miniatura|250px|Términu municipal de Calzada de Calatrava al respective de la provincia de Ciudá Real. Calzada de Calatrava ye un conceyu español de la provincia de Ciudá Real, na comunidá autónoma de Castiella-La Mancha, asitiáu al sur de la capital provincial.
Xeografía Calzada de Calatrava, manchegu-calatravo por excelencia, queda entendíu dientro de la contorna natural del Campu de Calatrava, alcontrada na zona sur de la provincia de Ciudá Real. Cuenta colos anexos d'El Mirones y Huertezuelas. La estensión ye de más de 42.000 hectárees. Destaca nel so mediu físicu la gran variabilidá paisaxística que toma dende la llanura na que s'alluga hasta les altitúes de Sierra Morena. Dende'l so orixe, siempres foi creciendo en direición de noroeste a sureste.
Entendida ente dos cuenques hidrográfiques, ta arredolada polos regueros del Xuncal, regueru Peñuelas y el regueru Mora xuntándose estos dos últimos al sureste nel llamáu regueru Sequillo, virtiendo ésti les sos agües al ríu Jabalón; pela so parte sur pasa'l ríu Fresnedas qu'arrama a la cuenca del Guadalquivir. Destaca pola so guapura nos sos medios como'l monte públicu la Talaya (volcán), el Paraxa Natural Focete del Fresneda, Paraxa Xunta de los ríos (atópase dientro de la "Rede d'Árees Protexíes de Castiella-La Mancha" y declaráu nel añu 2002 como "Microreserva"), la Llaguna de Canito, La Parrilla, etc.
Habiten la zona numberoses especies vexetales y animales.
Llocalidaes estremeres Norte: Granátula de Calatrava Oeste: Aldea del Rey y Villanueva de San Carlos 75px Este: Viso del Marqués Sur: San Lorenzo de Calatrava
Historia Ente'l Sacru Conventu de Calatrava la Nueva y el Castiellu de Salvatierra había población y pal so defensa tenía dos castiellos, poro, puede asegurase que se fundó nes trés primeres decenes del sieglu XIII, colo cual, Calzada de Calatrava creció a la solombra y amparu como soporte loxísticu del Castiellu de Calatrava la Nueva y de la Orde de Calatrava colos sos caballeros, flaires y soldaos. La Orde de Calatrava vixiló y mandó en toa esta zona hasta'l tiempu de los Reis Católicos, les tierres siguieron siendo de la so propiedá según bien de prebendas, sicasí caltiénense numberosos xacimientos arqueolóxicos que constaten la presencia humana nesta zona yá dende'l Paleolíticu Inferior. Magar que nun se realizaron escavaciones científiques, en diverses prospecciones de superficie topáronse dellos nucleos poliédricos na paraxa conocida como L'Álamu, según tamién s'han documentáu raedera y lascas no que se conoz como Casa Cai, asitiaos al norte y nordés respeutivamente.
L'Álamu, asitiáu nuna paraxa elevada cerca del regueru de la Vega de Castellanos antes de llegar al molín de la Parra sobre'l ríu Jabalón, ye'l xacimientu más importante que toma dende'l Neolíticu a la Edá del Bronce. Nél atopen ciertos paralelismos con dellos xacimientos cercanos n'Aldea del Rey, nel que sobresalen, ente otros materiales, hachos apolazaos y piedres de molín.
Tamién pertenecen a esti periodu los restos atopaos na zona de los Güedos (piedra apolazada), según los topaos en El Prau (al norte), Pozo Felipe (al este), y l'hachu neolíticu atopada en Cabeza del Encinar (al sur).
Mientres la Primer Guerra Carlista, la espedición carlista al mandu de Basilio García que saliera de Navarra'l 29 d'avientu de 1837, afarando tierres de dambes Castillas, presentóse'l 25 de febreru de 1838 en Calzada al mandu de unos 5.000 homes. Los defensores lliberales, tanto de Calzada como de llocalidaes estremeres que buscaren equí abellugu, zarrar na ilesia parroquial Santa Maria Nuesa Señora del Valle, a extramuros de la villa coles sos muyeres y neños. Los carlistes cola so artillería baltaron les puertes, introducieron fexes de lleña y otres maderes a les que prendieron fueu. Los zarraos nun aceptaron rindise y la bóveda acabó derrumbar, produciendo esti fechu la muerte a 110 homes, 25 muyeres y 29 neños. La cortil de la ilesia foi emplegáu darréu como campusantu, depués como cuartel de la Guardia Civil y anguaño ye un parque onde entá pueden reparase dellos bloques de piedra de l'antigua ilesia.Asensio Rubio, Manuela. El carlismu na provincia de Ciudá Real, Ciudá Real, 1987, ISBN 84-505-5082-3, páxs. 75-85.
El 22 de xineru de 1895 la reina rexente María Cristina d'Habsburgu en nome del so fíu, el rei D. Alfonsu XIII concede'l títulu de ciudá a l'hasta entós villa de La Calzada.
Nel añu 2010, por cuenta de les Xornaes Mundiales de la Mocedá, la cruz ya iconu del Papa visitó esta llocalidá.
El Castiellu de Salvatierra y el Sacru-Conventu de Calatrava - La Nueva, constitúin el refente visual y paisaxísticu más importante, ye'l so telón de fondu, pos ye lo primero que ven a l'amanecida y lo último que contemplen hasta qu'anuecha.
Demografía El censu de Calzada de Calatrava ye de 4.122 habitantes (INE 2015).
Patrimoniu
Monumentos eclesiásticos Parroquia Nuesa Señora de l'Asunción: De principios del sieglu XVII, na so fundación yera la ermita de La nuesa Señora de los Remedios, convertida en parroquia debíu a la quema producida na Primer Guerra Carlista de la ilesia parroquial Nuesa Señora Santa María del Valle, conserva de la so fundación el cruceru, el restu del edificiu ye ampliación en 1926. Tien una reproducción barroca con estilu xesuita y que'l so valor históricu-artísticu que meyor conserva atopar nel presbiteriu, son 7 cuadros procedentes d'un retablu de la 2ª metá del sieglu XVI, obres del toledanu Juan Correa de Vivar. Tán realizaes n'oleu sobre tabla con magníficos marcos tallaos y representen la vida de Cristu: L'anunciación (ovaláu), Visitación (ovaláu), Presentación de Jesús nel Templu, Jesús ente los doctores, Camín del Calvariu, La Piedá, Entierru de Cristu. Preside'l so altar la patrona Nuesa Señora de los Remedios. Na capiya del sagrariu atopa l'últimu retablu d'unu de los oratorios que tuvo'l Castiellu de Calatrava La Nueva; nella tamién se caltién un cuadru devocional de la Virxe de mediaos del sieglu XVII y tan solo caltiénense trés na provincia de Ciudá Real.
Ermita del Salvador del Mundu: Demoninada tamién del Calvariu, ta asitiada a extramuros. Apaez citada documentalmente yá en 1463, ye amburada nel añu 1657 reconstruyéndose a partir del añu 1780. Ye de planta de cruz llatina y cruceru abiertu por cúpula de planta cuadrada. Tien murios de mampostería con verdugadas y pilastres de lladriyu. La so fachada ye espodada, con portada de piedra con pilastres y moldures renacentistes, remata'l conxuntu una amplia espadaña con campana. Nes pechinas, incritas nun medallón, apaecen los símbolos de los cuatro órdenes militares españoles: Orde d'Alcántara, Orde de Calatrava, Orde de Montesa y Orde de Santiago. Conserva nel so interior una tabla ovalada representando la Oración nel güertu del pintor Juan Correa de Vivar pintada ente 1550 y 1557. El so retablu ye talláu pol sevillanu Manuel Guzmán Bejarano. Ye la sede del patrón de la llocalidá.
Ermita de San Sebastián: Teniendo datos de la so esistencia yá nel sieglu XVI. Ye una nave de 21 de llongura por 5,40 d'anchu, suelu de baldosines y parés d'argamasa y piedra, con sacristía de 5 por 3,21, destacando solo la tosca portada de piedra que s'abrir na fachada sur de la ermita, d'estilu góticu, según les ventanes que caltuvieron la so forma apuntada. Ta asitiada na plaza de San Sebastián. Foi usada pa soterrar parte de los cadabres de la epidemia de 1804. Alluga nel so interior cuatro imáxenes bien antigües que se salvaron de la Guerra Civil española, la titular de San Sebastián, Santa Bárbara (que moró mientres sieglos na ermita La nuesa Señora de los Remedios), San Isidro Llabrador y San Antón xunto cola imaxe de Santa Xema.
Ermita de la Santísima Trinidá: Debió eregirse a empiezos o mediaos del sieglu XVII. Tuvo rexentada y asistida polos padres Trinitarios, que dependíen del conventu de la Santísima Trinidá de Membrilla, de que la so guarda na villa hai constancia en 1637. Mientres el sieglu XIX sumir nel olvidu quedando n'estáu ruinosu. Don Santiago Julio Maldonado y Maldonado-Cisneros, mandó nel so testamentu reedificar dicha ermita, transladando los restos mortales del testáu, los sos difuntos padres, de la so esposa y demás socesores nel patronatu, tamién mandó a construyir un edificiu amiesto a la ermita, que'l so edificiu destinar pa hospital de los probes. Tres la destrucción de la ermita en xunetu de 1936, ésta foi reconstruyida por orde de don Santiago Maldonado Ladrón de Guevara, siendo inaugurada y bendicida la capiya y la casa sacerdotal el 7 de xineru de 1962. Dempués d'esta reconstrucción la ornamentación interior sufrió dellos cambeos. Na actualidá tien nel so altar mayor la imaxe del Santísimu Cristu del Perdón colos escudos nobiliarios a entrambos llaos de la familia Maldonado, na paré izquierda tres hornacina, na parte inferior de dicha paré una llábana cola inscripción de los restos del so restaurador y a los pies de la escalera del altar una llábana cola inscripción de los restos mortales de los padres del benefactor de la ermita. Anguaño ye casar Hermandá de la Hermandá de San Cristóbal. Ermita de San Isidro: El 15 de mayu de 1890, festividá de l'Ascensión de Xesucristu a les 9 de la mañana, foi conseñada la bendición de la ermita pol párrocu D. Francisco Solís y Gutiérrez, celebrándose una solemne misa. Edificada nel sitiu llamáu "Cruz del Humilladero", por cuenta del vecín y natural de Calzada, D. Lleón de Lleón y García. Ye una nave de 9 por 5 metros con un altor de 4,5 metros, con parés d'argamasa, piedres y lladriyos y suelu de baldoses, a extramuros de Calzada. Anguaño amás de la imaxe titular de la mesma, tamién s'atopa la imaxe reconstruyida tres la Guerra Civil española de La nuesa Señora del Valverde. Na "Cruz del Humilladero" esistía un Vía Crucis formáu por cruces a lo llargo del camín hasta llegar a dicha cruz.
Ermita Nuesa Señora de la Soledá: La ermita de La nuesa Señora de la Soledá construyir a extramuros de la ciudá a principios del sieglu XVII. Cola llegada de los padres capuchinos, foi ampliada, añader dos capielles y abriendo dos puertes pa comodidá de los fieles. Anguaño asítiase dientro del Patiu de San Francisco. El so retablu principal, ye obra de los hermanos Mossi, perteneciendo enantes a la parroquia La nuesa Señora de l'Asunción. Ye casar Hermandá de la Hermandá La nuesa Señora de la Soledá o Vera Cruz.
Conventu de Padres Capuchinos: El 26 d'agostu de 1719, Beatriz Carrillo dexó nel so testamentu que de los sos bienes fundárase un conventu de Relixosos Capuchinos, dando cultu a San Franciscu d'Asís. Dichu conventu construyó sobre la ermita La nuesa Señora de la Soledá. El 22 de mayu de 1729 púnxose la primer piedra del conventu de Calzada, dedicáu a San Luis, obispu de Tolosa, l'actu facer cola mayor solemnidá, y foi encargáu d'efectuar la ceremonia del allugamientu y de tolo demás que n'actos asemeyaos acostúmese'l Señor Don Juan Quijano, Prior del Sacru Conventu de Calatrava La Nueva. El 13 de mayu de 1843 foi vendíu en plena desamortización, incluyendo una biblioteca con 998 llibros y 8 pintures, adquiríu por José Muñoz, natural y vecín de Calzada. Caltién el salón de la V.O.T. onde s'atopaba la biblioteca. Anguaño, ye'l Patiu de San Francisco, siendo llugar d'alcuentru na Selmana Santa Calzadeña, realizando ellí gran parte de los sos actos.
Arquiteutura civil Castiellu de Salvatierra: El castiellu de Salvatierra ye una fortaleza d'orixe musulmán asitiáu frente al vecín Sacru Castiellu-Conventu de Calatrava La Nueva. Cerca d'él pasa una de les más importantes víes naturales que crucien Sierra Morena y xunen la Pandu Central cola depresión del Guadalquivir. Los sos descarnaos murios, de figura inconfundible, aguantar al pasu del tiempu como testigos evocadores de fazañes llexendaries tiñíes de guerra, oración y esperanza. Ta declaráu Bien d'Interés Cultural, protexíu pola Declaración xenérica del Decretu de 22 d'abril de 1949, y la llei 16/1985 sobre'l Patrimoniu Históricu Español.