miniatura|Escáner dixital de microforma As microformas son reproducións reducidas de documentos, normalmente películas ou papel, feitas con fins de transmisión, almacenamento, lectura e impresión. As imaxes de microformas adoitan reducirse a un 4% ou tamaño do documento orixinal. Para fins especiais, pódense utilizar maiores reducións ópticas.
Son comúns tres formatos: microfilme (bobinas), microfichas (follas planas) e tarxetas perforadas. As microtarxetas ou microcards tamén coñecidas como micro-opacas, un formato que xa non se produce, similares ás microfichas pero impresas en cartón.
Historia Usando o proceso do daguerrotipo, John Benjamin Dancer foi un dos primeiros en producir microfotografías, en 1839. Conseguiu unha relación de redución de 160:1. Dancer perfeccionou os seus procedementos de redución co proceso de colodión húmido de Frederick Scott Archer, desenvolvido entre 1850 e 1851, pero descartou o seu traballo de décadas nas microfotografías como un pasatempo persoal e non documentou os seus procedementos. A idea de que a microfotografía non podía ser máis que unha novidade foi unha opinión compartida no Dictionary of Photography de 1858, que cualificou o proceso de "algo insignificante e infantil".
A microfotografía foi suxerida como método de conservación de documentos polos astrónomos James Glaisher e John Hersche. Os dous asistiron á Gran Exposición de Londres en 1851. Referíndose á exposición de fotografía, Glaisher dixo que era "o descubrimento máis notábel dos tempos modernos", e argumentou no seu informe oficial usar a microfotografía para preservar documentos.Exhibition of the Works of Industry of All Nations 1851. Reports by the Juries on the Subject in the Thirty Classes into which the Exhibition was Divided. (London: John Weale, 1852).
Durante o asedio de París na Guerra franco-prusiana en 1871, había un servizo de correos operado por pombos. O químico Charles-Louis Barreswil propuxo a aplicación da fotografía para imprimir mensaxes de tamaño reducido. Estas impresións, que non excedían os 40 mm, realizábanse en papel fotográfico e inseríanse nun cano feito cunha pluma de ganso ou metal delgado para protexelas dos elementos, e eran enganchadas na cola dos pombos.
Os desenvolvementos na microfotografía seguiron nas décadas seguintes, pero foi co cambio de século cando o seu potencial de uso práctico se ampliou. En 1896, o enxeñeiro canadense Reginald A. Fessenden suxeriu que as microformas eran unha solución compacta para os materiais difíciles de manexar dos enxeñeiros pero consultados con frecuencia. Propuxo que se poderían facer até 150.000.000 de palabras para caber nunha polgada cadrada, e que un cubo dun pé podería conter 1,5 millóns de volumes.
En 1906, Paul Otlet e Robert Goldschmidt propuxeron o livre microphotographique como unha forma de aliviar o custo e as limitacións de espazo impostas polo formato códice.Robert Goldschmidt and Paul Otlet, Sur une forme nouvelle du livre— le livre microphotographique, L'Institut international de bibliographie, Bulletin, 1907. O obxectivo xeral de Otlet era crear unha Biblioteca do Centro Mundial de Documentación Xurídica, Social e Cultural, e viu a microfichas como unha forma de ofrecer un formato estable e duradeiro que fose económico, fácil de usar, fácil de reproducir e extremadamente compacto. En 1925, o equipo falou dunha biblioteca masiva onde cada volume existía como negativos e positivos mestres, e onde se imprimían elementos baixo demanda para os clientes interesados. Na década de 1920 o microfilme comezou a utilizarse nun ámbito comercial. O banqueiro da cidade de Nova York, George McCarthy, recibiu unha patente en 1925 para a súa máquina "Checkograph", deseñada para facer copias micrográficas de cheques cancelados para o seu almacenamento permanente polas institucións financeiras. En 1928, a Eastman Kodak Company comprou o invento de McCarthy e comezou a comercializar dispositivos de microfilmación de cheques baixo a súa división "Recordak"."Brief History of Microfilm," Heritage Microfilm, 2015.
Entre 1927 e 1935, a Biblioteca do Congreso microfilmou máis de tres millóns de páxinas de libros e manuscritos na Biblioteca Británica; en 1929 o Social Science Research Council e o American Council of Learned Societies uníronse para crear un Joint Committee on Materials for Research, presidido durante a maior parte da súa existencia por Robert C. Binkley, que analizou de preto o potencial das microformas para servir letras pequenas. tiradas de materiais académicos ou técnicos. En 1933, Charles C. Peters desenvolveu un método para microformatear disertacións, e en 1934 a Biblioteca Nacional de Agricultura dos Estados Unidos implementou o primeiro servizo de impresión baixo demanda de microformas, que foi seguido rapidamente por unha empresa comercial semellante, Science Service.
En 1935, a división Recordak de Kodak comezou a filmar e publicar The New York Times en bobinas de microfilme de 35 milímetros, marcando o inicio da era da conservación dos xornais en película. Este método de almacenamento de información recibiu a sanción da Asociación Americana de Bibliotecas na súa reunión anual de 1936, cando aprobou oficialmente as microformas.
A Biblioteca da Universidade de Harvard foi a primeira grande institución en decatarse do potencial do microfilme para preservar follas de papel impresos en papel de periódico de alto contido ácido e lanzou o seu "Proxecto de xornais estranxeiros" para preservar tales publicacións efémeras en 1938. O microfilme en rolo resultou ser moito máis satisfactorio como medio de almacenamento que os métodos anteriores de almacenamento de información de películas, como o Photoscope, o Film-O-Graph, o Fiske-O-Scope e as diapositivas de película.
O ano 1938 tamén viu outro acontecemento importante na historia do microfilme cando Eugene Power estableceu University Microfilms International (UMI). Durante o seguinte medio século, a UMI dominaría o campo, filmando e distribuíndo edicións en microfilme de publicacións actuais e pasadas e disertacións académicas. Despois doutro cambio de nome de curta duración, UMI pasou a formar parte de ProQuest Information and Learning en 2001.
Usos Os sistemas que montan imaxes de microfilme en tarxetas perforadas utilizáronse amplamente para o almacenamento de arquivos de información de enxeñería.
Por exemplo, cando as aeroliñas solicitan debuxos de enxeñería para apoiar o equipo adquirido, normalmente especifican microfilmes montados en tarxetas perforadas cun sistema de indexación estándar da industria.
O microfilme primeiro tivo un uso militar durante a Guerra franco-prusiana de 1870 e tamén na Segunda guerra mundial para enviar correo reducido a tamaño miniatura, transportados por pombas viaxeiras a París e proxectados mediante unha lanterna máxica, aforrando espazo de carga para suministracións de guerra.
As bibliotecas comezaron a usar microfilmes a mediados do século XX como estratexia de preservación para coleccións de xornais en deterioración. A microfilmación tamén era unha medida de aforro de espazo. En 1948, iniciouse o Proxecto de Copia Conxunta Australiano; coa intención de filmar rexistros e arquivos do Reino Unido relacionados con Australia e o Pacífico. Ao redor do mesmo tempo, as Oficinas de Apostas Licenciadas no Reino Unido comezaron a usar a microfotografía como medio de manter rexistros compactos das apostas realizadas.
O microfilme ten numerosas características: permite ás bibliotecas acceder a coleccións sen poñer en risco os artigos raros, fráxiles ou valiosos por roubo ou dano. É relativamente compacto, con custos de almacenamento moito menores que os documentos de papel. É unha forma arquivística relativamente estable cando se procesa e almacena adecuadamente. No entanto, a desvantaxe principal dos microformas é que a imaxe é demasiado pequena para ser lida a simple vista e require ampliación analóxica ou dixital para ser lida.
As ilustracións fotográficas reprodúcense mal no formato de microforma, coa perda de claridade e semitons. As copiadoras de lectura non sempre están dispoñibles, limitando a capacidade do usuario para facer copias para os seus propósitos. A microforma de cor é extremadamente cara, desalentando a maioría das bibliotecas a subministrar filmes de cor.
Ao ser almacenado nas gabetas, é fácil arquivar mal unha ficha, e a partir de entón non estaría dispoñíbel. Como todos os formatos de medios analóxicos, a microforma carece de características apreciadas polos usuarios de medios dixitais. A lectura de microfilmes nunha máquina durante certo tempo pode causar dor de cabeza ou fatiga ocular. Características
Permite ás bibliotecas acceder ás coleccións sen poñer en risco de roubo ou dano elementos raros, fráxiles ou valiosos. O microfilm ten unha proporción de un a un para os usuarios. Só un usuario pode acceder a un microformulario á vez. Para aumentar isto debes duplicar, distribuír e almacenar aumentando a man de obra necesaria para manter a recollida. É relativamente compacto, con custos de almacenamento moito menores que os documentos en papel. Normalmente 75 páxinas de tamaño de documento a 24x encaixan nunha funda de microficha 4x6, 240 páxinas de informe a 48x encaixan nunha ficha COM 4x6. En comparación co papel de arquivo, os microformularios poden reducir os requisitos de almacenamento de espazo até un 95 %. É máis barato distribuír que a copia en papel se os usuarios teñen equipos relacionados para acceder a esas imaxes. A maioría dos servizos de microfichas obteñen un desconto masivo nos dereitos de reprodución e teñen custos de reprodución e transporte máis baixos que unha cantidade comparable de papel impreso. Isto depende do prezo actual da película e do franqueo, así como da dispoñibilidade do equipamento do usuario final para as necesidades requiridas. É por iso que os tribunais especifican a imaxe impresa da película e non a propia película. O Tribunal Supremo dos Estados Unidos, desde novembro de 2017, mostrou unha preferencia por un envío dixital PDF-A fronte ás imaxes analóxicas. É unha forma de arquivo relativamente estable cando se procesa e se almacena correctamente. Os microfilmes estándar de conservación usan o proceso de haluro de prata, creando imaxes de prata en emulsión de xelatina dura sobre unha base de poliéster. Con condicións de almacenamento adecuadas e difíciles de manter, esta película ten unha esperanza de vida de ~ 500 anos. Porén, cando os niveis de temperatura e humidade son superiores ao necesario, moitas veces ocorren unha serie de cousas. Os fungos poden comer a xelatina utilizada para unir o haluro de prata. A base de acetato da película degrádase tamén coñecida como síndrome do vinagre. O redox é a oxidación da superficie da película e adoita atoparse en zonas de maior humidade. Independentemente da temperatura, as manchas (REDOX) aparecen na película e son causadas pola oxidación dos materiais almacenados con ou preto da película. Os sistemas baseados en diazo cunha vida de arquivo inferior (<20 anos) que teñen superficies de poliéster ou epoxi úsanse habitualmente como medio para duplicar e distribuír películas a un número máis amplo de usuarios. Diazo non se usa como mestre de cine senón como duplicado dunha imaxe baseada en prata. A principal desvantaxe das microformas é que a imaxe é (xeralmente) demasiado pequena para ler a simple vista e require un aumento analóxico ou dixital para ler. As máquinas lectoras utilizadas para ver microformas adoitan ser difíciles de usar; A microficha leva moito tempo, e a microfilme require que os usuarios enrolen e rebobinen coidadosamente até chegar ao punto onde se almacenan os datos que buscan.