miniatura|220px|dereita|Hotel en Chicago de Daniel BurnhamA arquitectura moderna estadounidense foi un movemento ou estilo arquitectónico que tivo lugar nos Estados Unidos de América aproximadamente entre a última década do século XIX e a penúltima do século XX.
Terminoloxía
Desambiguación O termo refírese aos edificios e arquitectos das décadas do modernism en inglés, que non tiña que ver co sentido do termo modernismo (vinculado á Art Nouveau e a Arts and Crafts) na Península Ibérica, antes da segunda guerra mundial.
Orixe O termo modernism que dá lugar a movemento moderno e arquitectura moderna ten a súa orixe orixinaria do nome do libro de Henry-Russel Hitchock e Philip Johnson no que se identificaba, categorizaba e expoñía baixo características comúns ao modernismo por todo o mundo. Como resultado, centrouse máis nos aspectos estilísticos do modernismo. Os principios básicos do estilo internacional xuntos constitúen unha parte do movemento moderno.
Diversidade de termos O movemento moderno ou estilo internacional non ten unha denominación homoxénea en todos os países e linguas. En moitos países úsase o termo «estilo internacional» que orixe na exposición organizada por Henry-Russell Hitchcock e Philip Johnson no Museum of Modern Art de Nova York en 1932 e no libro publicado por ambos O estilo internacional: arquitectura dende 1922. Un termo sinónimo é "Modern Movement", do libro Pioneers of Modern Movement from William Morris to Walter Gropius (1936), de Nikolaus Pevsner. Este último ten un significado máis amplo e incluiría, ademais do racionalismo ou estilo internacional, os movementos de vangarda das dúas primeiras décadas do século XX.
Características e etapas Baseado en novas e innovadoras tecnoloxías de construción, especialmente o uso de vidro, aceiro e formigón armado; a idea de que a forma debe seguir a función (funcionalismo); un abrazo do minimalismo; e un certo rexeitamento do ornamento.
Primeiras décadas de arquitectura moderna (década de 1890–1914). O exemplo de Wright Frank Lloyd Wright foi un arquitecto estadounidense moi orixinal e independente que se negou a ser categorizado en ningún movemento arquitectónico. Do mesmo xeito que Le Corbusier e Ludwig Mies van der Rohe, non tiña formación arquitectónica formal. Entre 1887 e 1893 traballou na oficina de Chicago de Louis Sullivan, que foi pioneiro nos primeiros edificios de oficinas altos con estrutura de aceiro en Chicago, e quen declarou "a forma segue a función". Wright propúxose romper todas as regras tradicionais. Foi particularmente famoso polas súas Casas das pradeiras, incluíndo a Winslow House en River Forest, Illinois (1893–94); Arthur Heurtley House (1902) e Robie House (1909); Residencias extensas e xeométricas sen decoración, con fortes liñas horizontais que parecían saír da terra, e que facían eco dos amplos espazos chairos da pradaría americana. O seu Larkin Building (1904–1906) en Buffalo, Nova York, Unity Temple (1905) en Oak Park, Illinois e Unity Temple tiña formas moi orixinais e ningunha conexión con precedentes históricos.
Primeiros rañaceos A finais do século XIX comezaron a aparecer os primeiros rañaceos nos Estados Unidos. Foron unha resposta á escaseza de terreos e ao alto custo dos inmobles no centro das cidades estadounidenses de rápido crecemento, e á dispoñibilidade de novas tecnoloxías, incluíndo marcos de aceiro ignífugo e melloras no ascensor de seguridade inventado por [ [Elisha Otis]] en 1852. O primeiro "rañaceos" con armazón de aceiro, o Home Insurance Building en Chicago, tiña dez pisos. Foi deseñado por William Le Baron Jenney en 1883, e foi brevemente o edificio máis alto do mundo. Louis Sullivan construíu outra nova estrutura monumental, o Carson, Pirie, Scott and Company Building, no corazón de Chicago en 1904–06. Aínda que estes edificios foron revolucionarios nos seus marcos de aceiro e altura, a súa decoración foi tomada da Neorenacentista, Neogótica e Arquitectura das Belas Artes. O Edificio Woolworth, deseñado por Cass Gilbert, completouse en 1912, e foi o edificio máis alto do mundo ata a finalización do Edificio Chrysler en 1929. A estrutura era puramente moderna, pero o seu exterior estaba decorado con adornos neogóticos, completo de contrafortes decorativos, arcos e chapiteles, o que fixo que fose alcumada a "Catedral do Comercio".
Ó redor de 1900, no período de 1895 a 1905, a arquitectura dos Estados Unidos inda non estaba perfilada, é mostrábase como unha conglomeración de estilos eclécticos, sen que tivesen relación coas ideas da nación.
Na devandita época, considerábase como arquitectura o levar á práctica modas e estilos sen relación coas técnicas de construción, fenómeno chamado eclecticismo. Pero por outro lado, tamén era unha época na que toda a industria da construción estaba experimentando transformacións revolucionarias. Aparecían novos materiais de construción, ó mesmo tempo que se desenvolvían novos métodos de transformación para os materiais antigos. Porén, a arquitectura que realmente se levaba á práctica naquel tempo, pouco ou nada, reflectía estas novas tecnoloxías construtivas e materiais.
A grande exposición de Chicago de 1893, a Columbian Exposition, foi un bo exemplo desta situación. Por unha banda, Louis Sullivan puido afirmar que esta exposición facía retrocede-la arquitectura norteamericana polo menos en 50 anos, mais, por outra banda, Daniel Burnham, o arquitecto de moda no Chicago daquel tempo, gabou a exposición, por ser, na súa opinión, un exemplo do que lles gustaría construír aos norteamericanos.
Cando insistiu a Wright para que visitase a Beaux-Arts de París, díxolle:
Este novo arquitecto (Frank Lloyd Wright), acababa de abri-lo seu estudio coa encarga para a casa de William Winslow, da que Burnham diría: Burnham seguiu argumentando: E naturalmente así foi. Non está exento de certa ironía o feito que este desastre arquitectónico de 1893 coincida coa data na que Frank Lloyd Wright abría no Chicago o seu estudio, após ter traballado durante case sete anos no de Adler e Sullivan.
Décadas de 1920 a 1940
Wright, Schlinder e Neutra Durante as décadas de 1920 e 1930, Frank Lloyd Wright negouse decididamente a asociarse con calquera movemento arquitectónico. Consideraba que a súa arquitectura era totalmente única e propia. Entre 1916 e 1922, rompeu co seu anterior estilo de casa das pradeiras e traballou en casas decoradas con bloques de cemento texturizados con reminiscencias da antiga civilización maia. Experimentou durante un tempo con vivendas modulares producidas en serie. Identificou a súa arquitectura como "Usonian", unha combinación de USA, "utópica" e "orde social orgánica". O seu negocio viuse gravemente afectado polo comezo da Gran Depresión que comezou en 1929; tiña menos clientes ricos que querían experimentar. Entre 1928 e 1935, só construíu dous edificios: un hotel preto de Chandler, Arizona, e a máis famosa de todas as súas residencias, Fallingwater (1934–37), unha casa de vacacións en Pensilvania para Edgar J. . Kaufman que une á perfección arquitectura e natureza.
O arquitecto austríaco Rudolph Schindler deseñou o que se podería chamar a primeira casa de estilo moderno en 1922, a casa Schindler. Schindler tamén contribuíu ao movemento moderno estadounidense co seu deseño para a Lovell Beach House en Newport Beach. O arquitecto austríaco Richard Neutra trasladouse aos Estados Unidos en 1923, traballou por pouco tempo con Frank Lloyd Wright, tamén se converteu rapidamente nunha forza da arquitectura estadounidense a través do seu deseño modernista para o mesmo cliente, a Lovell Health House nos Ánxeles. A obra arquitectónica máis notable de Neutra foi a Kaufmann Desert House en 1946, e deseñou centos de proxectos máis.Ho, Vivien (21 de outubro de 2020) /2020/oct/21/kaufmann-desert-house-slim-aarons-sale Marabilla arquitectónica modernista feita famosa por Slim Aarons á venda por 25 millóns de dólares. Consultado o 23 de outubro de 2020
Na década de 1930, fuxindo dos nazis tras o peche da Bauhaus chegaron aos Estados Unidos arquitectos e artistas como Mies van der Rohe, László Moholy-Nagy, e outros que fundaron a New Bauhaus de Chicago e impartiron clases en diversos centros universitarios como o Black Mountain College.
Da posguerra nos anos 40 á década de 1980 O Estilo Internacional da arquitectura aparecera en Europa, particularmente no movemento Bauhaus, a finais da década de 1920. En 1932 foi recoñecido e recibiu un nome nunha exposición no Museum of Modern Art da cidade de Nova York organizada polo arquitecto Philip Johnson e o crítico de arquitectura Henry-Russell Hitchcock, entre 1937 e 1937. Porén, eses arquitectos e artistas europeos foron abandonando, especialmente no caso de Mies Van der Rohe, a idea primixenia de mesturar artesanía, arquitectura e arte, para impulsar unha estandarización de vidro, formigón armado e perfís metálicos e unha profusión de rañaceos cada vez maiores.
Walter Gropius, Marcel Breuer, Mies van der Rohe Walter Gropius, o fundador da Bauhaus, trasladouse a Inglaterra en 1934 e alí pasou tres anos antes de ser invitado aos Estados Unidos por Walter Hudnut da Harvard Graduate School of Design; Gropius converteuse no xefe da facultade de arquitectura. Marcel Breuer, que traballara con el na Bauhaus, uniuse a el e abriu unha oficina en Cambridge. A fama de Gropius e Breuer atraeu a moitos estudantes, que se converteron en arquitectos famosos, incluíndo Ieoh Ming Pei e Philip Johnson. Non recibiron un encargo importante ata 1941, cando deseñaron vivendas para traballadores en Kensington, Pensilvania, preto de Pittsburgh. En 1945 Gropius e Breuer asociaronse cun grupo de arquitectos máis novos baixo o nome de TAC (The Architects Collaborative). Os seus traballos notables incluíron o edificio da Harvard Graduate School of Design, a Embaixada dos Estados Unidos en Atenas (1956–57) e a sede de Pan American Airways en Nova York (1958–63).
Mies van der Rohe describiu a súa arquitectura co famoso dito "Menos é máis"; o lema xa fora dito por Quiron de Esparta, lmoito despois por un poema de Robert Browning e despois por Peter Behrens. Como director da escola de arquitectura do que hoxe se chama Illinois Institute of Technology de 1939 a 1956, Mies (como se lle coñecía comunmente) converteu a Chicago na cidade líder do movemento moderno estadounidense na posguerra. Construíu novos edificios para o Instituto en estilo modernista, dous edificios de apartamentos altos en Lakeshore Drive (1948–51), que se converteron en modelos para rañaceos en todo o país. Outras obras importantes incluíron a Farnsworth House en Plano, Illinois (1945–1951), unha simple caixa de vidro horizontal que tivo unha enorme influencia na arquitectura residencial estadounidense. O Centro de Convencións de Chicago (1952–54) e o Crown Hall do Instituto Tecnolóxico de Illinois (1950–56), e o Edificio Seagram na cidade de Nova York (1954–58) tamén establecen un novo estándar. pola pureza e elegancia. A base de alicerces de granito, as paredes lisas de vidro e aceiro recibiron un toque de cor mediante o uso de vigas en I de ton bronce na estrutura. Regresou a Alemaña en 1962–68 para construír a nova Nationalgallerie en Berlín. Entre os seus estudantes e seguidores figuraban Philip Johnson e Eero Saarinen, cuxo traballo estivo substancialmente influenciado polas súas ideas.
Richard Neutra e Charles e Ray Eames