O Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1983 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 27 de marzo de 1983 no circuíto de Long Beach en California. Foi a segunda carreira da tempada de . A carreira foi o oitavo Gran Premio do oeste dos Estados Unidos e a novena carreira que se celebrou nas rúas da cidade de Long Beach (California).

Resumo

Logo de loitar duramente para poder cualificar, o equipo McLaren, como xa fixera en , atoparon o camiño no día da carreira, John Watson e Niki Lauda escalaron desde as posicións 22 e 23 da grella para terminar primeiro e segundo na meta do Gran Premio do oeste dos Estados Unidos en Long Beach.

Unha vez máis, o circuíto foi lixeiramente modificado, principalmente para liberar Ocean Boulevard, unha das principais avenidas da cidade. Elixiron unha ruta alternativa pola liña costeira incluído un túnel baixo o centro de convencións de Long Beach, os pits foron trasladados á longa sección de Shoreline Drive, onde se uniron as liñas de saída e meta, por primeira vez desde .

As prácticas comezaron o venres, dúas fochancas no trazado do circuíto ao final da curva da costa causaban problemas. Algúns equipos estaban preocupados porque a suspensión nos seus coches non ía durar máis dun par de voltas en condicións de carreira. René Arnoux ( Ferrari) foi o primeiro en pasar a través das fochancas a toda velocidade e co seu 1:26.935 liderou sobre Alain Prost ( Renault), Patrick Tambay (Ferrari) e Riccardo Patrese ( Brabham) no gráfico de tempos do día, mentres que Nelson Piquet (Brabham), Lauda e Watson atoparon que os seus pneumáticos Michelin de cualificación eran practicamente inútiles e estableceron tempos pobres.

Os traballos de reparación durante a noite alisaron as problemáticas fochancas. Tambay logrou a súa primeira pole cun tempo de 1:26.117, para vencer ao seu compañeiro de equipo Arnoux. Keke Rosberg ( Williams) foi terceiro con 1:27.145, por diante do seu compañeiro de equipo Jacques Laffite. O americano Danny Sullivan ( Tyrrell), na súa única tempada na Fórmula Un, logrou o noveno posto, mentres que o outro americano na F1, Eddie Cheever (pilotando o vello Renault RE30C) foi décimo quinto, 7 postos por detrás do seu compañeiro de equipo Prost no modelo RE40 máis moderno. Os McLaren de Watson e Lauda nunca foron capaces de chegar a unha configuración equilibrada, e comezarían nos postos 22º e 23º.

A carreira tivo lugar en condicións cálidas e asolladas. Tambay mantivo o liderado na primeira curva. Rosberg, inmediatamente detrás del, tratou de pasar entre os dous Ferrari. Tocouse con Arnoux pero ambos continuaron, con Rosberg segundo, seguido por Laffite e Arnoux. Rosberg trompeou máis tarde ao intentar adiantar, pero continuou sen sufrir danos.

Logo dunha volta, Sullivan era sexto, por detrás de Arnoux, e Cheever noveno, inmediatamente detrás de Prost. Sullivan foi pasado por Patrese na segunda volta, e logo por Prost e Cheever na terceira volta. Pero en pouco tempo, Prost empezou caer de novo cun fallo no encendido que lle estivo afectando toda a fin de semana, e finalmente tivo que entrar en boxes na volta 16. Cheever foi capaz de alcanzar a Arnoux e Patrese cando Arnoux empezou a perder agarre cos seus Goodyears, e estaba no quinto lugar. Cando Cheever entrou nos boxes de Renault para cambiar pneumáticos, atopouse con que os mecánicos seguían traballando no coche de Prost e viuse obrigado a continuar. O problema de Prost foi finalmente resolto e continuou, aínda que tres voltas atrás.

Mentres tanto, Rosberg recuperara o segundo lugar detrás de Tambay e, na volta 20, de novo foi a por el. Os seis primeiros coches estaban todos correndo moi xuntos, e Rosberg pronto se atopou baixo unha crecente presión de Laffite, quen á súa vez estaba sendo perseguido por Jean-Pierre Jarier co Ligier e Patrese co Brabham.

Na volta 26, Rosberg intentou tomar a iniciativa de novo, pero chocou con Tambay, que fixo un trompo e se detivo. Rosberg continuou de novo, pilotando o ranqueante coche. Ao entrar na chicane antes da liña de meta, atopou ao seu compañeiro de equipo Laffite e con Jarier case tocando a súa caixa de cambios atrás. Os dous monoprazas de Williams tocáronse brevemente, e Jarier chocou coa parte posterior de Rosberg, que golpeou a parede, rebotou e golpeouna de novo antes quedar parado. Jarier continuou, pero só brevemente, co alerón dianteiro danado era imposible manexalo, e retirouse a boxes.

Laffite estaba agora á cabeza, con Patrese segundo. Na volta 28, os McLaren eran terceiro e cuarto, pasaran a Marc Surer, Sullivan e Johnny Cecotto. Cando Watson conseguiu pasar a Lauda ao final de Shoreline Drive, estaba 20 segundos por detrás dos dous líderes. Watson pechaba a brecha na parte dianteira e os pneumáticos de Laffite apagábanse rapidamente, Patrese desafiaba a Laffite polo liderado. Derrapou, e tanto Watson como Lauda pasárono antes de que se reincorporara á pista. Pouco despois, os McLaren pasaron a Laffite, así, e, partindo dos postos 22º e 23º da grella, eran agora primeiro e segundo.

Laffite seguía loitando cos seus pneumáticos, Patrese foi capaz de atrapalo de novo e púxose terceiro na volta 52. Arnoux remontaba a través da pista logo dunha segunda parada para cambiar pneumáticos, e estaba librando batalla con Cheever polo quinto lugar, cando se atoparon con Laffite na volta 67, de novo ao final de Shoreline Drive. Na forquita, o Williams e Ferrari intercambian lugares. Na seguinte volta, Cheever perdeu o quinto lugar cando rompéuselle a caixa de cambios. A só tres voltas para o final, Patrese retirouse da terceira posición co distribuidor roto.

Lauda, que sufría unha cambra na perna dereita, non puido desafiar a Watson nas voltas posteriores, e o norteirlandés chegou a meta con case medio minuto de vantaxe na súa quinta vitoria. Arnoux chegou terceiro, e Laffite no cuarto lugar, por diante de Surer e Cecotto, que logrou un punto na súa segunda carreira na F1. Era a primeira vez que puntuaba un piloto de Venezuela, e o último, ata que Pastor Maldonado terminou décimo no Gran Premio de Bélxica de 2011.

Persistiron rumores toda a fin de semana de que o organizador da carreira Chris Pook, a figura principal no intento de crear un "Monte Carlo dos Estados Unidos" en Long Beach, decidira que a Fórmula Un era demasiado custosa e arriscada, e, de feito, logo da carreira, anunciou que planeaba disputar unha carreira de Champ Car en Long Beach en 1984 en lugar da F1. A pesar do enorme éxito desde o inicio da carreira en 1976, e o impacto observable da exposición global que trouxo á cidade, os organizadores consideraron que o campionato CART menos custoso e máis popular (nos Estados Unidos polo menos), dominado por pilotos estadounidenses, sería un investimento máis prometedor.

Clasificación Cualificación

Pos Nº Piloto Construtor Q1 Q2 Diferenza 1 27 Patrick Tambay Ferrari1:28.5981:26.117 — 2 28 René Arnoux Ferrari1:26.9351:27.628 +0.818 3 1 Keke Rosberg Williams-Ford1:29.5771:27.145 +1.028 4 2 Jacques Laffite Williams-Ford1:30.5291:27.818 +1.701 5 11 Elio de Angelis Lotus-Renault1:31.6241:27.982 +1.865 6 35 Derek Warwick Toleman-Hart — 1:28.130 +2.013 7 3 Michele Alboreto Tyrrell-Ford1:29.0661:28.425 +2.308 8 15 Alain Prost Renault1:28.5581:29.765 +2.441 9 4 Danny Sullivan Tyrrell-Ford1:31.2711:28.833 +2.716 10 25 Jean-Pierre Jarier Ligier-Ford1:29.6001:28.913 +2.796 11 6 Riccardo Patrese Brabham-BMW1:28.9581:29.467 +2.841 12 30 Alan Jones Arrows-Ford1:30.4511:29.112 +2.995 13 12 Nigel Mansell Lotus-Ford1:31.7281:29.167 +3.050 14 36 Bruno Giacomelli Toleman-Hart —1:29.266 +3.149 15 16 Eddie Cheever Renault1:30.5971:29.422 +3.305 16 29 Marc Surer Arrows-Ford1:30.0671:29.521 +3.404 17 34 Johnny Cecotto Theodore-Ford1:29.5591:30.258 +3.442 18 33 Roberto Guerrero Theodore-Ford1:29.5851:28.528† +3.468 19 22 Andrea de Cesaris Alfa Romeo1:33.3361:29.603 +3.486 20 5 Nelson Piquet Brabham-BMW1:30.1731:30.034 +3.917 21 23 Mauro Baldi Alfa Romeo1:31.9241:30.070 +3.953 22 7 John Watson McLaren-Ford1:32.4391:30.100 +3.983 23 8 Niki Lauda McLaren-Ford1:30.2621:30.188 +4.071 24 9 Manfred Winkelhock ATS-BMW1:31.5991:30.220 +4.103 25 17 Eliseo Salazar RAM-Ford1:32.5971:31.126 +5.009 26 26 Raul Boesel Ligier-Ford1:31.7591:31.765 +6.642 27 31 Corrado Fabi Osella-Ford1:33.8961:31.901 +6.784 28 32 Piercarlo Ghinzani Osella-Ford — 1:32.182 +7.065

† — tempo anulado

Carreira Pos Nº Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos 1 7 John Watson McLaren-Ford 75 1:53:34.889 22 9 2 8 Niki Lauda McLaren-Ford 75 + 27.993 23 6 3 28 René Arnoux Ferrari 75 + 1:13.638 2 4 4 2 Jacques Laffite Williams-Ford 74 + 1 volta 4 3 5 29 Marc Surer Arrows-Ford 74 + 1 volta 16 2 6 34 Johnny Cecotto Theodore-Ford 74 + 1 volta 17 1 7 26 Raul Boesel Ligier-Ford 73 + 2 voltas 26 8 4 Danny Sullivan Tyrrell-Ford 73 + 2 voltas 9 9 3 Michele Alboreto Tyrrell-Ford 73 + 2 voltas 7 10 6 Riccardo Patrese Brabham-BMW 72 Distribuidor 11 11 15 Alain Prost Renault 72 + 3 voltas 8 12 12 Nigel Mansell Lotus-Ford 72 + 3 voltas 13 13 16 Eddie Cheever Renault 67 Caixa de cambios 15 Ret 30 Alan Jones Arrows-Ford 58 Piloto indisposto 12 Ret 5 Nelson Piquet Brabham-BMW 51 Acelerador 20 Ret 22 Andrea de Cesaris Alfa Romeo 48 Caixa de cambios 19 Ret 11 Elio de Angelis Lotus-Renault 29 Dirección 5 Ret 33 Roberto Guerrero Theodore-Ford 27 Caixa de cambios 18 Ret 25 Jean-Pierre Jarier Ligier-Ford 26 Colisión 10 Ret 36 Bruno Giacomelli Toleman-Hart 26 Batería 14 Ret 23 Mauro Baldi Alfa Romeo 26 Trompo 21 Ret 27 Patrick Tambay Ferrari 25 Colisión 1 Ret 1 Keke Rosberg Williams-Ford 25 Colisión 3 Ret 17 Eliseo Salazar RAM-Ford 25 Caixa de cambios 25 Ret 35 Derek Warwick Toleman-Hart 11 Trompo 6 Ret 9 Manfred Winkelhock ATS-BMW 3 Trompo 24 NSC 31 Corrado Fabi Osella-Ford NSC 32 Piercarlo Ghinzani Osella-Ford

Posicións logo da carreira

Clasificación no campionato de pilotos Pos Piloto Puntos 1 Niki Lauda 10 2 Nelson Piquet 9 3 John Watson 9 4 Jacques Laffite 6 5 René Arnoux 4

Clasificación do campionato de construtores Pos Construtor Putos 1 McLaren-Ford 19 2 Brabham-BMW 9 3 Ferrari 6 4 Williams-Ford 6 5 Arrows-Ford 3

Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

Referencias

Rob Walker (xullo de 1983). "8th United States Grand Prix West: Whiz Kids". Road & Track, 144-149. Mike S. Lang (1992). Grand Prix!: Race-by-race account of Formula 1 World Championship motor racing. Volume 4: 1981 to 1984. Haynes Publishing Group. ISBN 0-85429-733-2

Ligazóns externas

Categoría:Grandes Premios de Fórmula 1 de 1983 Categoría:Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de Fórmula 1