A homosexualidade en Marrocos está reducida pola visión que o islam impón. As persoas pertencentes ó colectivo enfróntanse a certos desafíos legais e sociais non experimentados por outros residentes. A actividade sexual entre persoas do mesmo sexo é ilegal. Os homosexuais masculinos vense marcados pola hshuma (‘vergoña’) e o haram (‘pecado’), nunha sociedade na que a distinción entre gais activos e pasivos segue sendo moi grande.
A homosexualidade feminina, o sihaq, non se menciona no Corán, pero se mantén oculta de igual maneira, e apenas foi tratada ou estudada.
Historia
Marrocos foi conquistada por Roma no ano 40, converténdose en parte integrante do Imperio Romano, aínda que a súa autoridade non se estendeu máis alá das cidades portuarias e as chairas costeiras, deixando o interior ás tribos bérberes. As cidades romanas adoptaron o estilo de vida romano, no que a homosexualidade máis ou menos aceptada como unha relación de poder, na que a penetración de escravos ou xoves non estaba mal vista, pero na que un cidadán que se deixaba penetrar debía soportar o desprezo dos seus concidadáns. A cristianización do Imperio cambiou esta situación cara ao século III e IV. Aínda que o Marrocos romano era pequeno na época, as leis romanas contra a homosexualidade tamén tiveron alí a súa aplicación.
No 681 os árabes alcanzaron Marrocos, conquistándoa e converténdose as tribos bérberes ao islam. A pesar da condena expresa da homosexualidade que existen no Corán, o Hadiz e a Sunna, o Fiqh e a Sharía, na sociedade medieval islámica floreceu a poesía homoerótica, como mostran os versos de Abu Nuwas. En poemas e prosa loábase a beleza de raparigos e expresábase o desexo por eles, e mesmo se dan consellos sexuais. Esta literatura tivo o seu momento cume no século XII, aínda que se pode seguir o rastro ata o século XVI.
A partir de mediados do século XIII a sociedade islámica sufriu unha transformación que levou á decadencia cultural e a un seguimento máis estrito do Corán; as mulleres comezaron a ter que levar veo e a homosexualidade era condenada. A isto se uniron as influencias occidentais vitorianas no século XIX, que estenderon unha moralidade moi estrita e hipócrita.
No século XIX estendeuse o turismo homosexual cara ao Magreb, Exipto e Turquía. Tánxer converteuse nunha cidade cosmopolita e libre nos anos cincuenta, na que se movían todo tipo de persoas, desde millonarios, contrabandistas e espías, ata intelectuais e diplomáticos. Paul Bowles escribiu sobre as súas experiencias na cidade no seu libro The sheltering sky (1949), o que atraeu a outros intelectuais como o fotógrafo Cecil Beaton e os escritores Rupert Croft-Cooke, Truman Capote e Gore Vidal, para acabar seducindo a todos os demais autores importantes pertencentes á Xeración Beat: Allen Ginsberg, William Burroughs e Tennessee Williams. Esta situación terminou abruptamente en 1956 coa volta da cidade a Marrocos, aínda que o país enteiro se converteu entón en destino preferido de homosexuais ricos ou soados: Roland Barthes, Julian Beck, Joe Orton, Michel Focault, Yves Saint Laurent, Francis Bacon ou Jean Genet.
Lexislación O artigo 489 do código penal de Marrocos, introducido o 26 de novembro de 1962, criminaliza "actos licenciosos ou contra natura cun individuo do mesmo sexo". As penas poden ir de 3 meses a 6 anos de prisión e multas de 120 a 1200 dirhams. En xeral, a policía adoita facer a vista gorda, mentres os homosexuais sexan discretos, aínda que a situación cambiou nos últimos anos e as autoridades marroquís aumentaron a presión sobre a comunidade LGTB. Non adoita haber xuízos polo artigo 489, posiblemente debido ás presións internacionais que provoca. En cambio, prefírense as acusacións de "escándalo público". Segundo Kifkif, desde a independencia de Marrocos en 1956, máis de 5000 homosexuais pasaron polos tribunais por delitos relacionados co artigo 489, sendo na súa maioría homes.
Como consecuencia, non existe ningún tipo de protección contra discriminación ou abusos para os homosexuais, nin recoñecemento de ningún tipo nin individual, nin para parellas, nin para asociacións. A lei tamén foi empregada contra turistas e residentes estranxeiros.
En 2004 foron detidas 43 persoas, 30 homes e 10 mulleres, en Tetuán acusados de «incitar á depravación e transgredir a moral pública». Tratábase dunha festa de aniversario, na que os organizadores chamaron á policía porque xoves intentaban colarse sen estar invitados. Os islamistas acusaron ás persoas detidas de querer formar unha asociación gay: «Hai grupos que intentan colocar ao noso país ante a política dos feitos consumados, incrustar e defender ás células de homosexuais a través do balbordo». Finalmente as 43 persoas foron liberadas tras 48 horas no calabozo, por orde do Ministerio de Xustiza, sen que estea moi clara a razón. En 2007 detivéronse 6 persoas en Alcazarquivir, que cumpriron entre catro e dez meses de cárcere. En 2008 foron 21 persoas as detidas por homosexualidade en Meknes.
Tras unha noticia sobre un "matrimonio gay" da revista Al Michaal de Casablanca en marzo de 2009, as autoridades marroquís afirmaron "que xorden voces, a través dos medios de comunicación que intentan facer a apoloxía de comportamentos innobres que constitúen unha provocación para a opinión pública nacional e non teñen en conta os valores morais e doutrinais da nosa sociedade", ademais da súa "firme determinación a facer fronte, no marco das leis en vigor, a todas as actuacións contrarias aos nosos valores [...] relixiosos ou morais". As declaracións xorden no ambiente creado tras os disturbios de Alcázarquivir, a aparición dunha entrevista con Samir Bargachi, presidente de Kifkif desde 2007, na revista TelQuel e dunhas fotografías do embaixador de España en Rabat, Luis Planas, con Bargachi e Paco Ramírez, secretario da asociación LGTB COLEGAS, que levou a diversos xornais marroquís a acusar a España de inxerencia.
En 2014 saltou aos xornais o caso dun cidadán británico de 69 anos condenado a 4 meses por homosexualidade. Ray Cole, que coñecera a un mozo marroquí por Internet e visitábao por segunda vez, foi finalmente liberado tras unha campaña internacional ao seu favor, liderada polo seu fillo, Adrian Cole. Do seu amigo marroquí non se tiveron máis noticias. En 2016 houbo un caso similar cun turista español de 70 anos detido en Marrakech. O español non foi encarcerado e, tras presentarse ante o xuíz, foi posto en liberdade «con posibilidade de regresar a España cando o desexe», aínda que non está claro se se presentaron cargos. Entre 2013 e 2014 varios homes foron condenados pola xustiza marroquí; por exemplo, en maio de 2013 condenouse a 3 anos de cárcere a dous homes que levaban 10 anos nunha relación extramatrimonial; ese mesmo mes, dos xoves foron condenados a catro meses de cárcere tras ser pillados in fraganti nun coche; en maio de 2014 seis homes foron condenados a entre 1 e 3 anos de cárcere por «homosexualidade, incitación á prostitución, embriaguez en público e conducir en estado de embriaguez». En xuño de 2015, máis de 20 homes foron detidos por homosexualidade en Agadir.
Aceptación social
A visión da homosexualidade en Marrocos está intimamente relacionada co islam. O nome da homosexualidade, liwat, provén do nome do Lot bíblico, que puido fuxir coas súas fillas da destrución de Sodoma. Tanto o Corán como os hadices condenan a homosexualidade. Tamén a sahria, a lei musulmá, considera a homosexualidade un acto punible, aínda que non se mencione unha pena concreta.Véxase tamén: Homosexualidade e islam Aínda en 2003 o gran ulema de Rabat-Salé declaraba á prensa que aos gais había que entregalos ao carniceiro. Nos últimos anos os sectores máis conservadores insistiron que a homosexualidade é "allea aos costumes e tradicións locais" e puxérona ao mesmo nivel que a delincuencia e o terrorismo (ambos "reaccionan co seu corpo a problemas morais").
En xeral o homosexual "activo" é aceptado e considerado viril, en cambio o "pasivo" é considerado feminino e débil. Todos insultos e expresións que falan da homosexualidade refírense ao pasivo, considerado un enfermo ou un erro da natureza. Por outra parte, o efeminado é tolerado porque non representa unha ameaza á virilidade dos homes.
En 2006 un estudante de Ciencias Económicas da Universidade de Fez foi sacado da súa habitación no colexio maior Dar el Mahraz e obrigado a ir ata o campus, onde uns 400 islamistas, entre os que se atopaban membros dos partidos Partido da Xustiza e do Desenvolvemento e Xustiza e Caridade, o someteron a un xuízo paralelo. "Expulsárono" do colexio maior e "condenárono" a que estivese no campus o menor tempo posible, entrando por unha porta traseira. O maior dano producíronllo ao facer pública a homosexualidade do alumno, que en consecuencia foi desafiuzado pola súa familia e teme polo seu posto de traballo.
Especialmente grave foi o caso dunha muller transxénero que foi perseguida e violentamente agredida na rúa por unha multitude en Fez en xullo de 2015. A muller foi finalmente salvada pola policía, que puido evacuala nun coche policial. Outro caso moi grave aconteceu en Beni Mellal, cando un grupo de homes irrompeu nunha vivenda onde sorprenderon a unha parella gay espidos na cama. Os dous homes foron brutalmente agredidos e logo, ensanguentados e espidos, son sacados á rúa para unha humillación pública. Ambos casos déronse a coñecer grazas a gravacións que se publicaron en Internet.
Homoerotismo Algúns comportamentos considerados en Occidente como homoeróticos, non son vistos como tales polos marroquís. O pasear collidos da man, os baños turcos, mesmo as masturbacións en grupo etc., sobre todo en áreas rurais, non son considerados actos sexuais, senón culturais.
Disturbios de Alcazarquivir Un dos maiores escándalos en relación coa comunidade LGTB deuse en Alcazarquivir, unha pequena cidade 120 km ao sur de Tánxer, a raíz dun vídeo que circulaba en YouTube e que aparentemente mostraba imaxes dunha festa privada realizada o 17 de novembro de 2007.Un vídeo mostrando imaxes da festa e dos disturbios posteriores pódese ver en Mariage ou semblant d'homosexuels à Ksar el kabir maroc en Dailymotion Parece que se trataba dun ritual tradicional dos gnauas, descendentes de escravos negros que forman unha irmandade sufí; aínda que outros afirmaban que se trataba dunha voda entre homosexuais.
O 21 de novembro produciuse unha petición de investigación por parte do Partido da Xustiza e o Desenvolvemento, numerosas asociacións locais e polo capítulo local da Asociación Marroquí de Dereitos Humanos. A petición foi publicada nos xornais e, sobre todo naqueles de lingua árabe, con títulos e comentarios amarelistas, destacando o columnista Rachid Nini no xornal Al Massae. O venres seguinte, os sermóns das mesquitas ruborizaron aos crentes, provocando disturbios nos que participaron entre 6000 e 13000 persoas, algúns con rifles, e que se dirixiron á casa na que tivera lugar a festa. De camiño, intentaron saquear unha xoiaría que pertencía a un home que aparentemente apoiaba aos homosexuais.
Entre o 23 e o 25 de novembro, a policía detivo a 6 homes acusados de infrinxir o artigo 489. O 28 de novembro, o xornal Atajdid informaba dunha «Intifada antihomosexual en Alcazarquivir». O xoves seguinte organizouse outra manifestación en contra dos homosexuais liderada polo Partido da Xustiza e o Desenvolvemento á que asistiron unhas 1000 persoas. Os seis detidos foron declarados culpables e condenados a penas de cárcere de entre catro e dez meses, a pesar de que a única proba era o vídeo, no que non se aprecia ningún tipo de actividade sexual. O xulgado de apelación de Tánxer mantivo as condenas, aínda que reducindo lixeiramente as penas.