thumb|250px|Los pueblos eslavos nel mapa d'Europa central y oriental a finales del sieglu X. Les tribus eslaves de sorbios, veletos, abodritas, pomeranios, ranes a partir de los tiempos antiguos poblaben los territorios occidental y oriental y particularmente los del noroeste de l'Alemaña actualS. Brather, Archäologie der westlichen Slawen: Siedlung, Wirtschaft und Gesellschaft im früh- und hochmittelalterlichen Ostmitteleuropa. De Gruyter, 2001, páx. 89-98Полабские славяне в борьбе с немцами sieglos VII—XII A. Pavinskiy. Añu 1871 pdf y tamién una parte de Baviera. Como afirmen dellos historiadores, estos, na segunda metá del sieglu VI, sustituyeron a les tribus de lombardos, rugios, luguios, veletos, y otros pueblos que poblaben estes tierres na antigüedá.Joachim Herrmann, Die Slawen in Deutschland: Geschichte und Kultur der slawischen Stämme westlich von Oder und Neißy vom 6. bis 12. Jahrhundert; ein Handbuch. Akademie-Verlag Berlin, 1985. páx. 10, 22, 23.Y. Schwarz, Deutsches Stammeskunde. Heidelberg o.J. páx. 81, 116 Sicasí, como destaquen munchos investigadores, esiste "una coincidencia sorprendente" ente los nomes de les tribus pomeranias, polabias y los nomes de los otros pueblos eslavos occidentales con unes denominaciones étniques perantigues y conocíes nestes tierres a partir del sieglu I de la nuesa dómina, mentaes nes fontes romanes. En total, conócense alredor de quince denominaciones, que coinciden con nomes antiguos y medievales de les tribus eslaves qu'habitaben estes zones.Venimanin Pavlovich Kobychev - В поисках прародины славян, М. "Наука", 1973, el capítulu "Язык Земли". Con unes cites de los trabayos distintos. Más tarde, al producise la espansión xermana, la población eslava asimilar nunos sieglos. Nel sieglu XVIII sumió l'idioma polabio. Anguaño, l'únicu pueblu non germanizado totalmente ye'l sorbio.

Traces de la formación de los topónimos eslavos

Los pueblos eslavos, que vivieron nos territorios d'Alemaña actual hasta la so xermanización, dexaron tres de sigo múltiples topónimos. Amás una parte d'estos puede tener un orixe más antiguu, xermánicu o entá más, indoeuropéu.Joachim Herrmann, Die Slawen in Deutschland: Geschichte und Kultur der slawischen Stämme westlich von Oder und Neißy vom 6. bis 12. Jahrhundert; ein Handbuch. Akademie-Verlag Berlin, 1985. páx. 22, 23. En condiciones de billingüismu una parte tuvo un calter mistu, eslavu-alemán.Marchenko N. V. Північнонімецькі топоніми слов’янського походження. Автореферат дисертація на здобуття наукового ступеня кандидата філологічних наук. — Київ, 2005 Una parte considerable de los topónimos eslavos, ta formada colos sufixos siguientes (ente paréntesis va'l sufixu n'alfabetu cirílicu):Marchenko N. V. Північнонімецькі топоніми слов’янського походження. Автореферат дисертація на здобуття наукового ступеня кандидата філологічних наук. — Київ, 2005.

-in (-ин), Berlín,Inge Bily. — Berlin: Akademie Verlag, 1996, S. 24 Schwerín, Witzín, Devín, Alt Teterín, Carpín. Xeneralmente tienen l'acentu en -in (a diferencia de los topónimos alemanes, col acentu na primera sílaba) -en (-ен) nel este d'Alemaña, que ye'l resultáu de la xermanización de los sufixos eslavos terminaos en -n- (-in, -ina, -n', -iane (-ин, -ина, -нь, -яне))Ernst Eichler, Hans Walther, Städtenamenbuch der DDR, 2 Aufl. 1988. páx. 25 -itz (-иц), Lausitz (Łožica), Chemnitz. Les terminaciones -itz/-tz, de normal, correspuenden a les eslaves -иц/-ица (-ic/-ica) o -ицы (-icy). Exemplos: Добраниц (n'alemán: Dobranitz), n'alto sorabo Dobranecy, Doberschütz, Dobrošicy -owInge Bily. — Berlin: Akademie Verlag, 1996, S. 31 (-ов), Lübow, Teterow, Güstrow, Treptow, Lütow, Golzow, Mirow, Burow. -au (-ау) nel este d'Alemaña: Lübbenau, Spandau, Torgau

Les terminaciones -au nos topónimos d'orixe eslavu, na so mayoría, son les germanizadas -ow,Inge Bily. — Berlin: Akademie Verlag, 1996, S. 49 pero non siempres ye asina. Por casu "Doberschau", del alto sorabo "Dobruša". Hai que notar que les terminaciones -au tamién son típiques de múltiples hidrónimos d'orixe alemán.W. König, dtv — Atles deutsche Sprache, стр. 131—132, ISBN 3-423-03025-9

Munches vegaes atopen formes mistes: una raíz alemana + un nome propiu eslavu. Los raigaños eslavos y alemanes: un nome propiu alemán + un sufixu eslavu (Arntitz).

Los topónimos más conocíos d'orixe eslavu

Chemnitz, n'alto sorabo Kamjenica, nomada pola denominación d'un pequeñu ríu Chemnitz, un afluente del ríu Zwickauer Mulde. La pallabra «chemnitz» vien de la «kamjenica» del idioma de los sorbios y significa «ríu cascayosu». En Chequia esa ciudá llámase Saská Kamenice esto ye «Kamjenica saxona». Lausitz, n'alto sorabo Łožica, n'español Lusacia, orixinalmente significaba «llugar buelguizu».Max Vasmer. Vasmer's Etymological Dictionary. Lusacia ye una rexón histórica d'Alemaña onde inda habita'l pueblu eslavu sorbio. En polacu llámase Łożyce y en checu Lužice. Leipzig, de la pallabra Lipsk (ver Lipetsk). Lübeck, construyida cerca de la fortaleza vagriana de LiubiceJohannes Baltzer und Friedrich Bruns. Die Bau- und Kunstdenkmäler der Freien und Hansestadt Lübeck. — Herausgegeben von der Baubehörde. Band III: Kirche zu Alt-Lübeck. Dom. Jakobikirche. Ägidienkirche. — Lübeck: Verlag von Bernhard Nöhring, 1920. — S. 1-8. — Unveränderter Nachdruck 2001: ISBN 3-89557-167-9. (en Polonia la ciudá llámase Lubeka, nos testos llatinos medievales apaez como Lvbeca). Rostock, significa un llugar d'onde l'agua arramar en distintes direiciones.Paul Kühnel: Die slavischen Ortsnamen in Meklenburg in Jahrbücher des Vereins für Mecklenburgische Geschichte und Altertumskunde. — Bd. 46 (1881). — S. 122. Ratzeburg, la población eslava de Ratibor mentar por vegada primer nos documentos del emperador alemán Enrique IV en 1062 como Racesburg. La denominación provién del nome d'un príncipe obodrita, Ratibor (la so forma embrivida n'alemán Ratse).Lexikon des Mittelalters (Una enciclopedia de la Edá Media). Ratzeburg. Ye un nome popular eslavu naquellos tiempos, inclusive nes cróniques ruses.В «Новгородской первой летописи старшего извода» lleemos lo del añu 1270: «побѣгоша къ князю на Городище тысячьскыи Ратиборъ, Гаврило Кыяниновъ и инии приятели его». Prenzlau, n'alto sorabo Prenzlawj.Exemplos de los topónimos eslavos n'Alemaña Rellacionáu con Preslav, Preslavets, Pereiaslav. Zossen — Sosny,Mapa de Lusacia y la so contorna con exemplos de nomes eslavos. Más al sur de Berlín indicada la ciudá de Zossen [Со́сны]La so lletra «s» lléese como la rusa (FONTE: Трофимович Верхнелужицко-русский словарь.: «Русский язык» — Бауцен, «Домовина», 1974. — С. 23. Brandenburg, n'eslavu, Branibor, n'español Brandemburgu. Anguaño en so sorabo llámase Braniboŕ pśi Haboło.cuadru xeneral de nomes na Wikipedia de Łožica La ciudá de Neubrandenburg, n'eslavu, tamién, llámase Novi Branibor.Un mapa del llibru 'Atles nazw geograficznych Słowiańszczyzny Zachodniej Kozierowski S. Kozierowski, 1934. Poznań: Nauka i Praca'

L'espardimientu de los topónimos eslavos n'Alemaña actual

Los topónimos eslavos espublizaos llargamente nes siguientes tierres alemanes: Baxa Saxonia, los territorios más al este de Hamburgu, tamién llamáu "Wendland". Schleswig-Holstein, la so parte oriental. Mecklemburgu-Pomerania Anterior, espardimientu xeneral de topónimos. Brandemburgu, igual como nel puntu anterior. Berlín, tien múltiples topónimos del orixe eslavu. Saxonia-Anhalt, tán per toos llaos. Saxonia, estendíos llargamente. Turinxa, estendíos llargamente. Baviera, este, centru y norte del territoriu.

El estatuo de les denominaciones eslaves en Lusacia actual

Les denominaciones eslaves nos territorios de Lusacia tienen un estatuo oficial. Como ta escritu na "Llei sobre los derechos de los serbios nel Estáu Llibre de Saxonia". La llei foi escrita simultáneamente n'alemán y n'alto sorabo. N'eslavu llámase Zakoń wo prawach Serbow w Swobodnym staćy Sakska (Sakski serbski zakoń — SSZ) z dnja 31. měrca 1999.El testu de la llei. Y en alemán, asina Gesetz über die Rechte der Suerben im Freistaat Sachsen (Sächsisches Sorbengesetz — SächsSorbG) vom 31. März 1999. El testu completu de la llei inclúi una llista de les denominaciones eslaves, señalaes nos documentos, accesible nel internet. Estos nomes, igual como los alemanes, amosar nos señales de tráficu y nos mapes.

Ver tamién Eslavos polabios Eslavos occidentales Wendos Llingües eslaves Alemaña

Referencies

Bibliografía Inge Bily. — Berlin: Akademie Verlag, 1996. ISBN 3-05-002505-0; ISBN 978-3-05-002505-6. J. Y. Schmaler. Jahrbücher für slawische Literatur, Kunst und Wissenschaft. Jahrgang 1854. — Bautzen: 1854. (PDF 28,4Mb) Marchenko N. V. Північнонімецькі топоніми слов’янського походження. Автореферат дисертація на здобуття наукового ступеня кандидата філологічних наукю — Київ, 2005. Ernst Eichler, Hans Walther, Städtenamenbuch der DDR, 2 Aufl. 1988. Ernst Eichler, Slawische Ortsnamen zwischen Saale und Neisse: ein Kompendium, Domowina Verlag, 1987. D. Berger, DULDEN, Geographische Namen in Deutschland, 1999. Joachim Herrmann und Autorenkollektiv, Die Slawen in Deutschland: Geschichte und Kultur der slawischen Stämme westlich von Oder und Neißy vom 6. bis 12. Jahrhundert; ein Handbuch. Akademie-Verlag Berlin, 1985. 530 Seiten. Reinhold Trautmann, Die Elb- und Ostseeslawischen Ortsnamen, Teil I, Akademie-Verlag Berlin, 1948.

Enllaces esternos Die Bildungsweise der deutschen Ortsnamen

Zweigstelle für niedersorbische Forschungen des Sorbischen Instituts.

Categoría:Toponimia per país Categoría:Historia d'Alemaña Categoría:Xeografía d'Alemaña Categoría:Llingües eslaves

Categoría:Wikipedia:Páxines con enllaces interllingüísticos