A Laura da Trindade e de San Serxio (en ruso: Троице-Сергиева лавра) é a laura ou "lavra" e o mosteiro ruso máis importante, constituíndo o centro espiritual da Igrexa Ortodoxa Rusa. O mosteiro está situado na cidade de Sergiyev Posad, a uns 70 km ao nordés de Moscova pola estrada que leva a Yaroslavl, e actualmente alberga máis de 300 monxes.

Historia Século XIV

O mosteiro fundouse en 1337 por un dos santos rusos máis venerados, Serxio de Radonezh, quen construíu unha igrexa de madeira na honra da Santísima Trindade no outeiro de Makovets. O desenvolvemento inicial da comunidade monástica está ben documentado nas biografías contemporáneas de Serxio e dos seus discípulos. esquerda|miniatura|Serxio de Radonezh bendicindo a Dmitri Donskói antes da Batalla de Kulikovo, nunha acuarela sobre papel de 1907 obra de Ernst Lissner.

En 1355, Serxio introduciu unha regra que esixía a construción de edificios auxiliares, como o refectorio, a cociña e a panadaría. Esta regra serviu de modelo para os numerosos seguidores de Serxio, que fundaron máis de 400 mosteiros por toda Rusia, incluíndo os célebres mosteiros de Solovetsky, Kirillov e Simonov.

San Serxio apoiou a Dmitri Donskói na súa loita contra os tártaros e enviou dous dos seus monxes, Peresvet e Oslyabya, para participaren na Batalla de Kulikovo (1380). Ao comezo da batalla, Peresvet morreu nun combate singular contra un bogatyr tártaro. O mosteiro foi arrasado polo lume cando unha unidade tártara atacou a zona en 1408.

Século XV thumb|left|A icona de Rublev titulada A Trindade é a peza central do iconostasio da Catedral da Trindade. a San Serxio declarárono patrón do Estado ruso en 1422. Ese mesmo ano, un equipo de monxes serbios, que atoparan refuxio no mosteiro tras a Batalla de Kosovo, construíu a primeira catedral de pedra. As reliquias de San Serxio aínda se poden ver nesta catedral, dedicada á Santísima Trindade. Os maiores pintores de iconas da Rusia medieval, Andrei Rublev e Daniil Chyorny, foron chamados para decorar a catedral con frescos. Tradicionalmente, os membros da realeza de Moscova bautizábanse nesta catedral e celebraban nela servizos de acción de grazas.

En 1476, Iván III convidou varios mestres de Pskov para construír a igrexa do Espírito Santo. Esta estrutura é un dos poucos exemplos que quedan dunha igrexa rusa coroada por un campanario. O interior alberga os primeiros exemplos do uso de azulexos vidrados para a decoración. A principios do século XVI, Vasili III engadiu o anexo de Nikon e a cámara de Serapión, onde soterráronse varios discípulos de Serxio.

Século XVI A construción da Catedral da Asunción, de seis piares, encargada por Iván o Terrible en 1559, levou 26 anos. A catedral é moito maior ca o seu modelo e homónima do Kremlin de Moscova. A magnífica iconostase, que abrangue os séculos XVI ao XVIII, conta coa obra mestra de Simon Ushakov: a icona da Última Cea. As paredes interiores decoráronse con frescos de tons violeta e azul por un equipo de mestres de Iaroslavl en 1684. A cripta alberga os enterramentos de Boris Godunov, a súa familia e varios patriarcas do século XX.

A medida que o mosteiro se convertía nun dos maiores terratenentes de Rusia, os bosques que o rodeaban taláronse e xurdiu unha aldea (ou posad) preto das murallas do mosteiro. Esta localidade desenvolveuse gradualmente ata converterse na actual cidade de Sergiev Posad. O propio mosteiro era un importante centro de redacción de crónicas e de pintura de iconas. Xusto fronte ás murallas do mosteiro fundouse o convento de Santa Paraskeva, entre os seus edificios aínda se conservan a igrexa de Santa Paraskeva (1547), a igrexa da Presentación (1547) e unha capela do século XVII situada sobre o pozo de Santa Paraskeva.

Século XVII

thumb|Sitio de 1608–1610: monxes ortodoxos dirixidos polo cronista Avraamy Palitsyn defenderon o mosteiro fronte ás tropas polacas desde setembro de 1609 ata xaneiro de 1611. Na década de 1550, a empalizada de madeira que rodeaba o recinto substituíuse por muros de pedra de 1,5 km de lonxitude con doce torres, estas defensas axudaron ao mosteiro a resistir un célebre sitio polaco-lituano de 16 meses entre 1608 e 1610. Consérvase un burato de proxectil nas portas da catedral como recordatorio do sitio infrutuoso levado a cabo por Ladislau IV en 1618.

Cara a finais do século XVII, cando o mozo Pedro I buscou refuxio no mosteiro en dúas ocasións para escapar dos seus inimigos, xa se engadiran numerosos edificios. Entre eles figuran un pequeno palacio barroco dos patriarcas, salientable polos seus luxosos interiores, e un palacio real cuxas fachadas presentan un deseño de taboleiro de xadrez. O refectorio de San Serxio, que ocupa unha superficie de 510 m² e presenta unha rechamante decoración de damasco (patrón de taboleiro de xadrez), foi no seu día a sala máis grande de Rusia. A igrexa da Natividade de San Xoán Bautista,Church of John the Baptist's Nativity de cinco cúpulas (1693–1699), construíuse por encargo da familia Stroganov sobre unha das portas de acceso. Outras construcións do século XVII inclúen as celas dos monxes, un hospital coroado por unha igrexa de tellado piramidal e unha capela erixida sobre un manancial sagrado descuberto en 1644.

Séculos XVIII e XIX thumb|Vista da lavra na década de 1890. En 1744, a emperatriz Isabel concedeu ao mosteiro a dignidade de Lavra. A partir dese momento, o metropolitano de Moscova pasou a ser tamén o arquimandrita da Lavra. Isabel sentía unha especial devoción pola Trindade e desprazábase anualmente a pé desde Moscova ata o mosteiro. O seu esposo secreto, Alexei Razumovski, acompañábaa nestas viaxes e encargou a construción dunha igrexa barroca dedicada á Virxe de Smolensk, o último gran santuario erixido na Lavra. Outra mostra do afecto de Isabel polo mosteiro é un campanario barroco de cor branca e azul, que, cos seus 88 metros, foi unha das estruturas máis altas construídas en Rusia ata aquela data. Os seus arquitectos foron Ivan Michurin e Dmitry Ukhtomsky.

Ao longo do século XIX, a Lavra mantivo o seu status como o mosteiro ruso máis rico. Un seminario fundado en 1742 foi substituído por unha academia eclesiástica en 1814. O mosteiro posuía unha magnífica colección de manuscritos e libros. As coleccións medievais da sacristía da Lavra atraían milleiros de visitantes. En Sergiyev Posad, o mosteiro mantiña varios sketes, nun deles atópanse os sepulcros dos filósofos conservadores Konstantin Leontiev e Vasily Rozanov.

Século XX thumb|left|150px|Moeda de 5 rublos rusos de 1993 coa imaxe da Lavra da Trindade Como consecuencia da Revolución rusa de 1917, o goberno soviético clausurou a Lavra en 1920. Os seus edificios destináronse a diversas institucións civís ou convertéronse en museos. Unha parte utilizouse para a formación de enxeñeiros eléctricos especializados en radio. En maio de 1923, Charles Ashleigh relatou como se utilizou o salón para facer unha demostración da nova tecnoloxía radiofónica ante un público heteroxéneo, composto principalmente por campesiños e soldados, mais tamén con algúns habitantes da localidade. A emisión comezou cun anuncio seguido da música dunha banda de cabalaría de Moscova que interpretou *Stenka Razin*. A continuación, o público asistiu a unha breve charla sobre os beneficios dos fertilizantes químicos e dos arados mecánicos. Tras unha canción xitana, o acto concluíu cunha intervención sobre as marabillas da radio. En 1930, as campanas do mosteiro, incluída a "Campana do Tsar" de 65 toneladas, destruíronse. Pavel Florensky e os seus seguidores impediron que as autoridades roubasen e vendesen a colección da sancristía, aínda que, en xeral, perdéronse moitos obxectos de valor ou trasladáronse a outras coleccións. thumb|Vista aérea En 1945, tras a tolerancia temporal da igrexa por parte de Iosif Stalin durante a Segunda Guerra Mundial, a Lavra devolveuse á Igrexa Ortodoxa Rusa. O 16 de abril de 1946 retomouse o servizo divino na Catedral da Dormición. A Lavra continuou sendo a sede do Patriarcado de Moscova ata 1983, momento no que se permitiu ao patriarca establecerse no Mosteiro de Danilov, en Moscova. Posteriormente, o mosteiro seguiu funcionando como un importante centro de educación relixiosa. Nas décadas de 1960 e 1970 leváronse a cabo importantes obras de restauración. En 1993, a Lavra da Trindade inscribíuse na Lista do Patrimonio Mundial da ONU.

A Lavra conta con varias igrexas representativas (coñecidas como "podvorie" ou "metochia") nas súas proximidades e por toda Rusia. Os hieromonxes da Lavra atenderon diversos sketes en lugares remotos (como a illa Anzer, no arquipélago de Solovki, no mar Branco), así como a Igrexa da Trindade na illa do Rei Xurxo, na Antártida.

Enterros salientables Inocencio de Alasca Patriarca Aleixo I de Rusia Tsar Boris Godunov e a súa familia Yuriy Trubetskoy Dmitry Troubetskoy Serxio de Radonezh Fedor II de Rusia

Notas

Referencias

Véxase tamén

Bibliografía William Craft Brumfield (1993), A History of Russian Architecture, Cambridge University Press, Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Rusia

Ligazóns externas Official site of the Holy Trinity-St. Sergius Lavra UN World Heritage Site

Categoría:Patrimonio da Humanidade en Rusia Categoría:Mosteiros