Shooting-brake é un tipo de carrozaría que se orixinou na década de 1890 como carro tirado por cabalos usado para transportar armas e cans de caza. É a combinación dun 'cupé' e un 'station wagon' ou familiar. Noutras palabras, un modelo derivado dun tres volumes, dous ou catro portas, ao que se lle engadiu un maleteiro e un portón traseiro máis grande e cunha abertura de acceso maior.
Os primeiros shooting brakes (carros de tiro) fabricáronse a principios do 1900 no Reino Unido. O estilo do vehículo fíxose popular en Inglaterra durante os anos 20 e 30. Producídos por fabricantes de vehículos ou como versións de carroceiros. O termo empregouse en Gran Bretaña indistintamente co de automóbil familiar desde a década de 1930, pero non foi de uso xeral durante moitos anos e foi máis ou menos substituído por este último termo.
O termo evolucionou para describir coches que combinan elementos de estilos de carrozaría familiar e cupé.
Historia A orixe do termo refírese á práctica de unir un carro aos cabalos máis fogosos para romper («break») ou restrinxir o seu espírito. Posteriormente adoptouse para os coches de luxo modificados por persoas como cazadores, golfistas e xogadores de polo, que esixían aos seus coches un limiar de acceso traseiro mellor que os coches tradicionais.
thumb| Un Rolls-Royce Silver Ghost de 1910, precursor do concepto de "carro de tiro".
En Reino Unido, o termo "Shooting-brake (carro de tiro)" xa era de uso común na lingua escrita e falada antes dos anos 50 para identificar calquera tipo de coche usado exclusivamente en propiedades rurais, pero posteriormente o termo caeu en desuso agás entre os propietarios de terras e foi substituído por coche rancheira (familiar) a finais dos anos cincuenta e sesenta. O termo volveuse a porse de moda nos anos setenta, cando este tipo de carrozaría foi "redescuberta". por fabricantes de automóbiles británicos como Jensen Motors, Lotus, Morris Garages, Reliant e Rootes, e por outros como Lamborghini, Lancia e Volvo. Desde entón, o concepto básico deste tipo de carrozaría reviviuse ou reinventouse periodicamente, tanto con modelos de produción como o BMW Z3 Cupé, Ferrari FF e o Mercedes-Benz CLS Shooting Brake, ou a través de concept car como o Opel Calibra Bertone Slalom.
Top Gear describiu o carro de tiro como «un cruce entre unha rancheira e un cupé», ou «un cruce entre un familiar e un cupé».
Anos 1900 a 1950
A principios da década de 1900, a escocesa Albion Motors comezou a producir modelos de carros de tiro, descritos na revista semanal The Commercial Motor con "asentos para oito persoas e para o condutor , mentres se poden levar catro rifles e unha gran cantidade de cartuchos, cestas de provisións e unha boa cantidade de caza.
O Hudson modelo 33 de 1912 describiuse en Inglaterra como un carro de tiro, baseándose en que "... tamén se usou para transportar aos batidores desde e cara ao lugar de caza para volver co conseguido.
Os primeiros vehículos de safari motorizados describíronse como carros de tiro sen ventás nin portas. "En vez diso, as cortinas de lona abatibles eran abotoadas ao tellado no caso de mal tempo. Estes coches eran pesados e cómodos con bo tempo e permitían unha saída rápida e silenciosa xa que non se permitía ningún disparo desde os vehículos."
Durante a década de 1920 e 1930, os carros de tiro foron populares en Inglaterra e producíanse da fábrica ou convertidos por carroceiros. O termo "coche oficial" comezou a usarse en lugar de carro de tiro, xa que o uso do vehículo expandiuse a outros usos domésticos, incluíndo a función de transporte de hóspedes e a súa equipaxe desde e cara ás estacións de ferrocarril..
O Chevrolet Nomad de 1955 a 1957 é un shooting-brake moderno.
1960 a 1990 Durante os anos sesenta e comezos dos setenta, varios fabricantes europeos de gama alta produciron versións de dúas portas dos seus coches deportivos, incluíndo o Shooting Brake de 1960 Sunbeam Alpine e o Aston Martin DB5 Shooting Brake de 1965. O Sunbeam Alpine de 1966 foi un variante de tres portas de produción limitada do seu deportivo aberto de dúas portas con interior de coiro e acabado en nogueira, vendéndose a un prezo dobre da súa contrapartida aberta e comercializado como shooting brake. O Aston Martin DB5, DB6 e DBS fabricáronse a medida polo fabricante de carrozarías Harold Radford desde 1965 ata 1967.
En 1992, Aston Martin fabricou internamente unha variante de shooting brake de produción limitada do seu Virage / Vantage.
Describíronse outros coches que combinaban elementos dun familiar e un cupé pero nunca se comercializaron formalmente como shooting brake, incluído o Reliant Scimitar GTE (1968–1975), o Volvo P1800 ES (1972–1973) e o BMW Z3 Cupé de 1998 (máis o modelo M Cupé asociado).
2000s ao presente Principalmente inactivo desde mediados dos anos 70, o termo de shooting brake apareceu en 2004 co Chevrolet Nomad concept car. O ano seguinte, o Audi Shooting Brake concept car presentouse no Salón do Automóbil de Tokio.
Os xornalistas describiron outros coches como shooting brake, incluído o Dodge Magnum Station Wagon de 2005, O Renault Altica concept car de 2006, Mini Clubman de 2008, Fisker Surf concept car de 2011 o Ferrari FF de 2011.
O primeiro modelo de produción do século XXI comercializado como shooting brake foi o Mercedes Benz CLS-Class Shooting Brake (X218) de 2012, que se previsualizou como o Shooting Brake en Auto China. Este modelo ten catro portas de pasaxeiros, o que está en desacordo con algunhas definicións de shooting brake como un coche de dúas portas. En 2015, Mercedes-Benz engadiu o pequeno shooting brake de catro portas, o CLA-Class á gama de modelos. Do mesmo xeito, o Porsche Panamera Sport Turismo de 2018 é descrito por Porsche como un shooting brake.
Notas
Referencias
Véxase tamén
Bibliografía
Outros artigos
Ligazóns externas Coachbuild.com Shooting Brakes Archive
Categoría:Carrozarías