miniatura| Descomposición de amorodos. miniatura| Unha mazá podre despois de caer dunha árbore. miniatura| Tronco de enfermeira caído en descomposición nun bosque A descomposición ou podremia é o proceso polo cal as substancias orgánicas mortas se descompoñen en materia orgánica ou inorgánica máis sinxela, como o dióxido de carbono, a auga, os azucres simples e os sales minerais. O proceso forma parte do ciclo dos nutrientes e é esencial para reciclar a materia finita que ocupa o espazo físico na biosfera. Os corpos dos organismos vivos comezan a descompoñerse pouco despois da morte. Os animais, como os vermes, tamén axudan a descompoñer os materiais orgánicos. Os organismos que fan isto coñécense como descompoñedores ou detritívoros. Aínda que non hai dous organismos que se descompoñen do mesmo xeito, todos sofren as mesmas etapas secuenciais de descomposición. A ciencia que estuda a descomposición denomínase xeralmente tafonomía da palabra grega taphos, que significa tumba. A descomposición tamén pode ser un proceso gradual para organismos que teñen períodos prolongados de latencia.
Pódese diferenciar a descomposición abiótica da descomposición biótica (biodegradación). O primeiro significa "a degradación dunha substancia por procesos químicos ou físicos", por exemplo, a hidrólise;Water Quality Vocabulary. IShaO 6107-6:1994. este último significa "a descomposición metabólica de materiais en compoñentes máis simples por parte dos organismos vivos", normalmente por microorganismos.
Descomposición animal dereita|miniatura| Formigas comendo unha serpe morta A descomposición comeza no momento da morte, causada por dous factores: a autólise, a descomposición dos tecidos polos produtos químicos e encimas internos do propio organismo, e a putrefacción, a degradación dos tecidos polas bacterias. Estes procesos liberan compostos como cadaverina e putrescina, que son a principal fonte do cheiro inconfundiblemente pútrido do tecido animal en descomposición.
Os principais descompoñedores son bacterias ou fungos, aínda que os necrófagos máis grandes tamén xogan un papel importante na descomposición se o corpo é accesible para insectos, ácaros e outros animais. Ademais, os animais do solo considéranse reguladores fundamentais da descomposición a escalas locais, pero o seu papel a escalas maiores está sen resolver. Os artrópodos máis importantes que están implicados no proceso inclúen os sílfidos, os ácaros, as Sarcophagidae (moscas da carne) e as Calliphoridae, como as moscas verdes das botellas que se ven no verán. En América do Norte, por exemplo, os animais non insectos máis importantes que normalmente están implicados no proceso inclúen os preeiros de mamíferos e aves, como coiotes, cans, lobos, raposos, ratas, corvos e voitres. Algúns destes preeiros tamén eliminan e espallan ósos, que inxiren máis adiante. Os ambientes acuáticos e mariños teñen axentes de degradación que inclúen bacterias, peixes, crustáceos, larvas de mosca e outros necrófagos.
Etapas da descomposición Normalmente utilízanse cinco etapas xerais para describir o proceso de descomposición nos animais vertebrados: fresco, inchazo, descomposición activa, descomposición avanzada e seco/restos. As fases xerais de descomposición únense a dúas fases de descomposición química: autolise e putrefacción. Estas dúas etapas contribúen ao proceso químico de descomposición, que descompón os principais compoñentes do corpo. Coa morte o microbioma do organismo vivo colapsa e é seguido polo necrobioma que sofre cambios previsibles co paso do tempo.
Fresco Entre aqueles animais que teñen corazón, a etapa "fresco" comeza inmediatamente despois de que o corazón deixa de latexar. Desde o momento da morte, o corpo comeza a arrefriarse ou quentar para coincidir coa temperatura do ambiente, durante unha etapa chamada algor mortis. Pouco despois da morte, dentro de tres a seis horas, os tecidos musculares vólvense ríxidos e incapaces de relaxarse, durante unha etapa chamada rigor mortis. Dado que o sangue xa non se bombea polo corpo, a gravidade fai que drene cara ás partes dependentes do corpo, creando unha decoloración global de cor púrpura azulado denominada livor mortis ou, máis comunmente, lividez. Dependendo da posición do corpo, estas partes variarían. Por exemplo, se a persoa estaba plana de costas cando morreu, o sangue acumularíase nas partes que están tocando o chan. Se a persoa estivese colgada, acumularíase nas puntas dos dedos, dos pés e dos lóbulos das orellas.
Unha vez que o corazón deixa de funcionar, o sangue xa non pode fornecer osíxeno nin eliminar dióxido de carbono dos tecidos. A diminución resultante no pH e outros cambios químicos provocan que as células perdan a súa integridade estrutural, causando a liberación de enzimas celulares capaces de iniciar a descomposición das células e tecidos circundantes. Este proceso é coñecido como autolise.
Os cambios visibles causados pola descomposición son limitados durante a fase fresca, aínda que a autolise pode causar a aparición de bochas na superficie da pel.
A pequena cantidade de osíxeno restante no corpo esgótase rapidamente polo metabolismo celular e os microbios aerobios naturalmente presentes nos tractos respiratorio e gastrointestinal, creando un ambiente ideal para a proliferación de organismos anaerobios. Estes multiplícanse, consumindo os carbohidratos, lípidos e proteínas do corpo, para producir unha variedade de substancias incluíndo ácido propiónico, ácido láctico, metano, sulfuro de hidróxeno e amoníaco. O proceso de proliferación microbiana dentro dun corpo refírese como putrefacción e leva á segunda etapa da descomposición coñecida como hinchazo.
As 'moscas da carne' e as 'moscas de cadáver' son os primeiros insectos necrófagos en chegar e buscan un lugar adecuado para a oviposición.
Hinchazo A etapa de hinchazo proporciona o primeiro sinal visual claro de que a proliferación microbiana está en curso. Nesta etapa, ocorre o metabolismo anaerobio, levando á acumulación de gases, como sulfuro de hidróxeno, dióxido de carbono, metano e nitróxeno. A acumulación de gases na cavidade corporal causa a distensión do abdome e dá ao cadáver a súa aparencia xeral inchada. Os gases producidos tamén provocan que os líquidos naturais e os tecidos liquefeitos se tornen espumosos. A medida que a presión dos gases dentro do corpo aumenta, os fluídos son forzados a escapar por orificios naturais, como o nariz, a boca e o ano, e entran no ambiente circundante. A acumulación de presión combinada coa perda de integridade da pel tamén pode causar que o corpo rompa.
As bacterias anaerobias intestinais transforman a hemoglobina en sulfhemoglobina e outros pigmentos de cores. Os gases asociados que se acumulan no corpo neste momento axudan ao transporte da sulfhemoglobina por todo o corpo a través dos sistemas circulatorio e linfático, dándolle ao corpo unha aparencia global mármorea.
Se os insectos teñen acceso, os vermes eclosionan e comezan a alimentarse dos tecidos do corpo. A actividade dos vermes, normalmente limitada a orificios naturais e masas baixo a pel, fai que a pel se deslice e o cabelo se desprenda da pel. A alimentación dos vermes, e a acumulación de gases no corpo, eventualmente conducen a roturas cutáneas post mortem que permitirán despois purgar gases e fluídos no medio circundante. As roturas na pel permiten que o osíxeno entre de novo no corpo e proporciona máis superficie para o desenvolvemento das larvas de moscas e a actividade dos microorganismos aeróbicos. A purga de gases e fluídos produce os fortes cheiros distintivos asociados á descomposición.
Decadencia activa A desintegración activa caracterízase polo período de maior perda de masa. Esta perda prodúcese como resultado tanto da alimentación voraz de vermes como da purga de fluídos de descomposición no medio circundante. Os fluídos purgados acumúlanse ao redor do corpo e crean unha illa de descomposición de cadáveres (CDI). A licuefacción dos tecidos e a desintegración fanse evidentes durante este tempo e persisten fortes cheiros. O fin da descomposición activa é sinalado pola migración dos vermes lonxe do corpo para a pupa.
Decadencia avanzada A descomposición inhíbese en gran medida durante a descomposición avanzada debido á perda de material cadavérico facilmente dispoñible. A actividade dos insectos tamén se reduce durante esta etapa. Cando o cadáver está situado no chan, a zona que o rodea mostrará evidencias de morte da vexetación. O CDI que rodea o cadáver mostrará un aumento do carbono do solo e de nutrientes como fósforo, potasio, calcio e magnesio; cambios no pH; e un aumento significativo do nitróxeno do solo.
Seco/restos Durante a fase seca/restos, pode producirse o rexurdimento do crecemento vexetal ao redor do CDI e é un sinal de que os nutrientes presentes no chan circundante aínda non volveron aos seus niveis normais. A medida que o ecosistema se recupera da perturbación, o CDI pasa á fase seca/restos, que se caracteriza por unha diminución da intensidade da perturbación e un aumento da cantidade de crecemento vexetal arredor da zona afectada. Este é un sinal de que os nutrientes e outros recursos ecolóxicos presentes no solo circundante aínda non volveron aos seus niveis normais.
Durante esta etapa, é importante supervisar o ecosistema para detectar calquera signo de perturbación continuada ou estrés ecolóxico. O rexurdimento do crecemento das plantas é un sinal positivo, pero o ecosistema pode tardar varios anos en recuperarse completamente e volver ao seu estado anterior á perturbación. O único que queda do cadáver nesta fase é a pel, a cartilaxe e os ósos secos, que se secarán e se branquearán se se expón aos elementos. Se todo o tecido brando é eliminado do cadáver, denomínase completamente esqueletizado, pero se só se expoñen partes dos ósos, denomínase "parcialmente esqueletizado". centro|miniatura| Cadáver de porco nas diferentes fases de descomposición: fresco, inchazo, descomposición activa, descomposición avanzada e restos secos.|700x700px
Factores que afectan á descomposición dos corpos
Exposición aos elementos Un cadáver que estivo exposto aos elementos abertos, como a auga e o aire, descompoñerase máis rapidamente e atraerá moita máis actividade de insectos que un cadáver que está enterrado ou confinado nun equipo de protección ou artefactos especiais. Isto débese, en parte, ao número limitado de insectos que poden penetrar nun cadaleito e ás baixas temperaturas baixo o chan.
A velocidade e a forma de descomposición do corpo dun animal están fortemente afectadas por varios factores. En graos de importancia aproximadamente descendentes, son:
Temperatura ; A dispoñibilidade de osíxeno ; embalsamamento previo; Causa da morte ; Enterramento, profundidade de enterramento e tipo de solo; Acceso por preeiros; Traumatismos, incluíndo feridas e golpes esmagadores; Humidade; Precipitacións ; tamaño e peso corporal; Composición; Roupa; A superficie na que se apoia o corpo; Alimentos/obxectos dentro do tracto dixestivo do exemplar.