Asasinato no Orient Express,Asasinato no Orient Express tradución de Alberto Álvarez Lugrís. Editorial Galaxia. ISBN 978-84-8288-386-1. orixinalmente Murder on the Orient Express, é unha novela de misterio en lingua inglesa da escritora británica Agatha Christie, protagonizada polo detective belga Hércules Poirot. Foi publicada no Reino Unido polo Collins Crime Club o 1 de xaneiro de 1934The Observer 31 de decembro de 1933 (páxina 4) e nos Estados Unidos de América por Dodd, Mead and Company (máis tarde ese mesmo ano), co título Murder in the Calais Coach.John Cooper e B. A. Pyke. Detective Fiction - the collector's guide: Segunda Edición (páxinas 82 e 86). Scholar Press. 1994. ISBN 0-85967-991-8
O título que se lle deu á novela nos Estados Unidos, Murder in the Calais Coach, foi utilizado para evitar unha confusión coa novela de 1932 de Graham Greene Stamboul Train, a cal foi publicada alí como Orient Express.Vanessa Wagstaff e Stephen Poole, Agatha Christie: A Readers Companion (páxina 88). Aurum Press Ltd, 2004. ISBN 1-84513-015-4
A edición británica foi posta á venda cun prezo de sete xilins e seis peniques e a versión estadounidense, dous dólares.Chris Peers, Ralph Spurrier e Jamie Sturgeon. Collins Crime Club – A checklist of First Editions. Dragonby Press (segunda edición) marzo de 1999 (páxina 14).
No ano 2000 a editorial Galaxia publicou a versión en lingua galega, tradución de Alberto Álvarez Lugrís. Outra edición en galego, do mesmo tradutor, apareceu en 2005 na Biblioteca Galega de Clásicos Universais de La Voz de Galicia.Asasinato no Orient Express (Biblioteca Galega de Clásicos Universais) BITRAGA.
Trama e características O detective privado Hercule Poirot recibe un telegrama no que se lle pide que cancele os seus compromisos e regrese a Inglaterra canto antes, polo que decide viaxar no Orient Express que parte esa noite. Durante a viaxe, Poirot coñece a un norteamericano chamado Ratchett, ao que viu no Tokatlian. Ratchett cre que a súa vida está en perigo e quere contratar a Poirot, pero este négase dicíndolle a Ratchett que "non lle gusta a súa cara".
Durante a segunda noite da viaxe, o tren queda detido por mor dunha tormenta de neve preto de Vinkovci. Poirot esperta varias veces por diversos ruídos e incidentes, incluíndo un berro procedente do compartimento de Ratchett. Á mañá seguinte, monsieur Bouc, un vello amigo seu que é director da compañía que opera o Orient Express, trasládalle que Ratchett foi asasinado e pídelle que se encargue da investigación para evitar complicacións coa policía iugoslava; e Poirot acepta.
Tras examinar o corpo de Ratchett e o seu compartimento, Poirot determina a verdadeira identidade deste, así como os posibles motivos polos que se puido dar o seu asasinato. Uns anos atrás, unha nena de tres anos chamada Daisy Armstrong fora secuestrada por un home chamado Cassetti, que a asasinou a pesar de recibir o rescate da adiñeirada familia Armstrong. A conmoción pola morte da nena devastou a familia, dando lugar a varias mortes e suicidios. Cassetti foi detido, pero escapou do país tras ser absolto. Sospeitouse que Cassetti usou a súa considerable fortuna para manipular o xuízo. Poirot conclúe que Ratchett era en realidade Cassetti.
Durante a súa investigación, Poirot descobre que todos os pasaxeiros do vagón tiñan relación coa familia Armstrong, e por tanto, un motivo para matar a Ratchett. Poirot propón dúas posibles solucións, deixando a monsieur Bouc decidir cal presentar ás autoridades. A primeira é que un descoñecido subiu ao tren, asasinou a Ratchett e escapou. A segunda solución é que todos os viaxeiros do vagón están implicados, como un xurado autoproclamado, buscando impartir a xustiza, en vista de que Ratchett escapara impune dos Estados Unidos.
Sinopse
Os feitos O famoso detective privado Hercule Poirot regresa ao Reino Unido a bordo do Orient Express dende Istanbul. Nesa época do ano, en pleno inverno, o tren adoita ir case baleiro, pero nesa ocasión vai infrecuentemente cheo e Poirot só consegue unha liteira grazas ao seu amigo monsieur Bouc, director da Compagnie Internationale des Wagons-Lits. Cando un tal Sr. Harris non se presenta, Poirot consegue ocupa o seu lugar, xunto a un mozo estadounidense chamado Héctor MacQueen, e a segunda noite, consegue un compartimento para el só, que lle cede monsieur Bouc. miniatura|Cuarto n.° 411 da Pera Palace Hotel en Istanbul, onde se cre que Agatha Christie escribiu Asasinato no Orient Express Durante a viaxe, un millonario estadounidense chamado Mr. Ratchett que tamén se atopa no tren, dille a Poirot que a súa vida está en perigo e móstralle unha pequena pistola que leva sempre consigo para protexerse. Tamén lle di que quere contratalo para que pescude quen o está ameazando, pero Poirot négase porque "non lle gusta a súa cara".
Esa noite, preto de Vinkovci, uns vinte e tres minutos antes da 1:00 da mañá, Poirot espértase ao oír un berro, que parece proceder do compartimento do lado, ocupado por Ratchett. Cando se asoma para ver que ocorre, ve ao encargado do vagón, Pierre Michel, chamar á porta de Ratchett. Un home contesta en francés: Ce n'est rien. Je me suis trompé, que significa "Non é nada. Equivoqueime", e o encargado vai responder outra chamada. Desa Poirot decide volver á cama, pero non consegue durmirse porque o tren está parado e infrecuentemente tranquilo.
Mentres trata de volver durmir, Poirot oe a outra pasaxeira, Mrs. Hubbard, tocar o timbre insistentemente. Chama a Michel e pídelle unha botella de auga mineral, e decátase de que Mrs. Hubbard cre que alguén entrou no seu compartimento, e que o tren quedou detido por mor dunha avalancha de neve que bloqueou a vía. Poirot despídese de Michel e trata de volver durmir, pero un golpe na súa porta volve espertalo. Esta vez, cando se asoma, todo está en silencio, e só ve a unha muller de costas que leva un quimono escarlata, afastándose polo corredor. Á mañá seguinte, Poirot é informado de que Ratchett foi asasinado, apuñalado doce veces mentres durmía. Monsieur Bouc pídelle que se faga cargo da investigación, xa que sabe que Poirot ten experiencia con casos similares e todo o que necesita para resolvelos é sentar e reflexionar.
As probas miniatura|Un dos comedores do Orient Express na actualidade. A porta do compartimento de Ratchett estaba pechada e encadeada por dentro, e a xanela aberta. Algunhas das puñaladas que tiña no seu corpo eran profundas, polo menos tres eran letais e outras eran só leves cortes. Ademais, algunhas parecían feitas por unha persoa zurda e outras por unha persoa destra. A pistola de Ratchett foi atopada cargada debaixo da súa almofada, e un reloxo de peto foi atopado no seu pixama, esnaquizado e parado á 1:15.
Poirot tamén atopou outras pistas no compartimento da vítima e no tren, incluíndo un pano de muller coa inicial "H" bordada, un limpiapipas, e o botón dun uniforme de condutor do tren. Estas pistas suxiren que o asasino ou asasinos foron algo descoidados, pero cada pista parece apuntar a un sospeitoso distinto, o que fai pensar que algunhas foron simuladas.
Ao reconstruír un fragmento dunha carta queimada, Poirot descobreu que Ratchett era un fuxitivo dos Estados Unidos chamado Cassetti. Este, cinco anos antes, secuestrara a unha nena de tres anos chamada Daisy Armstrong; e aínda que a familia Armstrong pagou un cuantioso rescate, Cassetti asasinou a nena de todos modos e escapou do país co diñeiro. A nai de Daisy, Sonia Armstrong, estaba outra vez embarazada cando se decatou da súa morte, e o trauma fíxolle dar a luz prematuramente, polo que tanto o neno coma ela morreron. O seu marido, o coronel Armstrong, suicidouse dun disparo, toleado pola dor. A aia, Susanne, foi considerada sospeitosa pola policía, e suicidouse tirándose por unha fiestra, tras o cal demostrouse que era inocente. Cassetti foi detido, aínda que os seus recursos permitíronlle ser absolto por un simple tecnicismo, e escapou do país para evitar ser perseguido posteriormente. As probas aumentaron e fixérono en direccións totalmente distintas, parecendo que Poirot estaba a ser desafiado por un verdadeiro xenio. Unha proba crucial, o quimono escarlata que unha muller descoñecida levaba posto a noite do asasinato, aparece na maleta de Poirot.
A solución Poirot descobre que algúns dos pasaxeiros teñen relación coa vítima e outros a teñen coa familia Armstrong.
Edward Masterman (británico) era o ordenanza do coronel Armstrong durante a Gran Guerra. O coronel Arbuthnot (británico residente na India) era compañeiro e mellor amigo do coronel Armstrong. Mrs. Hubbard (estadounidense) é en realidade unha actriz chamada Linda Arden (o seu verdadeiro nome é Linda Goldenberg), a nai de Sonia Armstrong e avoa de Daisy, e ademais nai da condesa Andrenyi. A condesa Andrenyi (apelido de solteira Goldenberg) (húngara) é a irmá de Sonia Armstrong e tía de Daisy, e ademais filla de Mrs. Hubbard, alias de Linda Goldenberg). A princesa Dragomiroff (rusa) era a madriña de Sonia Armstrong. Miss Debenham (británica) era secretaria de Sonia Armstrong e institutriz de Daisy. Héctor MacQueen (estadounidense) era fillo do fiscal encargado do caso. Hildegarde Schmidt (alemá) era a cociñeira da familia Armstrong. Antonio Foscarelli (italiano) era o chofer da familia Armstrong. Greta Ohlsson (sueca) era a aia de Daisy. Pierre Michel (francés) é o pai de Susanne, a doncela da familia Armstrong, que se suicidou ao ser acusada falsamente de cómplice dos secuestradores. Cyrus Hardman (estadounidense) era un policía que estaba namorado de Susanne.
Despois de analizar os testemuños dos viaxeiros e as probas, Poirot convoca aos doce sospeitosos, monsieur Bouc e ao doutor Constantine, os seus compañeiros de investigación, no vagón-restaurante, e dá dúas posibles explicacións do asasinato de Ratchett.
A primeira explicación é que un estraño (un gánster inimigo de Ratchett) subiu ao tren en Vinkovci, a última parada, asasinou a Ratchett por razóns descoñecidas e escapou sen ser visto. O crime ocorreu unha hora antes do que todo o mundo pensou, xa que Ratchett e algunhas persoas máis non se deron conta de que o tren entrara noutro fuso horario. Os outros ruídos escoitados por Poirot esa noite non teñen relación co asasinato. Con todo, o doutor Constantine di que Poirot debe ser consciente de que iso non explica todas as circunstancias do caso.
A segunda explicación é máis complexa e impactante: todos os sospeitosos son culpables. As primeiras sospeitas de Poirot débense a que no tren hai pasaxeiros de diversas nacionalidades europeas, o que, segundo Poirot, só pode ocorrer nos Estados Unidos, onde poden reunirse persoas procedentes de distintas nacionalidades e clases sociais. O crime non pode ocorrer doutra forma, dadas as pistas. Poirot revela que todos os pasaxeiros eran familiares, serventes ou amigos da familia Armstrong, ou tiveron relación co caso. Todos quedaron profundamente afectados pola morte de Daisy e as súas consecuencias. Decidiron ser eles mesmos os verdugos de Cassetti para vingar un crime que a lei non puido castigar.
Cada sospeitoso deu unha puñalada a Ratchett, polo que non se sabe quen lle deu a puñalada que o matou. Doce dos conspiradores participaron como un xurado de doce persoas, co conde Andrenyi actuando en lugar da súa esposa, xa que ela, ao ser a tía de Daisy, fose a principal sospeitosa. Unha liteira foi reservada cun nome ficticio –Harris– polo que só a vítima e os conspiradores estarían a bordo, pero o compartimento do lado do de Ratchett estaba reservado para un director da Compañía.
O inesperado bloqueo do tren debido á neve e a inesperada presenza de Poirot causaron complicacións aos conspiradores, que fixeron que algunhas pistas importantes fosen descoidadas. Mentres Poirot revela os detalles da elaborada trama, algúns sospeitosos comezan a chorar. Mrs. Hubbard confesa que a segunda explicación é a correcta.