El eyalato de Rumelia o Rumeli ( , ), también conocida como beylerbeylicato de Rumeli, era una provincia de primer nivel (beylerbeylik o eyalato) del Imperio otomano que abarcaba la mayor parte de los Balcanes (Rumelia). Durante la mayor parte de su historia, fue la provincia más grande e importante del Imperio, que contiene ciudades clave como Edirne, Yanina (Ioánina), Sofía, Manastır/Monastir (Bitola), Üsküp (Skopie) y el principal puerto marítimo de Selanik (Salónica).
La capital estaba en Adrianópolis (Edirne), Sofía y finalmente Monastir (Bitola). Su área reportada en el era .
Historia El primer beylerbey de Rumelia fue Lala Shahin Bajá, a quien el sultán Murad I le otorgó el título como recompensa por su captura de Adrianópolis (Edirne) en la década de 1360, y le otorgó autoridad militar sobre los territorios otomanos en Europa, que gobernó eficazmente como adjunto del sultán mientras el sultán regresó a Anatolia.
Desde su fundación, la provincia de Rumelia - inicialmente denominada beylerbeylik o genéricamente valiato, sólo después de 1591 se utilizó el término eyalato abarcó la totalidad de las posesiones europeas del Imperio otomano, incluidas las conquistas transdanubianas como Akkerman, hasta la creación de más eyalatos en el , comenzando con el Archipiélago (1533), Budin (1541) y Bosnia (1580).
La primera capital de Rumelia fue probablemente Edirne (Adrianópolis), que también fue, hasta la caída de Constantinopla en 1453, la capital de los otomanos. Fue seguida por Sofía por un tiempo y nuevamente por Edirne hasta 1520, cuando Sofía se convirtió una vez más en la sede de la beylerbey. En ese momento, el beylerbey de Rumelia era el comandante de la fuerza militar más importante del estado en la forma de la caballería timariot cipaya, y su presencia en la capital durante este período lo convirtió en miembro regular del Consejo Imperial (diván). Por la misma razón, poderosos Grandes Visires como Mahmud Pasha Angelovic o Pargalı Ibrahim Pasha mantuvieron el beylerbeylik junto con el gran visirerado.
En el , Monastir surgió como residencia alternativa del gobernador y, en 1836, se convirtió oficialmente en la capital del eyalato. Aproximadamente al mismo tiempo, las reformas de Tanzimat, destinadas a modernizar el Imperio, dividieron los nuevos eyalatos de Üsküb, Yanya y Selanik y redujeron el eyalato de Rumelia a unas pocas provincias alrededor de Monastir. Sobrevivió hasta 1867, cuando, como parte de la transición al sistema más uniforme de valiatos, se convirtió en parte del Valiato de Salónica.
Gobernadores El gobernador del eyalato de Rumelia se tituló beylerbey de Rumelia (Rumeli beylerbeyi) o vali de Rumelia (Rumeli vali). GobernadoresReinóNotasLala Shahin Bajáel primer beylerbey de Rumelia, el lala (tutor) of Murad I.Timurtaş Beyfl.1385Süleyman Çelebiantes de 1411hijo de Bayezid IMihaloğlu Mehmed Bey1411Mustafa Bey1421Sinan Bajá (hijo de un noble albano, Bogdan Muzaka)1430Hadım Şehabeddin1439–42Kasım Bajá1443Ömer Bey1453Turahan Beyantes de 1456Mahmud Pashaantes de 1456Ahmeddespués de 1456Hass Murad Bajá 1469–1473Hadım Süleyman Pasha 1475Davud Bajá el Albano 1478Sinan Bajá el Albano 1481Mesih Bajáafter 1481Hasan Bajá1514Ahmed Bajá el Albano1521Güzelce Kasım Bajá 1527Ibrahim1537Khusrow BajáJune 1538–?Ali Bajá1546Sokollu Mehmet Bajá1551Doğancı Mehmed BajáOsman Yeğen Bajá1687Sari Ahmed Bajá1714–1715Topal Osman Bajá1721–27, 1729–30, 1731Hadji Mustafa Bajáverano de 1797–?Ahmed Kamil Pasazade Hakki BajáAli Pasha of Albanian descent1793Ali Bajá1802)Veli Bajá (hijo de Ali Pasha) 1804Hurshid Pachá1808Köse Ahmed Zekeriya Bajá1836–marzo de 1840Mehmed Dilaver Bajámayo–julio de 1840Yusuf Muhlis Bajá Serezlijulio de 1840–febrero de 1842Yakub Pasha Kara OsmanzadeMustafa Nuri Paşa, SırkatibiMehmed Said Paşa, Mirza/TatarMehmed Ziyaeddin Paşa, MezarcızadeÖmer Paşa, KızılhisarlıMehmed Ziyaeddin Paşa, MezarcızadeMehmed Emin BajáAsaf BajáMehmed Reşid Paşa, BoşnakzadeÖmer Paşa, KızılhisarlıMehmed Hurshid Bajá ArnavudAhmed Nazır Paşaİsmail Paşa, ÇerkesAbdülkerim Nadir Paşa, ÇırpanlıAli Paşa, Hacı, Kütahyalı/GermiyanoğluHüseyin Hüsnü PaşaMehmed Tevfik Paşa, Taşcızade
Divisiones administrativas
1475 Una lista fechada en 1475 enumera diecisiete sanjabeys subordinados, que controlaban subprovincias o sanjacados, que también funcionaban como comandos militares:
Constantinopla Galípoli Edirne Nikebolu/Nigbolu Vidin Sofía Serbia (Laz-ili) Serbia (Despot-ili) Vardar (bajo Evrenosoğullari) Üsküb Arnavut-ili (bajo Iskender Bey, i.e. Skanderbeg) Arnavut-ili (bajo la familia Arianiti) Bosnia Bosnia (bajo Esteban) Arta, Zituni y Atenas Morea Monastir
1520 Otra lista, que data del reinado temprano de Solimán el Magnífico (1520-1566), enumera los sanjabeys de ese período, en orden aproximado de importancia:
Bey de Pasha-sanjak Bosnia Morea Semendire Vidin Hersek Silistra Ohri Avlonya Iskenderiyye Yanya Gelibolu Köstendil Nikebolu Sofía Inebahti Tirhala Alaca Hișar Vulcetrin Kefe Prizren Karli-eli Ağriboz Çirmen Vize Izvornik Flórina Elbasan Sanjakbey de Çingene Midilli Karadağ (Montenegro) Sanjakbey de Müselleman-i Kirk Kilise ("Muslims of Kirk Kilise") Sanjakbey de Voynuks
Çingene, Müselleman-i Kirk Kilise y Voynuks no eran circunscripciones territoriales, sino que representaban simplemente un sanjabey designado para controlar estos grupos dispersos y a menudo nómadas, y que actuaba como comandante de las fuerzas militares reclutadas entre ellos. El Pasha-sanjak en este período comprendía una amplia zona en el oeste de Macedonia, incluidas las ciudades de Üskub (Skopie), Pirlipe (Prilep), Monastir (Bitola) y Kesriye (Kastoriá).
Una lista similar compilada c. 1534 da los mismos sanjaks, excepto por la ausencia de Sofía, Flórina e Inebahti (entre las provincias transferidas al nuevo eyalato del Archipiélago en 1533), y la adición de Selanik (Salónica).
1538 En 1538 se enumeran 29 liva (sanjacados) durante el reinado del sultán Suleiman I.
Sofía (Pasha Sanjak de Rumelia) Ağrıboz Alacahisar Avlonya Bosna Çirmen Gelibolu Hersek İlbasan İskenderiye İzvornik Karlıili Kefe Köstendil Mora Niğbolu Ohri Prizrin Rodos Semendire Silistre Tırhala Vidin Vize Vulçıtrın Yanya Müselleman-ı Kızılca Müselleman-ı Çingane Voynugan-ı Istabl-ı Amire
1644 Se eliminaron más sanjacados con la creación progresiva de nuevos eyalatos y un registro oficial c. 1644 registra solo quince sanjacados para Rumelia:
Köstendil Tirhala Prizren Yanya Delvine Vulcetrin Üskub Elbasan Avlonya Dukagin Iskenderiyye Ohri Alaca Hișar Selanik Voynuks
1700/1730 derecha|miniaturadeimagen|250px|Rumelia en 1795.
La división administrativa del beylerbeylicato de Rumelia entre 1700-1730 fue la siguiente:Orhan Kılıç, XVII. Yüzyılın İlk Yarısında Osmanlı Devleti'nin Eyalet ve Sancak Teşkilatlanması, Osmanlı, Cilt 6: Teşkilât, Yeni Türkiye Yayınları, Ankara, 1999, , p. 91.
Pasha-sanjak, alrededor de Monastir Köstendil Tirhala Yanya Delvina Elbasan Iskenderiyye Avlonya Ohri Alaca Hisar Selanik Dukagin Prizren Üsküb Vulçıtrin Voynuks Çingene Yoruks
Principios del Sanjacados a principios del
Monastir Selanik Tirhala Iskenderiyye Ohri Avlonya Köstendil Elbasan Prizren Dukagin Üsküb Delvina Vulcetrin Kavala Alaca Hișar Yanya Smederevo
Mediados del miniaturadeimagen|250px|Rumelia en la década de 1850.
Según el anuario estatal (salname) del año 1847, el reducido eyalato de Rumelia, centrado en Monastir, abarcaba también los sanjacados de Iskenderiyye (Üsküdar), Ohri (Ohrid) y Kesrye (Kastoria). En 1855, según el viajero francés A. Viquesnel, comprendía los sanjacados de Iskenderiyye, con 7 kazas o subprovincias, Ohri con 8 kazas, Kesrye con 8 kazas y el pasha-sanjak de Monastir con 11 kazas.
Evolución territorial Total o parcialmente anexado al eyalato Imperio bizantino Segundo Imperio búlgaro, poco a poco conquistado por los otomanos a finales del y principios del Reino de Prilep, anexado en 1395 Despotado de Serbia, conquistado por los otomanos en 1459 Reino de Bosnia, anexado en 1463 Despotado de Dobruja Gazaria (colonias genovesas), anexada en 1475 Principado de Teodoro, anexado en 1475
Creado a partir del eyalato Eyalato del Archipiélago (en 1533) Eyalato de Kefe (en 1568) Eyalato de Bosnia (en 1580) Eyalato de Silistra (en 1593) Eyalato de Ioánina (en 1670) Principado de Serbia (en 1815) En 1836, Rumelia se dividió entre tres nuevos eyalatos: Salónica, Edirne y la Rumelia alrededor de Monastir.
Referencias
Bibliografía
Setton, Kenneth M. (1984). The Papacy and the Levant (1204–1571), Volume IV: The Sixteenth Century from Julius III to Pius V. Philadelphia: The American Philosophical Society. ISBN 0-87169-162-0.
Rumelia Categoría:Albania otomana Categoría:Bulgaria otomana Categoría:Grecia otomana Categoría:Serbia otomana Categoría:Estados y territorios fundados en los años 1360 Categoría:Estados y territorios desaparecidos en 1867 Categoría:Historia de los Balcanes