O Departamento de Protección da Seguridade e a Orde Pública (en - Otdelenie po okhraneniiu obshchestvennoi bezopasnosti i poriadka), habitualmente chamado Departamento de Garda (en -Okhrannoie otdelenie) e abreviado comunmente nas fontes modernas en inglés como Okhrana (en , literalmente a Garda), foi unha policía secreta do Imperio Ruso que formaba parte do departamento de policía do Ministerio do Interior (MVD) a finais do século XIX e principios do século XX, co apoio do Corpo Especial de Xendarmes.
Visión xeral Creada para combater o terrorismo político e a actividade política de esquerda e revolucionaria,Okhrana Britannica Online, a Okhrana operaba oficinas por todo o Imperio Ruso, ademais de axencias satélite en varios países estranxeiros. Centrábase en vixiar as actividades dos revolucionarios rusos no estranxeiro, incluíndo París, onde o axente da Okhrana Petr Rachkovskii (1853–1910) estivo destinado entre 1884 e 1902, antes de regresar ao servizo en San Petersburgo entre 1905 e 1906.
A Okhrana empregaba múltiples métodos, incluíndo operacións encubertas, axentes infiltrados e a "perlustración" —a lectura d correspondencia privada. A Axencia Exterior da Okhrana tamén vixiaba a actividade revolucionaria.
A Okhrana fíxose notoria polos seus axentes provocadores, incluíndo Iakov Zhitomirskii (nado en 1880, un destacado bolxevique e estreito colaborador de Vladimir Lenin), Evno Azef (1869–1918), Roman Malinovskii (1876–1918) e Dmitrii Bogrov (1887–1911).
A Okhrana tentou comprometer o movemento obreiro creando sindicatos dirixidos pola policía, unha práctica coñecida como zubatovshchina. Os comunistas culparon parcialmente á Okhrana polo evento do Domingo Sanguento de xaneiro de 1905, cando tropas tsaristas mataron centos de manifestantes desarmados que participaban nunha marcha organizada polo Pai Gapon.Evans, Charles T. Padre Gapon) e coa participación de Petr Rutenberg.
Moitos historiadores, como o alemán Konrad Heiden"Forging Protocols" por Charles Paul Freund. Reason Magazine, febreiro de 2000 e o historiador ruso Mikhail Lepekhin, sosteñen que Matvei Golovinskii, un escritor e axente da Okhrana, fabricou a primeira edición de Os Protocolos dos Sabios de Sion (1903). A organización tamén falsificou documentación relacionada co antisemita xuízo Beilis de 1913.
Os sospeitosos capturados pola Okhrana eran entregados ao sistema xudicial do Imperio Ruso.
A Okhrana estaba perpetuamente infradotada de fondos e persoal; antes de 1914, tiña só 49 empregados distribuídos entre sete oficinas e nunca chegou a ter máis de 2.000 informantes ao mesmo tempo. Nunca recibiu máis do 10% do orzamento total da policía.
Uso da tortura A pesar das reformasRusia prohibiu o uso da tortura en 1774: 8 de novembro de 1774, emitiuse unha orde secreta para que baixo ningunha circunstancia se permitisen torturas corporais durante os interrogatorios "para coñecer a verdade das accións". no inicio do século XIX, a práctica da tortura nunca foi completamente abolida. É posible que a formación da Okhrana contribuíse ao aumento do uso da tortura, debido ao uso de métodos como o arresto e detención arbitrarios, a detención e a tortura para obter información.Russia and the Soviet Union 1917–1941: Glossary Charles Sturt University Persistiron afirmacións de que a Okhrana operaba cámaras de tortura en lugares como Varsovia, Riga, Odesa e na maioría dos grandes centros urbanos.The Russian Okhrana Marxists.org – Sección XVIII: "O custo dunha execución" – "Despois de 1905, a Okhrana tiña cámaras de tortura en Varsovia, Riga, Odesa e aparentemente na maioría dos grandes centros urbanos".
Historia Os predecesores da Okhrana como servizo de seguridade ruso incluíron o Secret Prikaz (Tainyi Prikaz) (1654–1676), o Preobrazhensky Prikaz (Preobrazhenskii Prikaz) (1686–1726), a Chancelaría Secreta (Tainaia Kantseliariia) (1731–1762), a Expedición Secreta (Tainaia Ekspeditsiia) (1762–1801) e a Terceira Sección da Chancelaría Privada da Súa Maxestade Imperial (1826–1880).
O primeiro departamento de seguridade especial foi o Departamento de Protección da Orde e a Paz Pública baixo o xefe de San Petersburgo, creado en 1866 tras un intento errado de asasinato contra o emperador Alexandre II, cun persoal de 12 investigadores. A súa dirección, Fontanka, 16, era publicamente coñecida no Imperio Ruso. Despois doutro intento errado de asasinato, o 6 de agosto de 1880, o emperador, seguindo as propostas do Conde Loris-Melikov, estableceu o Departamento de Policía Estatal baixo o Ministerio do Interior (MVD) e transferiu parte do Corpo Especial de Xendarmes e da Terceira Sección da Chancelaría Privada de Súa Maxestade Imperial ao novo organismo. A posición de Xefe de Xendarmes foi fusionada coa de Ministro, e o Comandante do Corpo foi asignado como Adxunto do Ministro. Aínda así, estas medidas non evitaron o asasinato de Alexandre II en marzo de 1881.
Nun intento de implementar medidas de seguridade preventiva, o emperador Alexandre III creou inmediatamente dúas estacións secretas de policía para seguridade e investigación (Okhranno-rozysknyie), supervisadas por oficiais de xendarmería, en Moscova e Varsovia; estas convertéronse na base da posterior Okhrana. A Xendarmería Imperial continuou operando como policía de seguridade no resto do país a través das súas direccións guberniais e uyezd. O emperador tamén estableceu a Conferencia Especial baixo o MVD (1881), que tiña o dereito de declarar un Estado de Seguridade de Emerxencia en varias partes do Imperio (amplamente utilizado durante a Revolución Rusa de 1905) e subordinou todas as forzas policiais imperiais ao Comandante dos Xendarmes (1882).
O ascenso dos movementos socialistas levou á integración das forzas de seguridade. Desde 1898, a Sección Especial (Osobyi Otdel) do Departamento de Policía substituíu os Xendarmes no papel de obter información de axentes domésticos e estranxeiros e na "perlustración". Tras o asasinato do Ministro do MVD Dmitrii Sipiiagin o 2 de abril de 1902 polo Partido Socialista-Revolucionario, o novo Ministro Viacheslav von Pleve transferiu gradualmente o poder de investigación das Direccións de Xendarmes ás Estacións de Seguridade e Investigación (Okhranno-rozysknoe otdelenie) baixo os respectivos alcaldes e gobernadores (que, na práctica, estaban subordinados ao Ministro do MVD).
Antes de 1905 A Okhrana empregou moitos métodos aparentemente pouco ortodoxos para cumprir a súa misión de defender a monarquía tsarista; de feito, algunhas das actividades da Okhrana incluso contribuíron á onda de inquedanza doméstica e terror revolucionario que pretendían suprimir. Quizais o máis paradoxal de todo foi a colaboración da Okhrana con organizacións revolucionarias.Fredric S. Zuckerman, "Political Police and Revolution: The Impact of the 1905 Revolution on the Tsarist Secret Police", Journal of Contemporary History 27 (1992): 281.
Os primeiros axentes da Okhrana que traballaron xunto a revolucionarios incluíron ao tenente coronel Georgii Sudeikin da Sección Especial de San Petersburgo, quen, en 1882, estableceu unha operación de impresión ilegal para publicar a literatura revolucionaria da Vontade do Pobo con fondos da Okhrana. Sudeikin e o seu colega, un revolucionario convertido en informante policial chamado Sergei Degaiev, pasaron borradores da publicación polos censores da Okhrana antes de imprimilos. Este episodio marcou o inicio dos esforzos da Okhrana para observar subrepticiamente, pero tamén influír e minar, os movementos revolucionarios.Ronald Hingley, The Russian Secret Police: Muscovite, Imperial Russian, and Soviet Political Security Operations (New York: Dorset, 1970), 75–6.
Este enfoque de infiltrar e influír en grupos revolucionarios, en lugar de simplemente identificar e arrestar os seus membros, intensificouse coas innovacións dun xefe de oficina da Okhrana, Sergei Zubatov. Mentres P. I. Rachkovskii, como xefe da Axencia Estranxeira da Okhrana, levaba tempo ordenando a infiltración e influencia de movementos revolucionarios no estranxeiro, Zubatov levou estas tácticas a outro nivel creando sindicatos controlados pola Okhrana, a base do socialismo policial.Richard J. Johnson, "Zagranichnaia Agentura: The Tsarist Political Police in Europe", Journal of Contemporary History 7 (1972): 226. Hingley, Russian Secret Police, 87.
Quizais recoñecendo o mesmo descontento entre os traballadores das fábricas que os bolxeviques buscaban explotar para iniciar unha revolución, Zubatov esperaba que os sindicatos calmasen aos traballadores con melloras nas condicións laborais e así evitar que se unisen a movementos revolucionarios que ameazaban a monarquía. Para iso, Zubatov creou a Sociedade Mutual de Axuda para Traballadores da Produción Mecánica de Moscova en maio de 1901. Despois de converterse no xefe da Sección Especial en 1902, ampliou os seus sindicatos de Moscova a San Petersburgo e ao sur de Rusia.Hingley, Russian Secret Police, 88–89.
Os sindicatos zubatovistas tiveron un éxito moderado en canalizar as inquietudes políticas dos traballadores cara ás melloras laborais e afastándoas dos movementos revolucionarios, especialmente nas cidades de Minsk e Odesa, onde un funcionario de alto rango notou que moitos revolucionarios e traballadores se unían aos sindicatos.Jonathan W. Daly, Autocracy Under Siege: Security Police and Opposition in Russia, 1866–1905 (DeKalb: Northern Illinois University Press, 1998), 138. Porén, Zubatov, se non o socialismo policial, foi desacreditado no verán de 1903 despois de que un oficial da Okhrana encargado do sindicato de Odesa permitise que unha folga se descontrolase, causando un movemento masivo que paralizou a rexión.Hingley, Russian Secret Police, 89.
A pesar de que os sindicatos dirixidos pola policía continuaron operando tras a destitución de Zubatov, sen o financiamento da Okhrana, demostraron ser máis unha carga que un activo. A Asemblea de Traballadores, un sindicato dirixido pola policía con aproximadamente 6.000–8.000 membros, formada polo suposto axente da Okhrana Pai Georgii Gapon, desatou a masacre do Domingo Sanguento de xaneiro de 1905, un fito na Revolución de 1905, cando membros do sindicato marcharon pacificamente cara ao Palacio de Inverno en San Petersburgo e foron disparados por soldados imperiais.Hingley, Russian Secret Police, 94–5.
A Okhrana complementou o socialismo policial e outros proxectos para evitar as condicións nas que os movementos revolucionarios puidesen tomar forza, perseguindo iniciativas para limitar as actividades das organizacións existentes. Evno Azef, o notorio provocador da Okhrana que se converteu no líder da Organización de Loita Socialista-Revolucionaria (SRFO), exemplificou a inescrutábel práctica da Okhrana de infiltración en grupos revolucionarios. Aínda que a Okhrana logrou infiltrar moitos dos seus axentes en organizacións revolucionarias, a policía prefería recompilar información lentamente e interferir subrepticiamente no traballo revolucionario en lugar de arrestar inmediatamente a revolucionarios coñecidos. Esta política levou a numerosos actos dubidosos por parte de espías policiais, que necesitaban participar en actividades revolucionarias para evitar sospeitas, como cando Evno Azef, como líder da SRFO, ordenou o asasinato de V. K. Pleve o 15 de xullo de 1904.Hingley, Russian Secret Police, 92.
A Revolución de 1905