Onofre Pratdesaba (Vic, 1733-Roma, 1810) fue un jesuita y escritor español.

Enseñó filosofía en Barcelona y teología en Gerona. Fue expulsado por Carlos III de España y, como otros, siguió cultivando las letras y las ciencias en Italia.

Vivió más de treinta años en Ferrara.

Obra Imago optimi Episcopi, sive de vita et virtutivus V. Raymundi Marimonii Vicensis in Ausetanis Episcopi (Ferrara, 1785) Borsi Aretini primi Ferrariensis Ducis Prosopopaeia (Ferrara, 1785). De causis nullius fructus reportati in promovendo probabiliorismo vocibus, scriptis pluribus Torquati Firmiani ad Lelium Flaminium Dissertatio Epistolaris (Venecia, 1786). Vicennalia Sacra Aragoniensia, sive de viris aragoniensibus religione illustribus hisce viginti annis gloriosa morte functis (Ferrara, 1787) Vicennalia Sacra Peruviana, sive de viris peruvianis hisce viginti annis gloriosa morte functis (Ferrara, 1788) Pelajus (Ferrara, 1789). Ramirus (Ferrara, 1789) Ferdinandus (Ferrara, 1792). Saggio della vita, delle virtú e di prodigi del Padre Giovanni di Santiago, della Compagnia di Gesù (Parma, 1798). Operum scriptorum aragoniensum elim e Societate Jesu in Italiam deportatorum Index (Roma, 1803).

Referencias Tom núm. 46 pág. 1279, de la Enciclopedia Espasa (ISBN 84-239-4546-4 Tom XVIL)

Categoría:Jesuitas de España del siglo XVIII Categoría:Teólogos de España del siglo XVIII Categoría:Teólogos de España del siglo XIX Categoría:Escritores de Cataluña Categoría:Escritores en italiano Categoría:Escritores en latín del siglo XVIII Categoría:Escritores en latín del siglo XIX Categoría:Nacidos en Vic Categoría:Fallecidos en Roma