Héctor José Cámpora foi un políticu y odontólogu arxentín. Foi Presidente de la República Arxentina ente mayu y xunetu de 1973. Tamién foi presidente de la Cámara de Diputaos de la Nación y vicepresidente primeru de la Convención Constituyente que sancionó la Constitución de 1949. Encarceláu pola dictadura establecida en 1955, fugar con otros presos políticos en 1957, asilándose en Chile. Mientres la Resistencia peronista foi designáu en 1971 por Juan Domingo Perón como'l so delegáu personal n'Arxentina. Dende esi cargu foi parte de la conducción que reorganizó al Partíu Xusticialista, executó exitosamente la Operación Retorno pola cual Perón tornó al país el 17 de payares de 1972 y atayó el plan de la dictadura instalada en 1966 de realizar eleiciones so control militar, abriendo'l camín pa la recuperación de la democracia, coles eleiciones de 1973. Por cuenta de la prohibición impuesta a Perón pa presentase como candidatu a presidente de la Nación, el mesmu Perón designar como candidatu nel so llugar, trunfando con un 49,5 % de los votos.
Exerció la Presidencia de la Nación mientres 49 díes nel añu 1973, na primera de les presidencies del tercer peronismu, tamién conocida como la primavera camporista». El so curtiu gobiernu destacar pol Pactu Social ente sindicatos y empresarios que sostuvo la so política económica industrialista, una política internacional tercermundista y una política universitaria inclusiva, con participación protagonista del movimientu estudiantil. Arrenunció al so cargu'l 13 de xunetu de 1973, facilitando la realización de les primeres eleiciones ensin proscripciones depués de 1955, nes que Perón trunfó col 62 % de los votos.
Depués del arrenunciu retirar a la so casa na llocalidá de San Andrés de Giles. En 1975, yá fináu Perón y mientres la presidencia d'Isabel Perón, foi espulsáu del Partíu Xusticialista. La nueche del golpe d'Estáu del 24 de marzu de 1976 salvó la so vida al escapar xunto a la so familia, cuando un grupu armáu intentó asesinalo na so casa, llogrando asilarse na embaxada de Méxicu, onde permaneció pocu más de trés años. Gravemente enfermu, en payares de 1979 la dictadura dexó que saliera del país, pa exiliase en Méxicu, onde morrió trece meses dempués, el 19 d'avientu de 1980.
Primeros años Nacíu na ciudá de Mercedes, nietu d'inmigrantes xenoveses, foi'l cuartu fíu de Pedro Cámpora (1856-1921) y de la so segunda esposa Juana Demaestre (1869-1960). El so padre fundara un almacén de ramos xenerales en 1888, col cual nun amasar una gran fortuna. Del so primer matrimoniu con Catalina Lértora tuvo trés fíos y depués enviudó. Del segundu, con Juana Demaestre, tuvo cuatro. Héctor fuera'l más pequeñu d'ellos.
Militancia estudiantil y municipal Cámpora cursó los sos estudios secundarios nel Colexu Nacional Florentino Ameghino de Mercedes, onde lo escoyeron presidente del centru d'estudiantes y onde empecipió la so militancia política. Al recibise en 1928, quixo estudiar medicina en Rosario, pero nun pudo ingresar y optó por cursar la carrera d'Odontoloxía na Universidá Nacional de Córdoba, ente marzu de 1929 y avientu de 1933. El so vocación política llevar a convertise en dirixente estudiantil, anque ensin xuntar a nengún partíu.
En 1934 recibir d'odontólogu y anicióse en San Andrés de Giles, onde se casó'l 15 d'abril de 1937, con María Georgina Cecilia Acevedo Pérez (1917-1994), moteyada "Nené", fía única d'una vilba de cierta fortuna. Tuvieron dos fíos: Héctor Pedro en 1938 y Carlos Alberto en 1941. Mentanto, exerció'l so oficiu, fundó y presidió un club deportivu d'estraición popular (Club Almafuerte) y foi intendente de la ciudá nel periodu 1944-1945.
Primer etapa na política thumb|left|250px|El diputáu Cámpora xunto a Perón y Hortensio Quijano en 1946 En 1944 foi designáu comisionado municipal pol gobiernu surdíu del golpe militar del 4 de xunu de 1943 y conoció a Juan Domingo Perón. Depués integró un agrupamientu llaborista independiente que, xunto al Partíu Llaborista y la Unión Cívica Radical Xunta Renovadora, contribuyó al trunfu eleutoral de Perón en 1946.
Foi electu diputáu nes eleiciones xenerales de 1946. En xunu d'esi mesmu añu foi designáu vicepresidente de la primer Xunta Executiva del Partíu Peronista na Provincia de Buenos Aires, que tuvo al so cargu la organización del partíu na provincia.
En 1948 foi escoyíu presidente de la Cámara de Diputaos de la Nación, cargu que desempeñó hasta 1952. Caltuvo una posición política cercana a Eva Perón, de quien foi unu de los sos principales collaboradores, razón pola cual foi consideráu por dellos observadores como "evitista". En 1948 foi escoyíu convencional pola provincia de Buenos Aires pa integrar la convención constituyente que sancionó la Constitución de 1949, de la que foi vicepresidente primeru. En febreru de 1951 foi designáu miembru del Conseyu Cimeru Peronista.
En 1951, xunto a la CGT, encabezó'l movimientu popular qu'impulsó la candidatura d'Eva Perón a la Vicepresidencia de la Nación. La candidatura de Evita viose finalmente atayada pola resistencia de los grupos conservador y militar, y pol cáncer que yá la aquexaba y causaría la so muerte al añu siguiente.
Depués del fallecimientu d'Eva Perón en 1952, Cámpora foi movíu de la presidencia de la Cámara, a partir de les sesiones de 1953, atribuyendo la maniobra al secretariu d'Asuntos Políticos de la Presidencia de la Nación Román Subiza. Intentó infructuosamente que Perón interviniera pa evitar el so desplazamientu y foi designáu embaxador plenipotenciario, misión que la llevó a visitar diecisiete países. Al so regresu, se reintegró al so puestu de diputáu.
La Resistencia peronista
thumb|250px|Penal de Ushuaia onde tuvo presu Cámpora. N'avientu de 1956 foi treslladáu a la Cárcel de Río Gallegos, d'onde se fugó'l 18 de marzu de 1957, xunto a otros cinco dirixentes peronistes.
Fuga de la cárcel El 16 de setiembre de 1955 realizóse un golpe d'Estáu que derrocó los trés poderes del gobiernu constitucional y de toles provincies, instalando una dictadura autodenominada Revolución Llibertadora, qu'abriría un periodu de proscripción del peronismu y d'exiliu obligáu de Perón que s'estendería por dieciocho años y que xeneraría lo que se conoz como la Resistencia peronista. Cámpora caltúvose ocultu mientres unos díes y depués presentóse nel Departamentu de Policía, onde foi deteníu.
La dictadura dispunxo primero'l so encarcelamientu nel Penal de Ushuaia, onde permaneció hasta avientu de 1956, cuando foi treslladáu a la Cárcel de Río Gallegos (Unidá 15). Ellí atopábense once presos políticos, peronistes y comunistes. El 18 de marzu de 1957, Cámpora y otros cinco dirixentes peronistes (Jorge Antonio, Guillermo Patriciu Kelly, John William Cooke, Pedro Gomis y José Espejo), fugar de la cárcel, nun fechu que conmocionó al réxime y a la opinión pública. La operación venía siendo entamada y financiada pol empresariu Jorge Antonio, dende antes de la llegada de Cámpora. Bonasso sostién que Cámpora tuvo d'obligar a José Antonio a incluyilo na fuga. Depués de salir del penal, los seis dirixentes escaparon nun auto que los esperaba conducíu por Manuel Araujo, escontra la frontera con Chile, onde ingresaron a cuerpu per un área despoblada y dieron en pidir asilu na ciudá de Punta Arenas.
La dictadura esixó a Chile la estradición de les siete persones. La Corte Suprema de Xusticia de Chile, resolvió'l 24 de setiembre de 1957 nel espediente "Héctor Cámpora y otros s/ Estradición", refugar la estradición de los seis dirixentes peronistes y aceptar la estradición de Manuel Araujo, argumentando que nun se trataba d'un dirixente políticu.
Una vegada en Chile, Perón indicólu a Cooke, que los seis dirixir a Caracas, onde él s'atopaba. Cooke contésta-y nesi momentu que Cámpora, magar yera un home lleal, nun yera un home de llucha y prometiera nun volver actuar en política:
Campora recién volvería a l'Arxentina una vegada cerraes les sos causes xudiciales.
Delegáu personal de Perón thumb|250px|Emblema de la Escuela de les Amériques allugada en Panamá, dende onde Estaos Xuníos promovía la Doctrina de la Seguridá Nacional, pa militarizar los países llatinoamericanos y combatir la "infiltración marxista", mientres la Guerra Fría. En 1965 Cámpora retomó l'actividá política nel so pueblu, siendo escoyíu como conceyal del conceyu de San Andrés de Giles. Al añu siguiente foi derrocáu xunto al gobiernu constitucional del Unión Cívica Radical del Pueblu radical del pueblu Arturo Illia.
El 28 de xunu de 1966 tomó'l poder na Arxentina un nuevu tipu de dictadura permanente, promovida pola Doctrina de la Seguridá Nacional d'Estaos Xuníos, que tenía como oxetivu militarizar a los países llatinoamericanos, inclusive recurriendo al terrorismu d'Estáu, col fin de combatir la "infiltración marxista", mientres la Guerra Fría. Esti tipu de dictadures yá s'había establecíu en Brasil en 1964 y a partir de 1973 xeneralizar en tol Conu Sur.
La dictadura adoptó'l nome de Revolución Arxentina y taba dirixida pol xeneral Juan Carlos Onganía. Una de que les sos primeres midíes foi abolir los partíos políticos.Los partíos políticos fueron eslleíos pol puntu 5 del Acta de la Revolución Arxentina del 28 de xunu de 1966: "5) eslleir tolos partíos políticos del país". Anuláu'l Estáu de derechu y bloquiada l'actividá política, los conflictos sociales namái pudieron espresase de manera subversiva ya insurreccional. La pallabra "subversión", precisamente, convertir nun llugar común pa xustificar la represión contra quien aguantaben a la dictadura. Neses condiciones y cola actividá política abolida, los conceutos de "revolución" -que tamién usaben les dictadures- y "lliberación", prendieron con fuercia na mocedá, inclusive nes clases medies. La resistencia a la dictadura espresar a partir de 1969 per mediu de puebladas insurreccionales, como'l Cordobazo, y el surdimientu d'organizaciones guerrilleres peronistes y non peronistes.
L'estáu xeneralizáu d'insurrección causó la cayida de Onganía en 1970. La dictadura intentó una salida eleutoral qu'incluyía al peronismu, pero que tenía de tar controlada polos militares y consagrar eventualmente como presidente, al xeneral Alejandro Agustín Lanusse, como resultáu d'un pactu denomináu Gran Alcuerdu Nacional (GAN). Perón designó como'l so delegáu personal a Jorge Daniel Paladino, qu'exhibió una postura favorable aceptar el pactu colos militares, na mesa de partíos políticos denominada La Hora del Pueblu, creada p'axustar cola dictadura. Sicasí, en 1971 Perón camudó d'estratexa y sofitándose na enclín revolucionariu del peronismu y nun alcuerdu reserváu col so históricu adversariu, el Unión Cívica Radical del Pueblu radical del pueblu Ricardo Balbín, decidió impulsar una salida civil sofitada nun alcuerdu ente la CGT y la CGE, ensin nengún control militar. thumb|250px|Semeya de Cámpora nel afiche utilizáu pol Frejuli pa les eleiciones del 11 de marzu de 1973. Pa conducir esi cambéu d'estratexa, Perón designó en 1971 a trés persones: Héctor Cámpora, como'l so nuevu delegáu personal; Juan Manuel Abal Medina, como secretariu xeneral del Movimientu Peronista y Rodolfo Galimberti -cercanu a Montoneros-, como secretariu de la Mocedá Peronista. A ellos trés sumar al sofitu brindáu a José Ignacio Rucci al mandu de la CGT, enfrentáu a la mayoría del sindicalismu peronista d'esi momentu, que caltenía una postura favorable al GAN y de postergación de la vuelta de Perón al país.