Manuel Carlos Prado y Ugarteche foi un políticu peruanu qu'ocupó la Presidencia de Perú en dos causes: dende'l 8 d'avientu de 1939 hasta'l 28 de xunetu de 1945 y dende el 28 de xunetu de 1956 al 18 de xunetu de 1962. Tuvo nel poder 11 años, 7 meses y 11 díes, de manera non consecutiva.
Fíu del ex-presidente de Perú Mariano Ignacio Prado y de la so esposa, Madalena Ugarteche, perteneciente a una familia faneguera, estudió ciencies na Universidá de San Marcos, y graduóse d'Inxenieru Civil na Escuela Nacional d'Inxenieros (actual Universidá Nacional d'Inxeniería). Militante del Partíu Civil, sofitó al coronel Óscar R. Benavides nel golpe militar de 1914 contra'l presidente Guillermo Billinghurst. Foi opositor de la dictadura d'Augusto B. Leguía de 1919-1930. Al rematar el segundu gobiernu de Benavides (1933-1939) foi candidatu oficialista y ganó les eleiciones presidenciales de 1939. El so primer gobiernu coincidió col desenvolvimientu de la Segunda Guerra Mundial na cual allinióse decididamente colos aliaos. Tuvo qu'enfrentar les consecuencies económicu y social de dicha guerra. Coles mesmes, ganó a Ecuador na denominada guerra del 41, roblándose depués, el 29 de xineru de 1942, el Protocolu de Rio de Janeiro, que buscaba atayar asina la centenaria disputa de llendes con dicha nación. Termináu'l so gobiernu, dexó la posta al vencedor de les eleiciones de 1945, José Luis Bustamante y Rivero y pasó a Francia.
Retornó al Perú en 1955 pa postular nuevamente a la presidencia, encabezando un partíu propiu. Ganó con sofitu de los apristas, a quien ufiertó llevanta-yos la proscripción del so partíu, lo que cumplió y empecipió el periodu conocíu como la Convivencia”. Mientres esti segundu gobiernu tuvo qu'enfrentar una grave crisis social y económica. La so política económica bazcuyó ente la esperimentación lliberal al esaniciar subsidios al combustible y a los alimentos (lo que foi siguíu de fuelgues y balasmes), la restricción de la salida de capitales y l'entamu de la nacionalización de la producción petrolífera. Once díes antes de rematar esti segundu mandatu sufrió un golpe d'estáu militar, en negándose el Xuráu Nacional d'Eleiciones a anular les eleiciones xenerales de 1962 que los militares calificaron de fraudulentas. Retornó a Francia, onde finó.
Nacencia y primeros años De familia aristocrática, foi fíu del presidente de Perú Mariano Ignacio Prado, y de María Madalena Ugarteche Gutiérrez de Cossío. El so padre abandonó'l Perú en plena Guerra con Chile, y foi depuestu pol golpe d'estáu de Nicolás de Piérola (1879), ensin poder efectuar la compra d'armes n'Europa, motivu del so viaxe, siendo forzáu a quedase nel estranxeru. El so hermanu paternu, Leoncio Prado, foi héroe de dichu conflictu siendo fusiláu polos chilenos en 1883. Otros hermanos sos fueron: Mariano, abogáu y empresariu; Javier, intelectual y políticu; y Jorge, tamién políticu.
Manuel estudió nel Colexu de la Inmaculada y siguió estudios cimeros na facultaes de Ciencies y Ciencies Polítiques de la Universidá de San Marcos, onde se recibió de bachiller en 1907 cola so tesis sobre «Los centros de presión hidrostática», y de doctor en 1910 cola tesis «Ensayo sobre'l réxime pluviométricu de Lima». Coles mesmes fixo estudios na Escuela Nacional d'Inxenieros, (actual Universidá Nacional d'Inxeniería), graduándose d'Inxenieru Civil en 1911.
Allegó al Primer Congresu Internacional d'Estudiantes que se realizó en Montevidéu en 1907. Como alumnu universitariu siguió la instrucción militar esixida pol reglamentu llogrando'l grau de sarxentu y depués el d'alférez de caballería nun cursu entamáu pola Misión Militar Francesa en Chorrillos. Con esti grau incorporar al exércitu y foi movilizáu a Lambayeque, al producise l'amenaza de guerra con Ecuador en 1910.
Incorporáu a la docencia universitaria tuvo al so cargu, na Facultá de Ciencies de San Marcos, el cursu d'Analís Infinitesimal, primero como catedráticu axuntu (1912) y depués como catedráticu titular (1918).
Dende bien nuevu fíxose miembru del Partíu Civil. Secundó, xunto colos sos hermanos Javier y Jorge, al xeneral Óscar R. Benavides nel golpe d'estáu contra'l presidente Guillermo Billinghurst, que se realizó'l 4 de febreru de 1914; y tuvo presente nel asaltu a Palaciu de Gobiernu, participación que-y valió'l so ascensu a teniente. El 19 de xineru d'esi mesmu añu casárase con Enriqueta Garland Higginson, seis años mayor qu'él, cola que tuvo dos fíos: Rosa y Manuel Prado Garland.
En 1915 foi escoyíu miembru del Conseyu Municipal de Lima mientres l'alministración del alcalde Pedro d'Osma. Nel Conseyu tuvo'l cargu d'inspector d'Obres y como tal diseñu dalgunos de los planos del reordenamientu urbanu de la ciudá.
Asumió la presidencia de les Empreses Llétriques Asociaes y foi escoyíu diputáu por Huamachuco en 1919. Dende'l Congresu empecipió una aportunante oposición a la política reeleccionista del presidente Augusto B. Leguía, polo que tuvo que foi prindáu en 1921, xunto con otros civilistes, y deportáu a Chile. De Chile se exilió a Francia, onde permaneció hasta 1932. A la so torna foi presidente del direutoriu de la Compañía Peruana de Vapores y xerente xeneral y presidente del Bancu Central de Reserva de Perú, qu'exerció dende 1934 hasta 1939.
Eleiciones de 1939 Pa les eleiciones xenerales de 1939, el presidente Óscar R. Benavides escoyó como candidatu presidencial a Manuel Prado. Contra esta candidatura oficial, alzóse la de José Quesada Larrea, nuevu abogáu, natural de Trujillo, quien para la so campaña adquirió'l diariu La Prensa, dende onde s'engarró pola llibertá eleutoral, ante'l propósitu evidente del gobiernu de manipoliar los resultaos.
El partíu aprista, que yera'l más importante del país, topábase proscritu por llei. Otra importante fuercia política, la Unión Revolucionaria sanchecerrista, quedó tamién anulada al tar desterráu'l so líder, Luis A. Flores. Ante la coxuntura eleutoral, tanto Prado como Quesada solicitaron el sofitu de los apristas pero estos decidieron nun tomar partíu. Prado presentóse como candidatu d'una concentración de pequeños partíos.
Antes de la eleición, el gobiernu clausuró La Prensa. Fechos los escrutinios, Manuel Prado apaeció como vencedor, con enorme ventaya. Falar de fraude masivu.Chirinos Soto 1985, tomu 2, p. 128.
Primer gobiernu (1939 - 1945)
Manuel Prado asumió la presidencia'l 8 d'avientu de 1939. Políticu hasta entós casi desconocíu, agorábase que nun duraría enforma nel cargu, pero esplegó una combinación d'astucia táctica, flexibilidá estratéxica y encantu personal que-y fixo unu de los políticos más eficaces de Perú del sieglu XX. El so gobiernu siguió en gran parte la obra realizada pol xeneral Benavides y foi d'una relativa democracia. Sufrió les consecuencies de la segunda guerra mundial, que repercutió fuertemente nel comerciu. Les importaciones baxaron notablemente pero los productos d'esportación, como azucre, algodón, metales y cauchu aumentaron. La escasez de productos d'importación pal consumu nacional fixo surdir nueves industries que reemplazaron a los productos estranxeros con bon ésitu. La guerra fixo apaecer a numberosos "nuevos ricos".
Nel orde internacional, Prado tuvo dos ésitos notables:
El primeru foi la victoriosa guerra contra l'Ecuador y la suscripción del Protocolu de Rio de Janeiro garantizáu polos Estaos Xuníos, Brasil, Chile y Arxentina, que buscaba atayar el vieyu pleitu de llendes que mientres más d'un sieglu caltuviera l'atención de la cancillería peruana. El problema volvería alicar tiempu dempués, a raigañu del desconocimientu del Protocolu per parte d'Ecuador. El segundu foi la política de solidaridá continental y de sofitu a Estaos Xuníos y a les democracies engarraes a les potencies del Exa (Alemaña, Italia y Xapón), mientres la segunda guerra mundial. El Perú foi'l primer país de Llatinoamérica en romper rellaciones coles potencies de la Exa, y mientres una xunta estraordinaria de cancilleres realizada en Rio de Janeiro, a principios de 1942, foi l'actitú peruana la qu'inclinó a los representantes de los demás países americanos a sofitar a Estaos Xuníos. Esti pronorteamericanismo traxo consigo dellos escesos, como'l dexar a los Estaos Xuníos la instalación d'una base aérea en Baltara (norte peruanu), y la deportación masiva de residentes alemanes y xaponeses escontra campos de confinamientu.
Nel orde internu, magar considerase un gobiernu democráticu, Prado caltuvo proscritu al Partíu Aprista; solo nel últimu añu del so gobiernu, por cuenta de les eleiciones xenerales, llegalizó la participación del APRA, que nesa ocasión formó parte del Frente Democráticu Nacional col nome de “Partíu del pueblu”. En contraparte, munchos comunistes sofitaron a Prado, siguiendo'l contestu internacional, pos la Xunión Soviética pertenecía al bloque aliáu.
Obres y fechos importantes Amás de la victoriosa guerra contra l'Ecuador, cola subsiguiente firma del Protocolu de Rio de Janeiro, según el sofitu a les democracies occidentales na segunda guerra mundial, nel primer gobiernu de Prado realizaron les siguientes obres: Planióse una política de “sustitución d'importaciones” ante la escasez de productos d'importación per motivu de la guerra mundial. Nesi sentíu dieron meyores importantes nel procesu de industrialización del país. Fundóse la Corporación Peruana del Amazones pa impulsar la industria del cauchu, ante la so demanda por motivu de la guerra mundial. Creóse la Corporación Peruana d'Aviación Comercial (CORPAC), encargada del bon funcionamientu de los aeropuertos. Al efeuto, inauguróse l'aeropuertu de Limatambo. Roblóse'l conveniu colos Estaos Xuníos pal desenvolvimientu agrariu por aciu la intervención del Serviciu Cooperativu Interamericano de Producción d'Alimentos (SCIPA). Rematóse l'asfaltáu del tramu peruanu de la Carretera Panamericana. Rematóse la Carretera Central hasta Aguaytia y Pucallpa, en plena selva. Creóse'l departamentu de Baltes (Llei Nᵘ9667 de 25 de payares de 1942) y el departamentu de Pasco (Llei Nᵘ10.030 de 27 de payares de 1944). Realizóse'l Censu Xeneral de 1940, que refundió una población de 6.207.966 habitantes. En Lima concentrábense unos 577.000 habitantes. Diose la llei orgánica d'Educación Pública acompañada por un agresivu plan d'alfabetización a nivel nacional, ante'l nutríu númberu d'analfabetos que'l censu dio a conocer (1943). Diose impulsu a la educación téunica, cola meyor implementación y equipamientu de les escueles d'arte y oficios. Inauguróse l'Hospital Obreru (actual Hospital Guillermo Almenara). Inauguróse l'Hospital Obreru d'Huacho (actual Hospital Gustavo Lanatta Luján). Inauguróse l'Hospital de la Maternidá de Lima. Empecipiáronse les campañes de vacunación masiva. Construyóse'l cuartu Barriu Obreru nel Rímac. Creóse'l Distritu del Yavarí na Provincia de Mariscal Ramón Castilla nel Departamentu de Loreto Siguióse l'impulsu al turismu. Creáronse comedores populares, que subsistieron eficientemente por delles décades.
Nesti periodu asocedieron dos esgraces de magnitú: el Terremotu de Lima y Callao del 24 de mayu de 1940, y la quema de la Biblioteca Nacional de Perú qu'asocedió'l 11 de mayu de 1943. La reconstrucción d'esta postrera encargar al historiador Jorge Basadre.
Convocaes les eleiciones xenerales de 1945, Prado auspició la candidatura del xeneral Eloy Ureta, el vencedor na guerra contra l'Ecuador de 1941. Pero la candidatura que llogró mayor popularidá foi la del xurista José Luis Bustamante y Rivero, representando a un frente o alianza de partíos ente los que se cuntaba'l APRA: el Frente Democráticu Nacional, que resultó trunfador.
Termináu'l so mandatu, Prado viaxó ya instalóse en París onde tenía una residencia na elegante Avenida Foch.
Posición del so gobiernu frente al Holocaustu Xudíu