Roberto Marcelo Levingston Visitar el siguiente enllaz de la páxina Families Arxentines: https://www.familias-argentinas.com.ar/detalle.php?id=194366&matrimoniu=&apellíu=Levingston%20Laborda Datos personales estrayíos del árbol xenealóxicu de la Flia. Levingston Laborda (ye necesariu rexistrase pa poder aportar a los mesmos) foi un militar arxentín qu'algamó'l grau de Xeneral de Brigada, quien en xunu de 1970 foi designáu pola Xunta de Comandantes en Xefe de los trés fuercies armaes (Exércitu, Marina y Aeronáutica) como presidente d'Arxentina —l'octavu de facto— pa reemplazar a Juan Carlos Onganía, quien gobernaba'l país dende 1966, a partir del Golpe d'Estáu autodenomináu Revolución Arxentina.Roberto Marcelo Levingston: "Una dictadura nun ye una tiranía"
Carrera militar Nació nel senu d'una tradicional familia puntana, fíu de Guillermo David Levingston Sierralta y Carmen Laborda Guiñazú. Roberto Marcelo casóse en 1943 con Bety Nelly Andrés Llana, nacida en San Miguel, Buenos Aires el 4 de mayu de 1926, fía de Joaquín Andrés y Lía Edith Llana, y con quien tuvo los sos trés fíos: Roberto Antonio Levingston Andrés (1945-1967), María Cristina Levingston Andrés (n. 1946) y Alberto Marcelo Levingston Andrés (n. 1961).Xenealoxía
En rematando los sos estudios secundarios, Roberto Levingston ingresó al Colexu Militar de la Nación el 15 de febreru de 1938.Diariu ABC: "Xeneral Preste ante'l nomamientu de Levingston", páx. 36 martes 16 de xunu de 1970 Una vegada dientro de dicha academia de formación militar, Levingston optó por siguir la caña d'oficial de caballería. Finalmente egresó como subteniente de caballería a finales de 1941, siendo parte de la promoción númberu 68 del Colexu Militar de la Nación.Revista Periscopiu: "Españó'l Tiempu Políticu", 16 de xunu de 1970
Primeros años como oficial subalternu Ente los sos destinos de mayor relevancia destácase'l so pasu pol Ministeriu de Guerra dende'l 28 de xineru de 1948 hasta finales d'esi añu, cuando l'entós Teniente Primeru Roberto Levingston llogró'l so ascensu a la xerarquía de Capitán.
Dende empiezos de 1949 hasta'l 1 de marzu de 1951 el Capitán Levingston emprestó servicios na Subsecretaría de Guerra, ocupando nuevamente un cargu alministrativu. Darréu graduóse como oficial d'Estáu Mayor y realizó con ésitu'l cursu d'Oficial d'Intelixencia.
Oficial xefe El 22 de marzu de 1956, siendo Mayor, foi destináu "en comisión" a la Secretaría d'Informaciones del Estáu (SIDE) hasta finales d'esi mesmu añu, cuando foi promovíu a Teniente Coronel.
Dende'l 21 de marzu de 1957 hasta finales de 1960 foi profesor de la Escuela Cimera de Guerra. En 1957 tamién realizó un cursu cimeru de tresporte dictáu pol agregáu militar de los Estaos Xuníos n'Arxentina.
El 14 d'avientu de 1960, Levingston foi destináu a emprestar servicios dientro del Comandu del III Cuerpu d'Exércitu, díes dempués foi promovíu al rangu de Coronel.
Oficial cimeru
En 1961, el Coronel Levingston foi destináu a la Direición d'Intendencia. El 26 de setiembre de 1962 destinar al Serviciu d'Informaciones del Exércitu, ente que el 29 de xineru del añu siguiente foi puestu al mandu de la Subjefatura executiva del Estáu Mayor Xeneral del Exércitu.
El 7 de xineru de 1965 Levingston foi nomáu direutor de la Escuela Loxística Xeneral Lemos y el 25 d'ochobre de 1966 destinar a una misión non permanente como subordináu direutu del agregáu militar d'Estaos Xuníos. N'avientu d'esi mesmu añu Roberto Levingston xubió a Xeneral de Brigada.
Mientres 1967 foi destináu nuevamente al Estáu Mayor Conxuntu y desempeñóse en primer llugar como Xefe de Personal y darréu como Xefe d'Intelixencia hasta 1968.
El 11 de payares de 1968 foi unviáu a cumplir servicios nel Estáu Mayor Xeneral del Exércitu. Esti militar desconocíu pa la opinión pública foi destináu'l 1 de xineru de 1969 a desempeñase como amestáu militar na Embaxada Arxentina en Washington D.C. hasta'l 13 de xunu de 1970, cuando recibe un llamáu de la Xunta Militar solicitándo-y que se faiga cargu de la Presidencia de la Nación Arxentina.
Presidencia Añu Crecedera del PIB 1970 thumb|200px|El presidente Levingston con traxe de civil. El malestar social agraváu pola situación económica punxera en xaque al presidente de facto Teniente Xeneral Juan Carlos Onganía. Pero tres el secuestru y posterior asesinatu del Teniente Xeneral Pedro Eugenio Aramburu per parte de la guerrilla Montoneros, que tuvo llugar el 29 de mayu de 1970, el gobiernu de Onganía sufrió una gastadura terminal, yá que perdió'l sofitu de los xefes militares, siendo destituyíu'l 8 de xunu de 1970. La Xunta de Comandantes en Xefe compuesta pol Teniente Xeneral Alejandro Lanusse, el Brigadier Xeneral Carlos Rei y l'Almirante Pedro Gnavi que designó presidente al Xeneral de Brigada Roberto Marcelo Levingston pretendía que'l nuevu mandatariu de facto siguiera les polítiques socioeconómiques diagramadas polos titulares de los trés fuercies armaes. Pero'l Presidente llevó a cabu les sos propies polítiques, les mesmes consistieron en "argentinizar" el procesu de crecedera económica y aguiyar la industria per mediu d'una conseña, el "merque nacional", aplicada poles empreses estatales y préstamos a baxu costu. Con aumentos salariales, Levingston intentó atraer a les bases sociales y da-y dalgún grau d'adhesión popular al so gobiernu. Pero les sos midíes xeneraron una espiral inflacionaria, una fuga de capitales estranxeros por cuenta de les polítiques nacionalistes y un aumentu del descontentu social.
Magar Roberto Marcelo Levingston trató de llevar a cabu un acercamientu colos partíos políticos, éstos refugaron la propuesta. La Hora del Pueblu empezó a esixir una salida eleutoral y de común alcuerdu. Jorge Paladino, delegáu de Juan Domingo Perón, y Ricardo Balbín fueron los principales mentores d'esta propuesta. Na Confederación Xeneral del Trabayu (CGT), José Ignacio Rucci ye designáu Secretariu Xeneral y la central obrera empieza una serie de paros xenerales qu'afecten a la industria, el tresporte y los servicios. La fuelga llevada a cabu por trabayadores del Chocón, que tamién foi sofitada pola población y l'obispu Jaime de Nevares, desmejoró entá más la yá fráxil situación social.
El 10 de marzu de 1971 empecipióse una masiva protesta social en Córdoba tres la designación como interventor de facto del dirixente conservador Camilo Uriburu que llevaría'l nome de Viborazo. La pueblada fortalecer col paru xeneral empecipiáu pola CGT rexonal el 12 de marzu. La población llegó a tomar el control d'unes 500 mazanes de la ciudá de Córdoba. La violencia xeneralizóse depués de que fuercies de la Policía de Córdoba y de la Policía Federal enfrentárense abiertamente con estudiantes y trabayadores. Un día dempués de que la ciudá fuera asegurada poles fuercies policiales, el interventor Camilo Uriburu arrenunció.
Levingston propónse siguir colos sos planes al llargu plazu, pero la Xunta de Comandantes píde-y l'arrenunciu'l 23 de marzu de 1971. Foi asocedíu pol Teniente Xeneral Alejandro Agustín Lanusse.Poder Militar y Sociedá Política na Arxentina II - 1943-1973 Editorial Emece, I.S.B.N : 9500401193, 1998
Mientres el so gobiernu designó a Margarita Argúas miembru de la Corte Suprema de Xusticia de la Nación Arxentina, la primer muyer n'integrar el máximu tribunal n'América.
El periodista Roberto Di Chiara ufiertó una reseña de lo que foi, según el so paecer, la presidencia del Xeneral de Brigada Roberto Levingston:
Llonxevidá Magar exerció'l cargu de facto, Roberto Marcelo Levingston ye'l xefe d'estáu arxentín que más tiempu sobrevivió al términu del so gobiernu (44 años, 2 meses y 22 díes), superando al momentu del so fallecimientu a María Estela Martínez de Perón (n. 1931).
Fallecimientu
Levingston finó'l 18 de xunu de 2015 nel Hospital Militar Central del barriu de Palermo, Ciudá de Buenos Aires a los 95 años d'edá, en permaneciendo delles selmanes internáu. Los sos restos fueron soterraos a les 10 de la mañana del mesmu día nel panteón militar del campusantu de Chacarita.Obituarios
Gabinete
35px|border|Estandarte PresidencialMinisterios de la Presidencia de Roberto Marcelo Levingston TitularPeriodu Ministeriu del Interior Eduardo Mac LoughlinArturo Cordón Aguirre 18 de xunu de 1970 – 13 d'ochobre de 197015 d'ochobre de 1970 – 23 de marzu de 1971 Ministeriu de Rellaciones Esteriores y Cultu Luis María de Pablo Pardo 18 de xunu de 1970 – 23 de marzu de 1971 Ministeriu d'Economía y Trabayu Carlos Moyano LlerenaAldo Ferrer 18 de xunu de 1970 – 15 d'ochobre de 197026 d'ochobre de 1970 – 23 de marzu de 1971 Ministeriu d'Educación José Luis Cantini 18 de xunu de 1970 – 23 de marzu de 1971 Ministeriu de Trabayu y Seguridá Social Juan Alejandro Luco 18 de xunu de 1970 – 23 de marzu de 1971 Ministeriu de Bienestar Social Francisco ManriqueAmadeo Frúgoli 18 de xunu de 1970 – 9 de febreru de 197110 de febreru de 1971 – 23 de marzu de 1971 Ministeriu de Defensa Nacional José R. Cáceres Monié 18 de xunu de 1970 – 23 de marzu de 1971 Ministeriu de Xusticia Jaime Perriaux 18 de xunu de 1970 – 23 de marzu de 1971 Ministerio d'Obres y Servicios Públicos Aldo FerrerOscar Colombo 18 de xunu de 1970 – 26 d'ochobre de 197026 d'ochobre de 1970 – 23 de marzu de 1971Boletín Oficial
Ver tamién Golpes d'estáu n'Arxentina Revolución Arxentina Puebladas n'Arxentina ente 1969 y 1972
Referencies
Enllaces esternos
, reportaxe publicáu nel diariu La Nación, 14-08-2005.
Categoría:Militares d'Arxentina Categoría:Presidentes d'Arxentina Categoría:Dictadores d'Arxentina