thumb|200px|right|Bandera negra que representa'l anarquismu y la bandera colorada que representa'l movimientu obreru y el socialismu. L'anarcocomunismu (tamién conocíu como anarquismu comunista o comunismu llibertariu) ye un enclín filosófico y económico dientro del anarquismu. Promueve l'asociación voluntaria y igualitaria ensin Estáu, al traviés de la propiedá comuñal o comunización de los bienes y servicios. Estos seríen distribuyíos a cada persona per mediu d'una economía xestionada pola comunidá, esto ye, el comunismu entendíu como comunidá de bienes.
Teoría L'anarcocomunismu enfatiza la esperiencia coleutiva como distinta ya importante na busca de la llibertá individual. L'anarcocomunismu, en contraste cola base filosófica anarquista basada nel individuu, amplifica'l sentíu de la esperiencia coleutivista percima de la individualista.
Asociación voluntaria L'anarcocomunismu enfatiza qu'amás de l'abolición del Estáu ye necesaria amás l'abolición de les clases qu'apaecen de la desigual xeneración de requierza. Coles mesmes propón l'abolición de la propiedá privada y el dineru. Cada individuu y grupu seria llibre de contribuyir a la producción y satisfaer les sos necesidaes basaes nes sos propies eleiciones. Los sistemes de producción y distribución seríen remanaos polos participantes nél.
L'abolición del trabayu asalariáu ye central pal anarcocomunismu. Cola distribución de la requierza basada na determinación de les necesidaes poles mesmes persones, según esta teoría, la xente sería más llibre d'entrar en cualquier actividá qu'ellos s'atopen más realizaos y el trabayu seria distribuyíu más equitativamente y acordies coles capacidaes individuales.
Refugu del valor-trabayu, del dineru y del salariu Los anarcocomunistes argumenten que nun hai nenguna forma definitivamente válida -o qu'hai pocu espaciu- pa midir el valor de la contribución económica d'una persona, por cuenta de que tola requierza ye un productu coleutivu de les xeneraciones actual y precedente. Por casu, unu nun puede midir el valor de la contribución económica diaria d'un trabayador nuna fábrica ensin tener en cuenta factores como'l tresporte, la comida, l'agua, la vivienda, el descansu, la eficiencia de les máquines, l'estáu emocional, etc. que tamién inflúin sobre la producción. Asina, p'asignar un valor numbéricu a dicha producción, tendríen de tenese en cuenta una inmensa cantidá de factores esternos -particularmente el trabayu pasáu y presente del restu de trabayadores, según les téuniques y ferramientes creaes nel pasáu que faen posible realizar el trabayu presente y futuru. Nesti sentíu, l'anarcocomunismu tiende a refugar la teoría del valor-trabayu orixinal del lliberalismu clásicu (anque foi refugada darréu en pos de la teoría del valor suxetivu) y defendida anguaño en gran cantidá de corrientes socialismu y marxismu.
Los anarcocomunistes argumenten que cualquier sistema económicu basáu nel trabayu asalariáu y la propiedá privada requier un aparatu coercitivo pa faer efectivu'l derechu de propiedá, y pa caltener rellaciones desiguales qu'apaecen frutu de les diferencies salariales y/o de la posesión de propiedá. Amás, argumenten que la economía de mercáu y el sistema de precios estremen al trabayu en clases y asignen valores numbéricos al trabayu de los individuos -lo cual ye, al so criteriu, una forma sesgada ya inexacta de midir el valor de la contribución económica- ya intenten regular la producción, el consumu y la distribución. Ellos argumenten que'l dineru acuta la capacidá individual de consumir los productos del trabayu por aciu l'establecimientu de precios y salarios. Los anarcocomunistes señalen al dineru como fundamentalmente cuantitativu na so naturaleza, anulando lo cualitativo de los recursos y les necesidaes. Ellos piensen que la producción tamién tien d'encetase dende un puntu de vista cualitativu, y que'l consumu y la distribución tien de ser determinaos per cada individuu, ensin asignar nengún valor numbéricu al trabayu, bienes y servicios producíos por otros.
Coles mesmes, suelse ver a los mercaos y a la producción empobinada pola ganancia individual como desbalidora de recursos y de trabayu. En llugar de los mercaos, la mayoría d'anarcocomunistes sofiten un sistema ensin moneda basáu nuna economía comunal onde los bienes y servicios son producíos polos trabayadores de forma autogestionada y distribuyíos en tiendes comuñales, onde tolos miembros de la comunidá (incluyíos los mesmos trabayadores) tengan la posibilidá de consumir según les sos necesidaes y deseos.
Derechu al usu, individuu y propiedá de la comunidá L'anarcocomunismu, como ideoloxía coleutivista y socialista antiestatal, comparte delles posiciones col anarcocolectivismu pero tien delles diferencies. L'anarquismu coleutivista propón la propiedá coleutiva en manes d'asociaciones pero con ganancia individual de los sos miembros, pero'l anarcocomunismu niega dafechu'l conceutu de propiedá grupal o individual y namái acepta'l conceutu d'usu, acutando la propiedá namái pa la comunidá. Los anarcocomunistes piensen que los bienes de capital nun tienen de ser bienes privaos de nenguna persona o grupu, namái de la comunidá, y asina-y los puede dexar llibres pa ser usaos polos individuos miembros de comunidá pa los fines y necesidaes qu'ellos deseyen. D'esto sostiense que, en cuenta de qu'un bien de capital seya daqué pa la venta o la renta, ten de ser llibremente usáu ensin qu'importe l'empléu o'l estatus financieru qu'unu tenga.
L'individuu sería llibre de crear daqué y retenelo en cuantes que la comunidá considere que nun ye un elementu crucial de producción pa la comunidá o'l públicu polo xeneral, esto ye que nun tien que ver cola voluntá o'l deséu d'otros. Agora, que si la comunidá envalora que dalguna cosa ta envolubrada na producción pa la sociedá, estes podríen ser consideraes como coses susceptibles d'usu social que tienen de ser puestes en rindición de cuentes pa los que trabayen nella según pa los consumidores. Asina'l anarcocomunismu puede ser consideráu como un compromisu comuñal ente l'usu coleutivu y l'individual.
Na actualidá esisten quien venceyen del movimientu del software llibre, del copyleft, y del GNU como tipos d'economía del regalu -trabayu y comunidá de bienes en voluntariáu- que de la mesma podría tener delles semeyances, en teoría, a la economía planiada participativa que propón l'anarcocomunismu."At the end of the twentieth century, anarcho-communism is no longer confined to avant-garde intellectuals. What was once revolutionary has now become banal." "For most people, the gift economy is simply the best method of collaborating together in cyberspace. Within the mixed economy of the Net, anarcho-communism has become an everyday reality."
Historia del anarcocomunismu
Precedentes Corrientes precursores del anarcocomunismu apaecieron yá mientres la "Revolución inglesa" y la "Revolución francesa" del sieglu XVIII. Gerrard Winstanley, quien foi parte del movimientu radical de los Diggers n'Inglaterra, escribió nel so panfletu de 1649, "The New Law of Righteousness" (La nueva llei de la xusticia), que "nun tendría d'haber nada que se merque o vienda, tampoco feries nin mercaos, sinón tola tierra tendría de ser una ayalga pa tolos homes", y "nun tendría d'esistir un Señor sobre los otros, sinón más bien cada unu va ser un Señor pa sí mesmu".Robert Graham, Anarchism - A Documentary History of Libertarian Ideas - Volume One: From Anarchy to Anarchism (300CE to 1939), Black Rose Books, 2005
thumb|left|Sylvain Maréchal Mientres la Revolución francesa, Sylvain Maréchal, na so "Manifiestu de los iguales" (1796), demandaba "l'esfrute comunal de los frutos de la tierra" y deseyaba la desapaición de "la repugnante distinción ente ricos y probes, de los grandes y pequeños, de los amos y mozos, de los gobernadores y los gobernaos."
Un anarcocomunista tempranu foi Joseph Déjacque, la primer persona que se autodescribió como "llibertariuJoseph Déjacque, De l'être-humain mâle et femelle - Lettre à P.J. Proudhon par Joseph Déjacque (in French)". A diferencia de Proudhon, él argumentaba que, "el trabayador nun tien derechu al productu del so trabayu, pero sí al prestu de les sos necesidaes, seya los que quier la so naturaleza."".
L'anarquismu coleutivista argumentaba pola remuneración del trabayu, pero dexó abierta la posibilidá d'una transición post-revolucionaria escontra un sistema comunista de distribución d'alcuerdu a la necesidá. El colega de Mijaíl Bakunin, James Guillaume, dixo nel so ensayu "Idees sobre la organización social" (1876), "Cuando [...] la producción supere al consumu [...] toos van sacar lo que precisen de l'abondosa reserva social de bienes, ensin mieu a qu'estos s'escosen. Y el sentimientu moral, que va tar más desenvueltu en forma más alta ente los trabayadores llibres ya iguales va prevenir, o en forma grande va amenorgar, l'abusu y el bagazu."James Guillaume, Idees on Social Organization
La Internacional anarquista
Según la historiadora Clara Lida, el primeru n'esponer la nueva teoría o doctrina del anarcocomunismu foi l'internacionalista francés, desterráu en Suiza tres el fracasu de la Comuña de Lyon de 1870, François Dumartheray nun folletu publicáu en Xinebra en 1876 col títulu Aux travailleurs manuels partisans de l'action polique, nel que faía una repasada al desarrollu de les idees comunistes dende Babeuf hasta la Comuña de París pasando pola Icaria d'Etienne Cabet —que la so llectura influyó-y enforma na so mocedá—, «p'actualizales a la lluz del anarquismu».
La propuesta de Dumartheray foi asumida pola Federación italiana de la Internacional anarquista nel Congresu de Florencia celebráu n'ochobre de 1876 y tres la llegada a Suiza del exiliáu rusu Piotr Kropotkin, ésti convirtióse nel principal propagador de la so doctrina». La primer confrontación col anarcocolectivismu hasta entós dominante producir nel Congresu de Verviers de la Internacional anarquista celebráu en setiembre de 1877, nel que s'alcordó tres un intensu alderequier, y a propuesta de James Guillaume, que cada Federación decidiera cuál de los dos teoríes adoptaba. Según Clara Lida, «munches de les federaciones caltuvieron la so orientación coleutivista. Sicasí, los siguientes congresos y conferencies internacionales, col sofitu de dellos órganos de prensa obrera, contribuyeron a dar a conocer cada vez más llargamente los nuevos enclinos, y l'espardimientu del anarcocomunismu algamó'l so cumal nos congresos de la Federación suiza del Jura, en 1880».
Mientres los anarcolectivistas defendíen el principiu «De cada unu según la so capacidá, a cada unu según el so trabayu» (lo que significaba que los medios de producción yeren propiedá coleutiva de los que contribuyeren a crealos per mediu del so trabayu) los anarcomunistas proponíen el principiu «De cada unu según les sos fuercies, a cada unu según les sos necesidaes» (lo que significaba que los medios de producción nun yeren propiedá de los trabayadores que los crearen sinón del conxuntu de la sociedá, única manera, según ellos, de nun perpetuar les diferencies sociales y algamar realmente la sociedá ensin clases o comunismu).
Los itialianos Carlo Cafiero, Errico Malatesta, Andrea Costa y otros republicanos ex-mazzinianos, por respetu a Miguel Bakunin, nun fixeron esplícites les sos diferencies col anarquismu coleutivista hasta dempués de la muerte de Bakunin.James Guillaume, "Michael Bakunin - A Biographical Sketch" L'anarcocolectivismu quería colectivizar la propiedá de los medios de producción mientres retenía los pagu pol trabayu, pero los anarcocomunistes queríen estender el conceutu de propiedá coleutiva escontra'l productu del trabayu tamién. thumb|190px|Carlo Cafiero