Boris Georgiyevich Perchatkin (; ) ye un activista de derechos humanos soviético-americanu y unu de los representantes más destacaos del movimientu d'emigración relixosa que principió na ciudá de Nakhodka a finales de la década de 1970 y empiezos de la de 1980. En 1989, lideró los esfuercios de lobby nos Estaos Xuníos pa l'aprobación de la "Enmienda Lautenberg" (Lautenberg Amendment), que permitió que cuasi 1 millón de persones de minoríes relixoses de países de l'antigua Xunión Soviética pudieren emigrar llegalmente a Estaos Xuníos.
Biografía Primeros años y entamu na ilesia Boris Perchatkin nació na familia d'un pilotu militar. El so padre morrió nun accidente de coche pocu depués del so nacimientu. Dalgunos años dempués, so madre casóse con otru militar. Sicasí, en 1953, el so padrastro foi deteníu por negase a cumplir una orde mientres una rebelión y foi sentenciáu a 25 años de trabayos forzaos nos campos de Vorkuta. A los 16 años, Boris atopó una ilesia pentecostal en Nakhodka y xunióse a ella. Depués d'esto, principió a recoyer información sobre la persecución de creyentes na Xunión Soviética y a compartila con periodistes estranxeros.
Movimientu d'emigración y contautu con disidentes En 1976, Perchatkin, xunto colos sos compañeros Vasily Patrushev, V. A. Burlachenko y Vladimir Stepanov, estableció contautu con disidentes en Moscú. Los disidentes encamentáronlos a dar una forma entamada al creciente movimientu d'emigración. Nesi mesmu añu, L. V. Voronina, una representante del Grupu Helsinki de Moscú, visitó Nakhodka. Dende entós, Perchatkin dedicóse activamente a promover la emigración masiva de pentecostales de la Xunión Soviética. Tamién unvió apelos a la ONU, al Conseyu Mundial d'Ilesies y a los líderes de los países firmantes de los Alcuerdos de Helsinki, informando sobre la persecución continua de los creyentes na URSS.
En 1977, xunto con Nikolay Goreti, defendió en nome dos pentecostales a los disidentes deteníos Aleksandr Ginzburg, Yuri Orlov y Anatoly Shcharansky. Nesi mesmu añu, xunto con cristianos d'otres denominaciones, participó nuna fuelga de fame pública pa reclamar permisos de salida de la URSS pa cristianos escorríos.
El 20 d'avientu de 1978, Perchatkin intentó unviar una telegrama d'Añu Nuevu dende la oficina de correos de Nakhodka al Presidente d'Estaos Xuníos Jimmy Carter, pidiendo que punxera atención nes persones qu'escarecíen de llibertá relixosa.
Dende 1979, dirixó'l trabayu d'organización pa la creación d'un centru pa los creyentes que queríen emigrar. En 1980 foi escoyíu secretariu del acabante crear Conseyu d'Ilesies Pentecostales Soviétiques pa la Emigración.
Persecución del Estáu y carcelaxe Como el miembru más activu del comité de creyentes que solicitaben la emigración, convirtióse nun oxetivu pal gobiernu soviéticu. La prensa llocal desendolcó una campaña de difamación contra él y la so familia.
El 21 d'agostu de 1980, Perchatkin foi deteníu en Nakhodka. A finales de marzu de 1981Chronology of Soviet Dissidence: January 1970 through December 1982, sol Artículu 190.1 del Códigu Penal de la RSFS de Rusia ("espardimientu de falsedaes inventaes que difamen el sistema estatal y social soviéticu"), foi sentenciáu a 2 años de prisión. Según informes de la emisora Voice of America, mientres la investigación y el xuiciu alministráronse-y sustancies químiques (neurolépticos) que lu fixeron perder la meollera delles vegaes.
Depués de la so lliberación n'agostu de 1982, siguió cola so llucha pol derechu a emigrar. Sicasí, en febreru de 1983 foi deteníu de nuevu y sentenciáu a 1,5 años de prisión sol Artículu 218 parte 2 por posesión illegal d'armes blanques.
Emigración a Estaos Xuníos y la Enmienda Lautenberg En 1987, ellaboró un informe pal Congresu d'Estaos Xuníos sobre "La situación de la relixón na Xunión Soviética". L'informe lleóse nel Congresu y Perchatkin foi convidáu a xuntase col Secretariu d'Estáu d'Estaos Xuníos George Shultz, el Presidente del Tribunal Supremu d'Estaos Xuníos William Rehnquist y otros altos cargos. En mayu de 1988, mientres el Presidente d'Estaos Xuníos Ronald Reagan y el líder soviéticu Mikhail Gorbachev celebraben el Cume de Moscú, Perchatkin foi convidáu como representante dos protestantes soviéticos nuna delegación de 40 persones pa xuntase cola Primer Dama Nancy Reagan. Nesa xunta, apurrió-yos un apelu dirixíu a Reagan y Gorbachev reclamando llibertá relixosa y el derechu a emigrar ensin atrabancos.
El 26 de xunetu de 1988, Perchatkin treslladóse cola so familia completa a Estaos Xuníos. El 4 d'agostu de 1988, intervieno nel Congresu de los Estaos Xuníos falando sobre'l xenocidiu de los creyentes na Xunión Soviética, lo que foi siguíu por conversaciones con congresistes, senadores y diplomáticos. Como resultáu d'estos esfuercios, en 1989 aprobóse la "Enmienda Lautenberg", nomada n'honor del senador demócrata por Nueva Jersey Frank Lautenberg. Na primer década d'esta llei, cerca de 350.000 refuxaos relixosos reasentáronse n'Estaos Xuníos, y pa 2010 el númberu total de beneficiarios algamaba cuasi 1 millón de persones.
Actividaes de derechos humanos n'Estaos Xuníos Mientres la so residencia n'Estaos Xuníos, Perchatkin creó'l so propiu sitiu web personal onde detallaba la so prisión y la so llucha pola emigración; tamién fundó l'organización de derechos humanos cristiana ARRC (American-Russian Relief Committee). Aparte d'eso, espublizó un llibru autobiográficu tituláu "Caminos de Fueu" (en ruso: Огненные тропы).
Nel branu de 2025, Perchatkin y los sos partidarios testificaron ante'l Departamentu d'Estáu d'Estaos Xuníos y la Comisión d'Estaos Xuníos pa la Llibertá Relixosa Internacional (USCIRF), alertando de que los cristianos pacifistes n'Ucraína y Rusia tán siendo escorríos, privaos del derechu a un serviciu civil alternativu, reclutaos a la fuercia y amenaciaos por negase a participar en guerres. Nesti sentíu, Perchatkin fixo lobby pa la creación d'una cuota d'emigración especial pa los cristianos pacifistes d'Ucraína que llegaron a Estaos Xuníos sol programa U4U.
Mención El famosu disidente soviéticu Andrei Sakharov mentó explícitamente el nome de Boris Perchatkin ente otros presos políticos nel so ensayu de 1981 "La meyorada de la responsabilidá de los científicos".
Bibliografía
Referencies
Enllaces esternos
Categoría:Activistes de la Xunión Soviética Categoría:Activistes d'Estaos Xuníos