaran sendo planeadas, executadas e severamente reprimidas desde 1917, dirixidas por anarquistas e anarcosindicalistas. En 1921 os traballadores foron totalmente derrotados e o anarquismo, que estivera en contra dos partidos políticos e considerábase que carecía de disciplina, recibiu a culpa. Ademais, debido á Primeira Guerra Mundial, o recente impulso á industrialización fixera de Brasil un país denso de traballadores, polo que as condicións eran fértiles/fértiis para o crecemento do comunismo en Brasil. En 1918, Abílio de Nequete, Francisco Merino e Otávio Hengist fundaron a Unión Maximalista de Porto Alegre, renombrada Grupo Comunista de Porto Alegre en 1921. Despois das folgas xerais, o país viu a formación de múltiples autoproclamados grupos comunistas; en 1919, o Grupo Comunista Brasileiro Zumbi, e o Núcleo Comunista de Pelotas; en 1921, o Grupo Clarté, inspirado polo grupo francés do mesmo nome organizado por Henri Barbusse, Raymond Lefebvre, Paul Vaillant-Couturier e outros; e no mesmo ano, o Grupo Do Comunista Rio de Janeiro. Grupo Clarté foi fundado por Everardo Dias, Afonso Schmidt, Lima Barreto, Pontes de Miranda, Cristián Cordeiro [pt], Joaquim Pimenta [pt], Evaristo de Morais [pt], Agripino Nazareth, Antônio Figueiredo, Leônidas Resende, Maurício Paiva de Lacerda [pt] e o seu irmán, Paulo de Lacerda. Aínda que algúns se chamaban a si mesmos socialistas, o grupo tendía cara a un reformismo moderado, no contexto dunha esquerda debilitada, post-represión. Pimenta describiu a súa propia política como o "método pragmático - para arrebatar da situación e os acontecementos todo o que poidan proporcionar en nome da clase obreira". O grupo simpatizaba en gran medida coa Revolución Rusa, reimprimiendo con frecuencia documentos sobre os acontecementos na Unión Soviética, aínda que non organizando ningunha acción significativa cara a ningún obxectivo revolucionario en Brasil.