miniatura|250px|Porsche 911 Carrera RSR gañador da Targa Florio de 1973 cas cores de Martini Racing no Goodwood Festival of Speed de 2006. miniatura|250px|Porsche 956 e 962C, un coma este coa librea Jägermeister, gañou as 24 Horas de Le Mans seis anos consecutivos na década de 1980.
Porsche tivo éxito en moitas ramas do automobilismo das cales a maioría foron nas carreiras de longa distancia.
Malia a súa temperá participación no automobilismo, limitouse a fornecer pequenos motores a equipos privados ata finais de 1960, a mediados da década de 1950 Porsche xa saboreara un éxito moderado no reino das carreiras de automóbiles deportivos, sobre todo na Carreira Panamericana e na Targa Florio, carreiras clásicas que máis tarde foron utilizados na denominación dos coches de estrada. O Porsche 917 de 1969 converteunos nunha potencia, gañando en 1970 a primeira de máis dunha ducia de 24 Horas de Le Mans, máis que calquera outra compañía. Cos 911 Carrera RS e o Porsche 935 Turbo, Porsche dominou a década de 1970, e ata gañou a prototipos deportivos, unha categoría na que Porsche entrou cos exitosos modelos 936, 956 e 962.
Porsche é actualmente o fabricante de coches de carreiras máis grande do mundo. En 2006, Porsche construíu 195 coches de carreiras para varios eventos deportivos internacionais do automóbil, e en 2007 Porsche construíu non menos de 275 autos de carreira dedicados (7 vehículos prototipos RS Spyder LMP2, 37 GT2 spec 911 GT3-RSRs, e 231 911 GT3 Cup).
Porsche considera ás carreiras como unha parte esencial do permanente desenvolvemento de enxeñería, e tradicionalmente é moi raro que os coches de carreiras de Porsche aparezan en carreiras consecutivas cas mesmas especificacións. Case invariablemente, desenvólvense algúns aspectos do coche, xa sexa para os futuros programas de carreiras ou como proba de concepto para os futuros coches de estrada.
Primeiros anos Durante os anos 1950 e 1960, como Porsche só tiña coches de estrada e de carreiras de pequena cilindrada, acadaron moitas vitorias nas súas clases, e ocasionalmente tamén vitorias na xeral contra coches máis potentes, sobre todo gañaron a Targa Florio en 1956, 1959, 1960, 1964, e todos os anos desde 1966 ata 1970 con Prototipos que carecían de potencia con respecto á competencia, pero que compensaban, con fiabilidade, baixa resistencia, baixo peso e bo manexo.
Na súa publicación, de setembro de 2003 a revista "Excellence" identificaba a Lake Underwood como o xigante tranquilo de Porsche nos Estados Unidos e un dos catro pilotos, xunto a Art Bunker, Bob Holbert e Charlie Wallace identificados polo Porsche club of America por facer de Porsche un mataxigantes nos Estados Unidos durante a década de 1950 e principios de 1960. Os primeiros éxitos notables nos Estados Unidos tamén incluíron unha vitoria na xeral na Road America 500 de 1964 para menos de 2 litros do RS-60 pilotado por Bill Wuesthoff e Augie Pabst.
Porsche comezou a competir con coches lixeiros, tuneados derivados do coche de estrada 356, pero rapidamente pasou a facer automóbiles dedicados as carreiras, cos modelos 550, 718, RS, e RSK como columna vertebral do programa de carreiras da compañía a mediados de 1960. A serie de coches 90x nos anos 60 viu como Porsche comezaba a expandirse, de gañar nas categorías menores pasaron a ter unha posibilidade de vitorias xerais nas carreiras máis duras onde a resistencia e o manexo importaban, e logo a ser probables vencedores na xeral. Os motores non superan os dous litros ata que os creadores dos regulamentos limitaron a capacidade da clase prototipo a 3 litros a partir de 1967, cando as series de catro litros do Ferrari P e a serie de sete litros do Ford GT40 convertéronse en demasiado rápidas. Primeiro, Porsche ampliou o seu motor de 8 cilindros en liña de 2´2 litros no 907, logo desenvolveu o 908 con tres litros plenos en 1968. Sobre a base deste motor de 8 cilindros en liña e unha lagoa nas normas, presentouse o 917 un 12 cilindros en liña de 4´5 litros en 1969, co tempo ampliouse a cinco litros, e máis tarde ata os 5´4 con turbo. Nuns anos, o Porsche 917 crecera desde as series menores a ser o provedor dos coches de carreiras máis rápidos (380 km/h en Le Mans) e máis potentes (1580 hp en CanAm) do mundo.
Cinco décadas de éxito do Porsche 911 Malia que presentouse en 1963, e gañou o de Rally de Monte Carlo, o Porsche 911 clásico (construído ata 1989) baseou a súa reputación na produción para as carreiras de ruta, principalmente na década de 1970.
Porsche 911 Carrera RSR, gañador da Targa Florio, Daytona e Sebring a mediados da década de 1970 Porsche 934 Porsche 935, gañador en Le Mans 1979
Debido ás normas, o 911 non se utilizou moito na década de 1980, pero regresou na década de 1990 como o Porsche 993, do mesmo xeito que o modelo turbo GT2. A serie Porsche 996 refrixerado por auga, converteuse nun éxito na competición logo da presentación da variante GT3 en 1999.
Éxitos nas 24 Horas de Le Mans miniatura| left | O 917 deu a Porsche as súas primeiras 24 Horas de Le Mans gañando en 1970.
O Porsche 917 é considerado un dos coches de carreiras máis icónicos de todos os tempos e deu a Porsche a súa primeira vitoria nas 24 Horas de Le Mans, cas versións convertibles deste chamadas Can-Am. Logo de dominar os Grupos 4, 5 e 6 na década de 1970 cos 934 e 935 e o prototipo 936 baseados no 911, Porsche pasou a dominar o Grupo C e a IMSA GTP na década de 1980 co Porsche 956 / 962C, un dos prototipos máis prolíficos e exitosos xamais producidos.
Porsche obtivo un par de inesperadas vitorias en Le Mans en 1996 e 1997. Planeouse o regreso á competición de prototipos nos Estados Unidos para o ano 1995 cun chasis Tom Walkinshaw Racing anteriormente utilizado polo Jaguar XJR-14 e o Mazda MXR-01 equipado cun motor de Porsche. Cambios nas regras da IMSA deixaron este coche fóra da competición e o equipo privado Joest Racing correu cos coches en Europa durante dous anos, gañaron o back-to-back Le Mans co mesmo chasis, denominado Porsche WSC-95. Esta é unha fazaña que Porsche tamén alcanzara na era do 956, en contraste coas décadas de 1960 e 1970, onde a maioría dos coches corrían só unha ou dúas carreiras para o equipo oficial antes de ser vendidos.
Desde que gañou a xeral en 1998 co Porsche 911 GT1 - 98, Porsche non tratou de acadar vitorias xerais en Le Mans ou nas carreiras de autos deportivos similares, centrándose nas clases máis pequenas e no desenvolvemento do 996 GT3 refrixerado por auga. Con todo, o GT3 e o RS Spyder LMP2 gañaron importantes carreiras desde entón. Porsche regresou ao primeiro nivel de carreiras de Le Mans en 2014 co 919, pero os dous coches experimentaron problemas de motor descoñecidos perdendo unha hora e media e retirouse xusto cando o coche # 20 era perseguido polo # 1 de Audi no primeiro lugar.
Equipos e patrocinio miniatura| left | O orixinal Porsche 935/78 Moby Dick coa librea Martini Racing na Porsche Rennsport Reunion IV. Na década de 1960, Porsche converteuse nun importante competidor nas carreiras de autos deportivos, ás veces presentaba media ducia de coches que pronto eran vendidos aos clientes. Ademais do equipo da fábrica, que se auto denomina Porsche AG ou Porsche System Engineering desde 1961 con sede en Austria, en 1969 creouse Porsche Salzburg como un segundo equipo oficial para compartir a carga de traballo, proporcionando a tan buscada primeira vitoria xeral en Le Mans, en 1970. Martini Racing e Gulf Racing de John Wyer foron os outros equipos que recibiron apoio da fábrica, o que permitiu a Zuffenhausen centrarse no desenvolvemento, mentres que os equipos proporcionaban os fondos de patrocinio e man de obra para estar presentes e con éxito en moitas carreiras internacionais. Na CanAm, Porsche cooperou con Penske, mentres que na Deutsche Rennsportmeisterschaft, clientes como Kremer Racing, Georg Loos e Joest Racing gozaron de diversos graos de apoio de fábrica. Logo de aparecer como Martini Porsche a mediados da década de 1970, a fábrica presentouse como Rothmans Porsche a mediados da década de 1980.
Moitos coches Porsche de carreiras participan en equipos privados dos clientes, fináncianse e corren sen ningún apoio da fábrica, gañando frecuentemente aos da propia fábrica.
Recentemente, os 996-xeración 911 GT3 dominaron a súa clase en Le Mans e nas carreiras similares de resistencia e GT. A finais de 1990 viu o rexurdimento do éxito nas carreiras para Porsche con The Racer's Group, un equipo propiedade de Kevin Buckler no norte de California. En 2002, Buckler gañou as 24 Horas de Daytona Clase GT e as 24 Horas de Le Mans GT Class. En 2003, un 911 de The Racers Group (TRG) converteuse no primeiro vehículo GT Class desde 1977 en lograr a vitoria na xeral das 24 Horas de Daytona.
Rally miniatura| Porsche 924 GTS de 1981 pilotado por Walter Röhrl no Rally de Alemaña de 2008. As diferentes versións do 911 resultaron ser un serio competidor nos rallies. o equipo de fábrica de Porsche estivo ocasionalmente presente nos rallies da década de 1960 a finais de 1970. En 1967, o piloto polaco Sobiesław Zasada pilotaba un 912 para lograr o Campionato de Europa de Rallyes do Grupo 1 de turismos de serie. Porsche logrou tres vitorias dobres no Rally de Monte Carlo, en 1968 con Vic Elford e Pauli Toivonen, e en 1969 e 1970 con Björn Waldegård e Gérard Larrousse. En 1970, Porsche tamén superou a Alpine-Renault para gañar o Campionato Internacional de Marcas (IMC), o predecesor do Campionato do Mundo de Rallyes (CMR). O primeiro podio de Porsche no WRC foi Leo Kinnunen no terceiro lugar no Rally dos 1000 Lagos de 1973.
Aínda que o equipo de fábrica de Porsche retirouse do WRC sen ningunha vitoria no seu haber, os mellores 911 privados estaban a miúdo preto dos coches de fábrica doutras marcas. Jean-Pierre Nicolas logrou gañar o Rally de Montecarlo de 1978 cun 911 SC privado, a segunda de Porsche, e ata agora a última vitoria na CMR chegou no Tour de Corse de 1980 nas mans de Jean-Luc Thérier. No Campionato de Europa de Rallyes, o 911 gañou cinco títulos, e en data tan tardía como 1984, Henri Toivonen levou o seu 911 SC RS Prodrive patrocinado por Rothmans ao segundo lugar detrás de Carlo Capone no Lancia Rally 037. En 1984 e 1986, o equipo de fábrica de Porsche gañou o Rally París Dakar, utilizando tamén o Porsche 959 Grupo B superdeportivo derivado do 911.
Fórmula Un
miniatura|right | 1962 Porsche 804 miniatura| McLaren MP4 / 2 de Fórmula Un, propulsado por un motor TAG-Porsche
Malia Ferdinand Porsche deseñara coches de Gran Premio nos anos 1920 e 1930 para Mercedes e Auto Union, Porsche AG nunca se sentiu un fabricante de monoprazas.
O Porsche 718 RSK, un deportivo bipraza, a finais de 1950 tamén participou en carreiras de Fórmula Dúas, as regras permitían isto, e os tempos de volta eran prometedores. O primeiro 718 foi modificado movendo o asento ao centro do coche, a continuación, construíronse tamén monoprazas adecuados. Estes coches de 1500 cc gozaron de certo éxito. Os ex F2 foron trasladados ata a Fórmula Un en , onde o anticuado deseño de Porsche non era competitivo. Para , desenvolveron un novo motor de oito cilindros en liña para o elegante Porsche 804, logrando a única vitoria de Porsche como construtor nunha carreira do campionato, lograda por Dan Gurney no Gran Premio de Francia de 1962. Unha semana máis tarde, repetiu o éxito diante do xentío na casa de Porsche en Solitude en Stuttgart nunha carreira fóra de campionato. Ao final da tempada, Porsche retirouse da F1 debido aos altos custos, logo de adquirir a fábrica de Reutter. Volkswagen e os fornecedores alemás non tiñan interese nun compromiso coa F1, xa que esta serie estaba demasiado lonxe dos coches de estrada. os privados seguiron participando co anticuado Porsche 718 na F1 ata .