miniatura|Jean Sibelius, fotografado en 1939, cando posiblemente cesara todo o seu traballo na Oitava Sinfonía, aínda que continuou a manter durante anos que era aínda un proxecto viable. A Sinfonía nº 8 de Jean Sibelius foi o seu último gran proxecto compositivo, que o ocupou de xeito intermitente entre mediados da década de 1920 ata arredor de 1938, aínda que nunca a publicou. Durante este tempo Sibelius viviu o punto máis alto da súa fama, unha institución nacional na súa Finlandia natal, e un compositor de talle internacional. Cando chegou a compoñer da Oitava Sinfonía é unha incógnita: Sibelius negouse repetidas veces a liberala para que se interpretara, aínda que continuara a afirmar que estaba a traballar nela mesmo despois de que abandonara o traballo. Segundo informes posteriores da súa familia, queimou a partitura e o material relacionado en 1945.
Gran parte da reputación de Sibelius, durante a súa vida e posteriormente, derivara do seu traballo como sinfonista. A súa Sétima Sinfonía de 1924 ten sido amplamente recoñecida como un fito no desenvolvemento da forma sinfónica, e no seu tempo non había motivos para supoñer que o fluxo das obras orquestrais innovadoras non continuaría. Con todo, despois do poema sinfónico Tapiola, finalizado en 1926, a súa produción limitouse a pezas relativamente menores e a revisións de obras anteriores. A estrea da Oitava Sinfonía foille prometida a Sergei Koussevitzky e á Boston Symphony Orchestra en varias ocasións, mais cando a data estaba próxima Sibelius puxo reparos, alegando que a obra non estaba lista para ser interpretada. O compositor fíxolle promesas similares ao director de orquestra británico Basil Cameron e ao finlandés Georg Schnéevoigt, que tamén se mostraron ilusorias.
Despois da morte de Sibelius en 1957, fixéronse públicas as novas sobre a destrución da Oitava Sinfonía, e asumiuse que a obra se perdera para sempre. Non foi ata a década de 1990, cando se catalogaron moitos cadernos e bosquexos do compositor, que os estudosos propuxeron a posibilidade de que parte da música da sinfonía perdida puidera chegar a sobrevivir. Recentes investigacións conduciron á identificación provisional de varios pequenos bosquexos manuscritos que están relacionados coa sinfonía, tres dos cales (que comprenden menos de tres minutos de música) foron gravados pola Helsingin kaupunginorkesteri en 2011. Mentres uns poucos musicólogos especularon que, se puidesen identificarse outros fragmentos, sería posible reconstruír a obra completa, outros suxiren que isto é pouco probable dada a ambigüidade do material existente. A propia interpretación pública da música que o propio Sibelius rexeitara foi tamén cuestionada.
Antecedentes miniatura|left|Ainola, a casa de Sibelius dende 1904 ata a súa morte. Jean Sibelius naceu en 1865 en Finlandia, dende 1809 un gran ducado dependente do Imperio Ruso, tendo estado anteriormente baixo dominio sueco durante varios séculos. O país estaba dividido entre unha minoría culturalmente dominante de fala sueca, á que pertencía a familia de Sibelius, e unha maioría cunha mentalidade máis nacionalista e de fala finesa, ou "Fennoman".Rickards, p. 22 En torno a 1889 Sibelius coñeceu á súa futura muller, Aino Järnefelt, que viña dunha familia de Fennoman acérrimos. A asociación de Sibelius cos Järnefelt axudou a espertar e desenvolver o seu nacionalismo; en 1892, o ano do seu matrimonio con Aino, compuxo a súa primeira obra abertamente nacionalista, a suite sinfónica Kullervo.Rickards, pp. 50–51 Ao longo da década de 1890, cando o control ruso sobre o ducado se tornou cada vez máis opresivo, Sibelius compuxo unha serie de obras que reflectiron a resistencia finlandesa á dominación estranxeira, que culminaría co poema sinfónico Finlandia.Rickards, pp. 68–69
O talle nacional de Sibelius foi recoñecido en 1897, cando lle foi concedida unha pensión estatal para que se puidera dedicar máis á composición.Barnett, p. 115 En 1904 el e Aino instaláronse coas súas fillas en Ainola, unha casa de campo que construíran na beira do lago Tuusula en Järvenpää, onde viviron durante o resto das súas vidas. Aínda que a súa vida en Ainola non foi sempre tranquila e sen preocupacións -Sibelius tiña débedas con frecuencia e era propenso a episodios de consumo abusivo de alcohol- arreglouse durante os seguintes 20 anos para compoñer unha gran produción de obras orquestrais, música de cámara, pezas para piano e cancións, así como música máis lixeira. A súa popularidade estendeuse por Europa e os Estados Unidos onde, durante unha xira triunfal en 1914, foille concedido un doutoramento honorífico pola Universidade Yale.Tawaststjerna, Sibelius: 1904–1914, p. 278 No seu país o seu status era tal que as celebracións do seu 50 aniversario en 1915 foron un evento nacional, sendo a peza central destas celebracións a estrea en Helsinqui da súa Quinta Sinfonía.
Cara a mediados da década de 1920 Sibelius acadara o status de monumento nacional vivo e foi o principal embaixador cultural do seu país, independente dende 1917.Rickards, p. 12 De acordo co seu biógrafo Guy Rickards, el investiu "a súa inspiración máis importante" nas súas sete sinfonías que compuxo entre 1898 e 1924.Rickards, p. 203 O estudoso de Sibelius James Hepokoski considera a compacta e escrita nun único movemento Sétima Sinfonía, que Sibelius rematou en 1924, o logro sinfónico máis remarcable do compositor, "a realización consumada da súa reconsideración da forma no seu estilo tardío". Esta foi seguida en 1926 por Tapiola, un poema sinfónico no que, di Rickards, Sibelius "levou recursos orquestrais a rexións bastante novas ... Tapiola estaba trinta ou corenta anos por diante do seu tempo".Rickards, p. 171
Composición Inicios A primeira referencia á Oitava Sinfonía no diario de Sibelius data do 12 de setembro de 1926: "traballando na nova".Barnett, p. 322 Con todo, algunhas das ideas iniciais para a nova sinfonía foron establecidas case con toda seguridade antes, xa que era costume de Sibelius deixar de lado temas e motivos para empregalos en proxectos posteriores. Polo tanto, un dos bosquexos existentes para a súa Sétima Sinfonía, na que estivo ocupado entre 1923 e 1924, contén un motivo rodeado e marcado como "VIII".Barnett, p. 309 Cara ao outono de 1927 Sibelius foi quen de informar ao crítico musical do New York Times Olin Downes —un dos seus maiores admiradores— de que escribira dous movementos no papel e que compuxera o resto na súa cabeza.
A principios de 1928 Sibelius realizou unha das súas visitas regulares a Berlín, para enchouparse da vida musical da cidade e compoñer. Enviou informes do seu traballo en progreso a Aino: a sinfonía, dixo, será "marabillosa". De volta a casa en Ainoa en setembro, díxolle a súa irmá: "estou a escribir unha nova obra, que será enviada a América. Aínda precisará de tempo. Mais sairá ben". En decembro de 1928, non obstante, cando o seu editor dinamarqués Wilhelm Hansen lle preguntou como estaba a desenvolverse o traballo, Sibelius foi menos explícito; a sinfonía existía, dixo, só na súa cabeza. Dende aquela os informes de Sibelius sobre o progreso da sinfonía tornáronse equívocos, ás veces contraditorios, e difíciles de seguir.
Progreso e mentira miniatura|upright|O director de orquestra Sergei Koussevitzky, a quen Sibelius lle prometeu a estrea da Oitava Sinfonía en numerosas ocasións. Probablemente por instigación de Downes, Sibelius prometeu a estrea mundial da súa nova sinfonía a Sergei Koussevitzky e á Boston Symphony Orchestra. Durante varios anos, nunha prolongada correspondencia co director e con Downes, Sibelius vacilou e mentiu. En xaneiro de 1930 dixo que a sinfonía "non estará lista pronto e non podo dicir cando estará lista", mais en agosto dese mesmo ano díxolle a Koussevitzky que a interpretación na primavera de 1931 era posible. Nada resultou disto.Ross 2008, p. 174 No verán de 1931 Sibelius díxolle a Downes que non só estaba a Oitava Sinfonía case lista para as imprentas, senón que tamén tiña outras novas obras pendentes. Polo tanto alentado, en decembro de 1931 Koussevitzky empregou o Boston Evening Transcript para anunciar a obra para a tempada 1931–32 da orquestra. Isto levou un rápido telegrama de Sibelius, para informar de que a sinfonía non podería, despois de todo, estar lista para esa tempada.
Koussevitzky entón decidiu interpretar todas as sinfonías de Sibelius na tempada 1932-33 da Boston Symphony Orchestra, coa estrea mundial da Oitava Sinfonía como culminación. En xuño de 1932 Sibelius escribiulle a Koussevitzky suxeríndolle que a Oitava fora programada para finais de outubro. Unha semana despois retractábase: "Estou moi perturbado ao respecto. Por favor non anuncies a interpretación". Máis promesas, para decembro de 1932 e xaneiro de 1933, non levaron adiante partituras. Koussevitzky estaba agora coa esperanza perdida, a pesar de todo preguntoulle unha vez máis, no verán de 1933. Sibelius foi evasivo; non fixo ningunha promesa de entrega mais quería "volver ao asunto con posterioridade". No que se refire a Koussevitzky e á Boston Symphony, o asunto rematou aí. Sibelius chegara a acordos con outros directores; prometera a estrea europea a Basil Cameron e a Royal Philharmonic Society, e a primeira interpretación finlandesa a Georg Schnéevoigt, que asumira recentemente a dirección da Helsingin kaupunginorkesteri.Jackson and Murtomäki (eds), p. 19 Estes acordos estiveron, con todo, suxeitos á ilusoria estrea de Boston, e así naceron mortos. Posteriormente nesa década, pénsase que Eugene Ormandy, un fervente admirador de Sibelius que dirixiu a Philadelphia Orchestra dende 1936, tivo feito unha forte presión polo dereito a dirixir a estrea, se a sinfonía aparecera no seu momento.
Durante as súas dilacións con Koussevitzky, Sibelius continuou a traballar na sinfonía. En 1931 pasou novamente unha tempada en Berlín, escribindo a Aino en maio dese mesmo ano que "a sinfonía está a avanzar con pasos rápidos". O progreso interrompeuse a causa dunha enfermidade, mais cara ao final do ano Sibelius afirmou con confianza que "estou escribindo a miña oitava sinfonía e estou cheo de xuventude. Como podo explicar isto?" En maio de 1933, mentres seguía a refusar a Koussevitzky, Sibelius escribiu no seu diario que estaba profundamente inmerso na composición: "É como se volvese á casa ... Estou tomándome todo doutro xeito, máis profundamente. Un xitano dentro de min. Romántico." Posteriormente ese verán informou a un xornalista que a súa nova sinfonía estaba próxima a ser rematada: "Será o cómputo de toda a miña existencia - sesenta e oito anos. Probablemente será a miña última. Oito sinfonías e un cento de cancións. Ten que ser abondo".
Nalgún momento dese verán comezou a copia formal da sinfonía. O 4 de setembro de 1933 Paul Voigt, o copista de Sibelius durante moito tempo, enviou unha factura por facer unha copia en limpo dos primeiros movementos -23 páxinas de música-. Sibelius informoulle -a carta sobrevive- que o manuscrito completo sería de en torno de oito veces máis longo que este extracto, o que indica que a sinfonía podería ser dunha escala maior que calquera das súas sete predecesoras. Aino Sibelius recordou posteriormente outras visitas a Voigt ese outono no que Sibelius, cuxo estado de ánimo ela describiu como sombrío e taciturno, entregou novas pilas de manuscritos con música ao copista.
Limbo