Jane Butzner Jacobs, nada en Scranton, Pensilvania o 4 de maio de 1916 e finada en Toronto o 25 de abril de 2006, foi unha xornalista, autora e activista americano-canadense que influenciou nos estudos urbanos, a socioloxía e a economía. O seu libro The Death and Life of Great American Cities (1961) argumentaba que a "renovación urbana"/"limpeza dos barrios baixos" non respectaba as necesidades dos habitantes da cidade.
Organizou grassroots para protexer os barrios da "renovación urbana"/"limpeza dos barrios baixos", en particular os planos de Robert Moses para reformar o seu propio barrio de Greenwich Village. Foi fundamental na eventual cancelación da autoestrada polo baixo Manhattan, que pasaría directamente polo SoHo e Little Italy. Foi prendida en 1968 por exhortar unha multitude nunha audiencia pública sobre ese proxecto. Despois de se mudar a Toronto en 1968, xuntouse á oposición á Spadina Expressway e á rede asociada de vías expresadas en Toronto planeadas e en construción.
Como nai e escritora que criticaba especialistas no campo da planificación urbana dominado polos homes foi descrita primeiro como unha ama de casa. Como non tiña un diploma universitario ou calquera outra formación formal en planificación urbana, a súa falta de titulacións foi aproveitada como motivo de crítica. Hoxe é considerada unha das máis importantes e recoñecidas voces do urbanismo feminista do século XX.
Traxectoria esquerda|miniatura|Greenwich Village esquerda|miniatura|Barnard College
Primeiros anos Jacobs naceu como Jane Butzner en Scranton, Pensilvania, filla de Bess Robison Butzner, unha ex mestra e enfermeira e de John Decker Butzner, un médico. Eran unha familia protestante nunha cidade fortemente católica. O seu irmán, John Decker Butzner, Jr., traballou como xuíz no Tribunal de Apelacións dos Estados Unidos para o Cuarto Circuíto. Despois de graduarse na Scranton High School, traballou durante un ano como asistente non remunerada do editor de páxinas femininas do Scranton Tribune.
Formación en Nova York miniatura|Lewisohn Hall, Escola de Estudos Xerais. Columbia University En 1935, durante a Gran Depresión, mudouse a Nova York coa súa irmá Betty. Jane Butzner tomou un gusto inmediato ao Greenwich Village de Manhattan, que non se axustaba á estrutura de rede da cidade. As irmás pronto se mudaron alí desde Brooklyn.Alexiou (2006), pp. 9–21
Durante os seus primeiros anos na cidade, Jacobs traballou en varios traballos, principalmente como estenógrafa e escritora independente, a miúdo escribindo sobre distritos laborais da cidade. Estas experiencias, dixo máis tarde, "... déronme unha noción máis clara do que estaba a suceder na cidade e como eran os negocios, como era o traballo". O seu primeiro traballo foi para unha revista especializada, primeiro como secretaria e logo como editora. Publicou artigos no Sunday Herald Tribune, a revista Cue e Vogue.
Estudou na Escola de Estudos Xerais da Universidade de Columbia durante dous anos, cursando cursos de xeoloxía, zooloxía, dereito, ciencias políticas e economía.Alexiou (2006), pp. 22–24 Acerca da liberdade de seguir estudando a través dos seus amplos intereses, dixo: "Por primeira vez gustoume a escola e por primeira vez tiven boas notas. Isto foi case a miña perdición porque despois de cultivar, estatisticamente, un certo número de créditos convertinme en propiedade do Barnard College en Columbia, e unha vez que fun propiedade de Barnard tiven que estudar, ao parecer, o que Barnard quería que estudase. Non é o que quería aprender. Afortunadamente, as miñas notas no instituto foran tan malas que Barnard decidiu que non podía pertencer a el e, por tanto, permitíuseme continuar a escoller os meus estudos." miniatura|America magazine cover Despois de asistir eses dous anos á Columbia, atopou un traballo na revista Iron Age. O seu artigo de 1943 sobre o declive económico en Scranton tivo boa acollida e levou á Corporación Murray a situar alí unha fábrica de avións de combate. Alentada por este éxito, solicitou á Xunta de Produción de Guerra que apoiase máis operacións en Scranton. Ao experimentar a discriminación en Iron Age, tamén avogou pola igualdade salarial para as mulleres e polo dereito dos traballadores a sindicarse.Flint (2009)
Amerika Converteuse nunha escritora da Office of War Information e logo nunha reporteira para Amerika, unha publicación do Departamento de Estado dos Estados Unidos de América para distribuíla na Unión Soviética. Mentres traballaba alí coñeceu a Robert Hyde Jacobs Jr., un arquitecto educado en Columbia que estaba a deseñar avións de combate para Grumman. Casaron en 1944. Xuntos tiveron unha filla, Burgin, e dous fillos, James e Ned. Compraron un edificio de tres pisos en 555 Hudson St.
Continuou escribindo para Amerika despois da guerra, mentres que Robert deixou Grumman e volveu ao seu traballo como arquitecto. Os Jacobs rexeitaron os arrabaldes en rápido crecemento como "parasitos", e preferiron quedar no Greenwich Village. Renovaron a súa nova casa, no medio dunha zona residencial e comercial mixta, e crearon un xardín no patio traseiro.Alexious (2006), pp. 29-30: "Os suburbios non atraían a familia Jacobs. Os suburbios son lugares perfectamente válidos para querer vivir, mais son intrinsecamente parasitarios, económica e socialmente tamén, porque viven das respostas que se atopan nas cidades", diríalle Jacobs a un xornalista para a revista Madmoiselle en outubro de 1962. " miniatura|Camden NJ. Decadencia urbana Traballando para o Departamento de Estado durante o macartismo, recibiu un cuestionario sobre as súas crenzas políticas e lealdades. Jacobs era anticomunista e abandonara o Sindicato Federal de Traballadores polas súas aparentes simpatías comunistas. Con todo, estaba a favor da sindicación e supostamente apreciaba a escritura de Saul Alinsky; por tanto, estaba baixo sospeita. O 25 de marzo de 1952, Jacobs deu unha resposta, agora famosa, a Conrad E. Snow, presidente da Xunta de Seguridade de Lealdade do Departamento de Estado dos Estados Unidos. No seu prólogo á súa resposta, dixo:
miniatura|East Harlem
Architectural Forum Abandonou Amerika en 1952 cando anunciou que se mudaría a Washington, D.C. Atopou un traballo ben remunerado en Architectural Forum, publicado por Henry Loce de Time Inc. Despois dun éxito temperán no traballo, comezou a traballar en expedientes sobre planificación urbana e "decadencia urbana". En 1954, foi escollida para cubrir un desenvolvemento en Filadelfia deseñado por Edmund Bacon. Aínda que os seus editores esperaban un informe positivo, criticou o proxecto de Bacon, reaccionando contra a aparente falta de atención mostrada polos afroamericanos pobres que se viron directamente afectados. Cando Bacon lle mostrou a Jacobs exemplos de bloques non desenvolvidos e desenvolvidos, ela concluíu que o "desenvolvemento" parecía terminar coa vida comunitaria activa na rúa. Cando Jacobs regresou ás oficinas do Architectural Forum, comezou a cuestionar o consenso dos anos 50 sobre a planificación urbana.
En 1955, coñeceu a William Kirk, un pastor episcopaliano que traballou en East Harlem. Kirk foi ás oficinas do Architectural Forum para contar o impacto que a "revitalización" tivo en East Harlem e presentoulle a súa veciñanza a Jacobs. esquerda|miniatura|Robert Moses coa maqueta do Battery Bridge miniatura|Lincoln Center
En 1956, pronunciou unha conferencia na Universidade Harvard, substituíndo a Douglas Haskell do Architectural Forum. Dirixiuse aos principais arquitectos, urbanistas e intelectuais (incluído Lewis Mumford), falando sobre o tema de East Harlem. Instou a esta audiencia a "respectar, no máis profundo sentido, fragmentos urbanos de caos que teñen unha estraña sabedoría propia que aínda non está incluída no noso concepto de orde urbana". Contrariamente ás súas expectativas, a charla foi recibida con entusiasmo, mais tamén a marcou como unha ameaza para os planificadores urbanos consagrados, os propietarios de bens raíces e os promotores. Architectural Forum imprimiu o discurso ese ano, xunto con fotografías de East Harlem.
Fundación Rockefeller e Death and Life of Great American Cities miniatura|The New School for Public Engagement Despois de ler o texto do seu discurso de Harvard, William H. Whyte convidou a Jacobs a escribir un artigo para a revista Fortune. O artigo resultante, Downtown Is for People, apareceu nunha edición de Fortune de 1958, e marcou a súa primeira crítica pública a Robert Moses. A súa postura, particularmente a súa crítica ao Lincoln Center, non foi popular entre os partidarios da renovación urbana en Architectural Forum e Fortune. Particularmente indignou a C. D. Jackson, o editor de Fortune, quen preguntou a Whyte por teléfono: "Quen é esta tola?"
O artigo de Fortune chamou a atención de Chadbourne Gilpatric, entón director asociado da División de Humanidades da Fundación Rockefeller. A fundación moveuse intensamente en temas urbanos, cun recente premio ao Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts para estudos de estética urbana que culminaría na publicación de Image of the City de Kevin A. Lynch. En maio de 1958, Gilpatric convidou a Jacobs a comezar a traballar como revisora de propostas de subvencións. Máis adiante, nese ano, a Fundación Rockefeller outorgoulle unha subvención para producir un estudo crítico sobre urbanismo e vida urbana nos Estados Unidos de América (desde mediados da década de 1950 até mediados da década de 1960, a División de Humanidades da fundación patrocinou un programa de investigación, do cal foi a beneficiaria máis coñecida). Gilpatric alentouna a "explorar [...] o campo do deseño urbano para buscar ideas e accións que poidan mellorar o pensamento sobre como o deseño de cidades podería servir mellor á vida urbana, incluíndo o valor cultural e humano ". Afiliada a The New School (entón chamada The New School for Social Research), pasou tres anos realizando investigacións e escribindo borradores. En 1961, Random House publicou o produto da súa investigación: The Death and Life of Great American Cities. miniatura|Jacobs loitou para evitar que Washington Square Park, na foto, fose asolado por unha estrada A obra segue sendo un dos libros máis influentes na historia da planificación urbanística estadounidense. Acuñou moitos termos como "capital social", "usos primarios mixtos" e "ollos na rúa", que foron adoptados profesionalmente no deseño urbano, a socioloxía e outros campos. Pintou unha imaxe devastadora de toda a profesión da planificación urbana, etiquetándoa de pseudociencia. Isto provocou respostas iradas de varios homes ricos e poderosos. Foi criticada como unha "dama militante" e unha "ama de casa": unha afeccionada que non tiña dereito a interferir cunha disciplina estabelecida. O seu libro tamén foi criticado pola esquerda por deixar de lado a raza e aceptar a xentrificación. miniatura|Sede do Village Voice En 1962 renunciou ao seu posto en Architectural Forum para se converter en autora e nai a tempo completo. Ademais da súa actividade na política local, foi unha opositora notábel da Guerra de Vietnam e marchou ao Pentágono en outubro de 1967. Criticou a construción do World Trade Center como un desastre para o porto de Manhattan.
Loita polo Greenwich Village