Carlos Enrique José Pellegrini foi un abogáu, retratista, periodista, traductor públicu y políticu arxentín que se desempeñó na Llexislatura Nacional y el Ministeriu de Guerra y Marina y foi eleutu vicepresidente d'Arxentina nel añu 1890. Foi'l décimu primer Presidente de la Nación Arxentina por ser el vicepresidente n'exerciciu en 1890, cuando asumió la presidencia del país de resultes del arrenunciu de Miguel Juárez Celman tres los socesos conocíos como Revolución del Parque, hasta completar el mandatu en 1892.
Como presidente Pellegrini tuvo qu'enfrentase a una fonda crisis económica metanes un caos reinante, productu de los españíos revolucionarios. Mientres la so xestión de ventiséis meses sacó al país d'una grave crisis, fundamentalmente económica, al saniar les finances y fundar el Bancu de la Nación Arxentina. Tales midíes dieron llugar a una economía bien próspera nos años darréu posteriores, y por tal motivu foi conocíu como "el pilotu de nubes".«Biografía de Carlos Pellegrini» Biografo. Info. Consultáu'l 22 de mayu de 2011.
Mientres el so xestión esanicióse la censura y l'estáu de sitiu que rexía dende'l gobiernu de Juárez Celman. Foi unu de los primeros políticos que sostuvo una postura industrial pa l'Arxentina, nuna dómina en que'l negociu del país yera puramente la esportación de materies primes y la importación de productos manufacturados. Tamién foi unu de los primeros partidarios polos derechos civiles de les muyeres n'Arxentina, solicitando que se-yos reconociera'l derechu a votu políticu.
Foi l'home de mayor enfotu que tenía Julio Argentino Roca, y dambos trazaron el destín de la llamada Xeneración del 80. Sicasí esa fuerte unión rompióse cuando Pellegrini alloñar de Roca hacia 1901, pa reclamar una reforma eleutoral llibre.
Biografía Carlos Enrique José Pellegrini nació na Ciudá de Buenos Aires el 11 d'ochobre de 1846, mientres la dómina rosista, yera fíu de la inglesa María Bevans y del inxenieru saboyanu (d'ascendencia francesa ya italiana) Carlos Enrique Pellegrini, natural de Chambery (Saboya, Reinu de Cerdeña).
L'inxenieru Carlos Enrique Pellegrini aportara al país dende Italia en 1828, siendo contratáu pol presidente Bernardino Rivadavia, pa la construcción del puertu de Buenos Aires.«Carlos Pellegrini, el 'suizu' que gobernó Arxentina » Swissinfo. Consultáu'l 20 de mayu de 2011.«Personalità» (n'italianu). Comune di Croglio. Consultáu'l 21 de mayu de 2011.Felipe Pigna. «Carlos Pellegrini » L'Historiador. Consultáu'l 22 de mayu de 2011. Al llegar al país el proyeutu quedó suspendíu'l cambéu de gobiernu, ensin posibilidaes d'ocupase nel so oficiu, el padre de Pellegrini empezó trabayando yá n'Arxentina como retratista, y llueu se convirtió nel pintor más solicitando pola sociedá de Buenos Aires. Siempres caltuvo un gran interés polos alderiques políticos y sociales que se producíen nel continente européu, destacar que na so biblioteca privada esistíen gran númberos de revistes britániques especializaes na tema, tales como The Edinburgh Review, The Quarterly Review y The Westminster Review. Pel llau maternu, María Bevans yera fía del inxenieru británicu Santiago Bevans que tamién aportara al Ríu de la Plata en circunstancies similares a les del so futuru xenru. María yera sobrina del políticu lliberal inglés John Bright, cofundador de la Lliga de Mánchester y estrechu collaborador de William Gladstone. Estes carauterístiques de la familia Pellegrini terminaron per allugar los nun llugar central de la vida social de la ciudá de Buenos Aires.
El so padre foi'l primeru que lo empecipio nes primeres lletres nuna pequeña estancia propiedá de la familia en Cañuelas. Una tía materna impartiólu a temprana edá clases d'inglés, idioma que Carlos aprendió apoderándolo a la perfeición, y que remanaría con fluidez mientres tola so vida. A la edá d'ocho años ingresó a la escuela d'Ana Bevans, la so tía. Ye posible que la temprana enseñanza del idioma anglosaxón fuera motivu d'una llixera buelga na so pronunciación, y dellí provenga'l llamatu de el gringo, como lo llamaben los sos compañeros del Colexu Nacional de Buenos Aires. D'esti centru d'educación egresó nel añu 1862.
Ingresó a la Facultá de Derechu de Buenos Aires en 1863, pero dos años dempués abandonó la cursada pa incorporase al exércitu y combatir na Guerra del Paraguay, ellí foi alférez d'artillería, y algamó el rangu d'Oficial. Pellegrini tuvo una destacada actuación na batalla de Tuyutí, como tamién n'otros combates, sicasí cayó enfermu y tuvo d'abandonar definitivamente l'exércitu.«Carlos Pellegrini» CPEL. Consultáu'l 9 de xunetu de 2011. Depués de curase tornó a Buenos Aires, terminó los sos estudios de derechu en 1869 y entró nel apocayá fundáu diariu La Prensa. Col so títulu universitariu empezó trabayando pal Estáu como Subsecretariu del Ministeriu de Facienda, del constituyente Benjamín Gorostiaga, mientres el gobiernu de Domingo F. Sarmiento,«Les facetes de Carlos Pellegrini» Nueva Mayoría. Consultáu'l 2 de xunu de 2011. y mientres los últimos trés años del gobiernu d'esti postreru produció una llucha ente los autonomistes y los nacionalistes, Pellegrini afiliar al Partíu Autonomista lideráu por Adolfo Alsina. Foi candidatu a diputáu nes eleiciones de 1870 y 1871, pero foi vencíu polos nacionalistes comandados por Bartolomé Mitre. Recién col trunfu de Alsina, y gracies a la eleición del gobernador Mariano Acosta pola provincia de Buenos Aires, Pellegrini llogró la so primer llexislatura. Trátase del más nuevu ente los diputaos provinciales, con solu ventiséis años, y el so primer discursu foi sobre la conversión del papel moneda, siempres participó de too alderique al respective de cuestiones monetaries y económiques. Na so tesis de grau El derechu eleutoral criticó'l sistema vixente naquella dómina, proponiendo una gran campaña d'educación cívica. Una curtia cita:
Foi candidatu autonomista mientres les eleiciones de 1874, onde nun hubo llibertá de sufraxu y solo podíen votar una minoría de ciudadanos adictos al gobiernu. La llucha del comité autonomista d'Adolfo Alsina y Leandro Alem contra'l 'nacional' de Mitre y Eduardo Costa, tuvo los sos momentos de tensión, en gran parte de resultes del fraude y la violencia que reinaron mientres los comicios. El gobiernu de Sarmiento terminó aceptando'l trunfu "más escandalosu y sangrientu" que rexistraba la hestoria eleutoral hasta esi momentu. Esti fraude eleutoral sirviría como antecedente pa la revolución de 1874. Magar la revuelta foi encalorada, la mesma produció consecuencies similares a la de 1852, siguiendo cola astención y combalechadura de los lliberales nacionalistes. Alsina, gobernador de Buenos Aires nesi entós apostóse con Mitre la socesión presidencial, y al nun llograr el so concursu arrenunció a la so candidatura y sofitu sicasí la de Nicolás Avellaneda, Pellegrini sofitó tamién la candidatura d'Avellaneda. Mientres les eleiciones mistes de 1878 Pellegrini foi reelecto diputáu nacional. Tres la muerte de Alsina, el Partíu Autonomista quedó desnortiáu y estremóse en dos corrientes, per un sitiu una qu'encarna'l localismu de Tejedor, ente que la otra tiende a venceyase coles provincies pa crear un partíu nacional. Pellegrini defendió la doctrina federal oponiéndose al abusu de les intervenciones nacionales. Mientres l'enfrentamientu ente los de Buenos Aires y los provincianos, Pellegrini sofitó viviegamente la cruzada nacional que conducía'l mozu xeneral Julio Argentino Roca, quién cuntaba col sofitu de gran parte del interior del país, alloñar del idealismu de Buenos Aires de Tejedor. Dende equí data l'amistá ente Pellegrini y Roca, el xeneral tomaría conseyos del doctor pa dalgunos de los sos más importantes documentos que produció mientres aquella llucha política. Tamién foi productu del so venceyu con Roca, que'l xeneral terminó abandonando por completu les idees localistes de Tejedor. Esta unión foi l'epicentru de l'actividá política mientres siquier venti años, pocos asuntos institucionales, económicos o políticos resolver ensin el concursu de Roca y Pellegrini. Refiriéndose a Pellegrini, Roca dicía: "Atopo (na Capital) con un gran partíu... provincianu, crudu y netu, asocediendo y recoyendo l'esvalixáu partíu de Alsina".
Pellegrini foi unu de los primeros partidarios polos derechos civiles de les muyeres n'Arxentina, solicitando que se-yos reconociera'l derechu a votu políticu. Ye posible qu'estes idees viniéren-y por tradición familiar, yá que la so tía güela Priscila Bright, esposa de Lord Provost, foi una de les impulsoras del votu femenín n'Inglaterra.
En 1871, añu luctuoso en Buenos Aires pos miles de persones morrieron víctimes de la fiebre mariello, Pellegrini casóse con Carolina Ignacia Lago García, unión que nun tuvo fíos. Nesi añu produció'l so acercamientu a la política al traviés del Partíu Autonomista de Alsina, cuando se presentó nes eleiciones llexislatives de 1871 y 1872, anque perdió en dambes. Finalmente en 1873 foi electu diputáu pola provincia de Buenos Aires.
Diputáu (1873-1877) Dichu enantes, en 1873 foi escoyíu diputáu nacional, y en 1878 el gobernador Carlos Casares nomar ministru de Gobiernu de la provincia de Buenos Aires. El so llabor como diputáu mientres seis años carauterizar pola so gran capacidá oratoria y claridá nos sos conceutos rellataos. El so compañeru llexislador, José Manuel Estrada anque yera opositor, espresó les cualidaes nel discursu que tenía Pellegrini, cuando dixo: "Si usté nun m'entiende, pidiré-y al diputáu Pellegrini que lo esclarie como él solo sabe faelo".
Mientres los sos años como diputáu adoptó una posición a favor de la enseñanza llibre, teniendo como exemplu (al igual que Domingo Faustino Sarmiento) al modelu educativu d'Estaos Xuníos. Mientres el bancia ente'l lliberalismu o'l proteicionismu (alredor del añu 1875), Pellegrini amosóse partidariu de la implementación por parte del Estáu nacional en polítiques pa la proteición de la industria nacional, amás de ser unu de los principales actores na fundación del Club Industrial.
Nel siguiente fragmentu d'un discursu parllamentariu de Pellegrini puede apreciase el so enclín a la industrialización:
Ministru de Guerra y Marina (1879-1886) thumb|200px|Carlos Pellegrini (primero) con Julio A. Roca (terceru), semeya circa de 1880. El 9 d'ochobre de 1879 el presidente Nicolás Avellaneda nomó a Carlos Pellegrini ministru de Guerra y Marina en reemplazu de Julio Argentino Roca (cargu que desempeñó tamién mientres el gobiernu del mesma Roca hasta'l 12 d'ochobre de 1886). Naquel cargu tuvo qu'enfrentar la rebelión de Carlos Tejedor de 1880, gobernador de Buenos Aires d'aquel momentu: él negábase a aceptar la Llei de Federalización, que quitába-y a la provincia de Buenos Aires el territoriu de la Capital Federal. Fízose cargu d'eslleir esa rebelión, esti episodiu diolu más relevancia a Pellegrini dientro de la política arxentina.
Mientres el so ministeriu de Guerra ayudó a crear un organismu despolitizado, que sirviera namái pa defender al gobiernu y al orde, ensin conspirar contra'l mesmu, que respetara y defendiera a los organismos constituyíos.
Trabayando pa la Escuela Naval creó los cuerpos de: Artillería Naval, de Práuticos y de Maquinistes de l'Armada. Amás construyó una fábrica de pólvora en Luján. Impunxo'l reglamentu de la Escuela Naval y el código de señales marítimes.«Biografía de Carlos Pellegrini » Fundación Pellegrini. Consultáu'l 26 de mayu de 2011.
Senador (1881-1886) En 1881 foi escoyíu Senador Nacional pola provincia de Buenos Aires, esti cargu desempeñar hasta'l 12 d'ochobre de 1886. Nel so periodu como Senador llogró que se votara nel Congresu una aprobación pa retomar la construcción del puertu de Buenos Aires, qu'había quedáu inconclusa dende la presidencia de Bernardino Rivadavia. Adoptó'l vieyu proyeutu d'Eduardo Maderu, y por aciu financiamientu y con téunicos británicos, pudo terminase el puertu nueve años dempués (cuando ocupaba la vicepresidencia).