thumb|250px|Boicó antisemita contra un negociu xudeo-alemán (Tietz, Berlín), señaláu polos nazis con una estrella xudía y un cartelu cola inscripción Alemanes! ¡Defendéivos! ¡Nun merquéis a los xudíos!» Antisemitismu nazi, 1933. L'antisemitismu fai referencia a la hostilidá escontra los xudíos basada nuna combinación de prexuicios de tipu relixosu, racial, cultural y étnicu. En sentíu acutáu, l'antisemitismu referir a la hostilidá escontra los xudíos, definíos como una raza, non como un grupu relixosu, concepción moderna que surdiría a mediaos del sieglu XIX como una derivación del racismu y del nacionalismu, estremándose asina del "antisemitismu relixoso" anterior que dellos historiadores prefieren llamar antixudaísmu, que la so espresión más desenvuelta sería los antixudaísmu cristianu.
L'antisemitismu puede manifestase de munches formes, como odiu o discriminación individuales, ataques de grupos nucleados con dichu propósitu, o inclusive la violencia policial o estatal.
La nacencia del términu "antisemitismu" nel sieglu XIX Anque la etimoloxía del términu antisemitismu podría dar a entender que se trata d'un prexuiciu contra los pueblos semites polo xeneral, el términu utilizar en forma esclusiva pa referise a la hostilidá contra los xudíos. Col fin d'evitar tracamundios en referencia a otros pueblos que falen llingües semítiques, dellos autoresPor casu, Pierre-André Taguieff, en La nueva xudeofobia, obra citada na bibliografía. prefieren l'usu de términos equivalentes non ambiguos, como xudeofobia o antixudíu, acutando antisemitismu pal so usu en referencies históriques a les ideoloxíes antixudíes de la segunda metá del sieglu XIX y la primer metá del sieglu XX. (wzo.org.il, La naturaleza de la xudeofobia). L'autor arxentín-israelín Gustavo Perednik propón reemplazar el términu equívocu de "antisemitismu" pol más apropiáu de xudeofobia, acuñáu por Lleón Pinsker en 1882.
L'axetivu semíticu foi acuñáu pol orientalista alemán August Ludwig von Schlözer nel tomu VIII del Repertorium für biblische und morgenländische Literatur de J. G. Eichhorn publicáu en 1781. Pero Schlözer nun fai referencia a una raza —conceutu qu'apaeciera cincuenta años antes per obra del francés Henri de Boulainvilliers que pretendía demostrar la superioridá de la "raza" franca o xermánica sobre la raza galorromana— sinón a un grupu de llingües llamaes semítiques –l'araméu, l'hebréu y l'árabe, ente otres–, que seríen les que falen los descendientes del fíu de Noé, Sem, padre d'Abraham y antepasáu d'Eber —los hebreos—, lo mesmo que de Yoqtan, antecesor de dellos pueblos de Arabia. Esta acepción de la pallabra semíticu foi usada nel sieglu XIX, por otros llingüistes como l'alemán Max Müller, catedráticu na Universidá d'Oxford ente 1850 y 1876, que siguió estremando dos tipos de llingües: la semítica y la "aria", vocablu qu'utilizó en llugar del términu indoeuropéu, que foi'l qu'acabaría imponiéndose. Pero en nengún momentu estos autores identificaron grupos llingüísticos con grupos étnicos o "races". thumb|left|Wilhelm Marr, creador del términu "antisemitismu". Sicasí, a mediaos del sieglu XIX empezar a pasar del conceutu llingüísticu al racial, esto ye, de la noción de llingües semítiques al de "raza" semita opuesta a la "raza" indoeuropea o aria, too ello amestáu a la nacencia del racismu. Ente 1853 y 1855 el francés Arthur de Gobineau publica'l so Ensayo sobre la desigualdá de les races humanes que ye'l llibru qu'inaugura'l racismu —anque Gobineau nun yera antisemita— y en 1855 el tamién francés Ernest Renan publica en París Histoire générale et système comparé des langues sémitiques, nel qu'afirma que los pueblos semites son inferiores a los pueblos arios, polo qu'aboga por depurar el cristianismu de tolos sos elementos semíticos. Con éses semita empezar a utilizar a mediaos del sieglu XIX pa designar a los pueblos falantes de les llingües semítiques y les sos realizaciones culturales. Magar escarecer de toa base étnica, y al igual qu'asocedió col términu ariu, la voz semita tresferir del so significáu llingüísticu orixinal a un nuevu significáu racial. thumb|Primer páxina de 1893 del periódicu antisemita francés La llibre parole, fundáu por Édouard Drumont, nel qu'apaez una caricatura sobre la "ambición xudía" d'apoderar el mundu ("La so patria", lléese al pie), y na que'l xudíu ta representáu por unos supuestos traces "raciales" que lo definen ya identifiquen, como la enorme ñariz aguileña. El términu antisemitismu apaez pocu dempués, en 1873, por obra del periodista alemán Wilhelm Marr. Utilizar pa descalificar a los xudíos, definíos como un grupu étnicu, como una "raza", non como los siguidores d'una determinada relixón, polo que pa Marr y pa tolos antisemites posteriores los xudíos siguíen siendo xudíos anque se convirtieren al cristianismu, lo qu'estremaba'l antisemitismu del antixudaísmu tradicional defendíu pol cristianismu dende los sos empiezos —un xudíu convertíu al cristianismu dexaba de ser xudíu y pasaba a ser cristianu—. Como destacaron munchos autores, recurrir a la pallabra "antisemitismu" pa designar el refugu racial a los xudíos "nun dexa de presentar una contradicción interna: l'antisemitismu vien empobináu namái contra los xudíos, cuando, en cierto, tan semites son los árabes como los xudíos".
Marr desenvolvió'l nuevu conceutu de antisemitismu nel so llibru publicáu en 1879 Zwanglose Antisemitische Hefte (y Wilhelm Scherer emplegó esi mesmu añu'l términu Antisemiten en Neue Freie Presse), anque lo utilizó per primer vegada nun panfletu antisemita qu'encamentaba a la hostilidá contra los xudíos desprovistu de toa connotación relixosa. El panfletu de Marr, publicáu en Berna, tuvo enforma ésitu (doce ediciones nel mesmu añu) y fundaría unos meses dempués la Lliga de los antisemites (Antisemiten-Lliga).
En 1886 publicar en Francia unu de los llibros antisemites de mayor impautu, La France juive, essai d'histoire contemporaine d'Edouard Drumont, nel que se señala a la raza "inferior" de los xudíos que pretende apoderar a la "raza aria", como la responsable de tolos males que ta careciendo Francia y Occidente. Pa dar mayor espardimientu a les sos idees antisemites Drumont, fervosu católicu, funda un periódicu, La llibre parole, que va tener un especial protagonismu cuando españe'l casu Dreyfus na década final del sieglu XIX.
En 1905 apaeció'l libelo antisemita más conocíu, Los protocolos de los sabios de Sion, ellaboráu por un axente de la policía zarista, qu'influyó poderosamente en Mein Kampf d'Adolf Hitler, quien proponía una solución final al problema xudíu.
La nacencia del antisemitismu como corriente de pensamientu modernu tamién ta amestáu a la eclosión de los nacionalismos nel sieglu XIX européu, que tuvieron como bandera común la idea "un pueblu, un Estáu" y que ta nel orixe del conceutu de Estáu-nación. Al calor d'esa idea formáronse diversos Estaos europeos, surdíos del esmembramientu de los imperios o bien al traviés de la unificación d'Estaos con similar cultura y llingua, (como Italia y Alemaña). Paralelamente a esi desarrollu nacionalista, y travesándolo en munches ocasiones, evolucionó'l modernu antisemitismu, que n'esencia consideraba a los xudíos como pueblu apátrida, ayenos al cuerpu de la nación y enemigos potenciales d'ésta.
Antixudaísmu y antisemitismu thumb|Representación medieval de dos xudíos alemanes, colos típicos sombreros que los identificaben, yá que yera imposible estremar poles sos traces físicos a los xudíos de los que nun lo yeren. Hai historiadores qu'acuten l'usu del términu antisemitismu a la Edá Contemporánea —cuando s'inventó'l racismu y l'antisemitismu como un deriváu so—. Pa designar l'odiu y refugu de los xudíos de dómines anteriores proponen utilizar el términu antixudaísmu. Ye'l casu del hispanista francés, Joseph Pérez, quien al referise a la discriminación de los xudíos dende los sieglos IV y V d. C. y a lo llargo de la Edá Media fala de "antixudaísmu, non antisemitismu". La so argumentación ye la siguiente:
Sicasí, la hostilidá escontra los xudeoconversos nos reinos ibéricos medievales —como lo demuestra la revuelta anticonversa de Toledo de 1449— y na posterior Monarquía Hispánica —cola implantación de los estatutos de llimpieza de sangre, pa estremar a los cristianos nuevos de los cristianos vieyos—, plantega duldes sobre la tayante separación ente antixudaísmu y antisemitismu, yá que nesti casu la hostilidá y la discriminación escontra los xudíos nun se basaría na so identidá relixosa sinón nuna cierta identidá "racial". Joseph Pérez considera, otra manera, que la discriminación de los "cristianos nuevos", cola creación de los estatutos de llimpieza de sangre, non "referir a supuestes carauterístiques biolóxiques de los xudíos; foi un conceutu social y non racial: aludía al llinaxe, non a la raza; foi una reaición de plebeyos contra fidalgos, una especie de compensación ideolóxica: unu puede mercar la fidalguía si tien dineros pa ello, pero nun puede mercar la llimpieza [de sangre] que vien ser, poro, una nobleza natural superior a la otra". Joseph Pérez recuerda que la pallabra "sangre" nel sieglu XVI ye equivalente a llinaxe polo que la espresión "pureza de sangre" (pureté de sang en Francia), equivaldría a l'ausencia de herexía ente los ascendientes d'una familia.
Historia L'antisemitismu adoptó formes diverses a lo llargo del tiempu y estes non siempres son reconocíes como tales. L'escritor arxentín Ernesto Sabato espresó en 1979 que les formes asumíes pol antisemitismu munches vegaes son dafechu incongruentes ente sigo:
Les acusaciones contra los xudíos son fundamentalmente contradictories:
Los especialistes suelen estremar tres époques claramente diferenciables na historia del antisemitismu, que dio llugar a tres tipos de naturaleza bien distinta: Antisemitismu relixoso o antixudaísmu: el cristianismu, qu'empezó como movimientu dientro del xudaísmu, demonizó al xudíu al traviés de toa clase de libelos y fomentó mientres sieglos l'odiu antixudíu por toa Europa. Amás de la hostilidá relixosa, produciéronse les conversiones a encomalo, que dieron llugar al fenómenu del marranismo. Les persecuciones de normal tuvieron calter llocal. Munchos xudíos espulsaos instalar en tierres del islam, onde corrieron distinta suerte según llugares y dómines, dende la tolerancia llegal como grupu social inferior (vease dhimmi) hasta eventuales persecuciones y matances, pero polo xeneral nun sufrieron l'acoso al que se vieron sometíos los sos correlixonarios europeos, nin se-yos obligó de forma direuta a convertise a la fe musulmana (anque hai documentaes conversiones forzoses), magar la situación d'inferioridá y d'indefensión yeren una invitación a convertise al Islam. Antisemitismu racial o antisemitismu (puramente dichu): Esta ye la forma más letal. A finales del sieglu XIX, cuando los prexuicios relixosos empiecen a quedar desacreditados gracies al lliberalismu y a les idees de la Ilustración, surde n'Alemaña y dempués en Francia una nueva fase del antisemitismu –l'antisemitismu por antonomasia–, esta vegada venceyáu a la noción de raza y a la construcción de les naciones, ensin connotaciones relixoses, sinón nacionalistes y racistes, y circunscrito principalmente a Europa. Tuvo la so máxima espresión mientres el nazismu.